อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1854

เซียวหลันยวนหลังจากได้ยินเด็กสองคนพูดเรื่องนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงยิ่งเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ที่นี่ คนป่วยมากมายลืมตัวตนพระชายาอ๋องเจวี้ยนของนางไปแล้ว จำได้แค่ว่านางคือหมอฟู่

ดังนั้นพวกเขาจึงกล้าพูดแบบนี้ มีความคิดแบบนี้กับนางขึ้นมา

ถ้าหากนางเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน ประชาชนทั่วไปจะกล้าพูดแบบนี้รึ?

ดังนั้น สิ่งที่นางมีอยู่ที่นี่มากกว่าสิ่งใดคือความเป็นกันเอง และยังมีบุคลิกที่ทำให้ประชาชนชื่นชอบด้วย

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็เข้าใจเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างชัดเจน ถ้าหากไม่มีเขา ต่อให้ไม่ต้องเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน ฟู่จาวหนิงก็ยังคงมีชีวิตที่ดีได้ กระทั่งมีวิะีที่จะเปล่งประกายด้วยตนเองอีก

เหมือนว่านางตอนนี้ นางอาจจะไม่มีเขาก็ได้ แต่เขากลับยิ่งถูกนางดึงดูดมากขึ้นเรื่อยๆ

"พี่ชายเจ้าเป็นใครกัน หน้าตาหล่อไหม?" เซียวหลันยวนถามเด็กทั้งสองคน

"ใช่สิ พี่ชายข้าหน้าตาดีมาก แม่นางตั้งมากมายในเมืองเจ้ออยากได้เขา" เด็กสองคนร้องขึ้นอย่างภูมิใจ

เซียวหลันยวนเหลือบมองบ้านหลังนี้

ที่นี่ก็ใหญ่กว่าบ้านที่อยู่รอบๆ จริงๆ ดูโอ่อ่าอยู่

เด็กสองคนปีนบันไดขึ้นมาเกาะกำแพง เสื้อผ้าพวกเขาเองก็ไม่เลวนัก ดูเหมือนจะค่อนข้างมีฐานะ

"น่าจะหล่อกว่าท่านนะ ท่านสวมแต่หน้ากากไม่กล้าพบผู้คน" เด็กที่อายุน้อยหน่อยมองหน้ากากเซียวหลันยวน ทั้งอยากรู้อยากเห็นปนความดูถูก

เหมือนว่าเขาสวมหน้ากากเพราะไม่กล้าพบปะผู้คนจริงๆ

"เด็กๆ..."

ฟู่จาวหนิงกำลังจะพูด เสียงหนึ่งก็ดังลอดจากในบ้าน แม้ยังไม่เห็นตัว แต่เสียงไพเราะที่นุ่มนวลราวกับหิมะ ทำให้คนจินตนาการได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะหน้าตาดี

เป็ฯเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่ง

"โจวฉางโจวฉี พวกเจ้าสองคนมาเล่นซนอีกแล้วใช่ไหม?"

พวกเขามีกำแพงเรือนคั่นอยู่ มองไม่เห็นอีกฝ่าย