อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1853

เมืองเจ้อตอนนี้ เข้าได้เท่านั้นออกไม่ได้

การจำกัดนี้ส่งผลกระทบไปถึงการเดินทางของข่าวสารพวกเขา

เซียวหลันยวนมีคนพอ และยังมีม้าชั้นยอด องครักษ์ลับก็ฝีมือดี ข่าวสารของพขาจึงรวดเร็วฉับไวที่สุด

"องค์จักรพรรดิรู้เรื่องเมืองเจ้อแล้วจริงๆ แต่ไม่ได้ส่งคนเข้ามา คนพวกนั้นในราชสำนักเจ้ายังไม่รู้จักหรือ? พวกเขาถ้ารู้ว่าที่นี่มีโรคระบาดรุนแรง ใครจะกล้ารับงานมาทำกัน?"

เซียวหลันยวนประชดประชัน ก่อนหน้านี้เรื่องชินอ๋องเซียว ก็ทำให้พวกเขาผวาไปพักหนึ่งแล้ว

ตอนนี้ที่นี่ใช่แค่ระบาดกับ "ชินอ๋องเซียว" กับ "อ๋องเจวี้ยน" เสียที่ไหน ยังมีคนตั้งมากมาย พวกเขาจะกล้ามากันรึ?

"เช่นนั้นหรืออาจจะไม่แย่ขนาดนั้นสินะ?" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวยังรู้สึกคาดหวัง

เมืองหนึ่งเมือง ประชาชนมากขนาดนี้ คงไม่ทอดทิ้งไปแบบนี้หรอกกระมัง?

"เจ้าต้องเตรียมตัวทนต่อไปอีกระยะหนึ่ง"

เซียวหลันยวนไม่ได้บอกกับเขาชัดเจนนัก แต่เขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับจักรพรรดิ กระทั่งยังรู้สึกว่าจักรพรรดิน่าจะยิ่งเลอะเลือนกว่าแต่ก่อนเสียอีก

ทูตแคว้นหมิ่นยังไม่รู้ว่าช่วงนี้คอยเอาใจอะไรเขา แล้วก็ญังมีหมอหญิงสองคนที่รับเข้าไปวังหลังนั่นอีกล่ะ...

รวมถึงพระชายาเยว่ที่ไม่ได้เรื่องโง่เขลานั่นด้วย

"ข้าน้อยที่พึ่งพาอาศัยได้ก็มีแค่ท่านอ๋องกับพระชายาแล้ว! ท่านอ๋องอย่าได้ทอดทิ้งข้าน้อยเลยนะ"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวแทบจะเข้าไปกอดขาเซียวหลันยวนไม่ปล่อยอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเซียวหลันยวนอยู่ ใจเขาตอนนี้คงลนลานไปนับร้อยเท่า

"ใต้เท้าโหยวรู้จักทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร? เก็บลงไปก่อน ข้าเห็นแล้วปวดลูกตา"

เซียวหลันยวนจุ๊ปาก ฟู่จาวหนิงยื่นมือออกมา ดึงนางขึ้นไปบนหลังม้า "ไป พวกเรากลับก่อน มีคนใจร้อนแล้ว"

มีคนใจร้อน?

ฟู่จาวหนิงถูกเขากอดไว้ในอก ควบม้าเดินกลับไป ตอนนี้ม้าวิ่งไม่เร็วมาก ดูจะสบายๆ เสียด้วยซ้ำ

ถนนเส้นนี้ เนื่องจากโรคระบาดกระจายออก ร้านรวงจึงปิดหมดแล้ว

ยังพอเห็นร้านสองร้านที่แง้มช่องไว้ คิดว่าตอนที่ต้องการซื้อของ สามารถแลกเปลี่ยนผ่านช่องนั้นได้

แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกน้ำมันเกลือบน้ำสมสายชู ของใช้จิปาถะ ส่วนพวกอาหารของกินนั้นไม่มีแล้วจริงๆ

พอได้ยินเสียงกีบม้า ก็มีเด็กสองคนยื่นหัวออกมาจากกำแพงบ้านหลังหนึ่ง ถลึงตากลมโตมองพวกเขา