อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1853

เมืองเจ้อตอนนี้ เข้าได้เท่านั้นออกไม่ได้

การจำกัดนี้ส่งผลกระทบไปถึงการเดินทางของข่าวสารพวกเขา

เซียวหลันยวนมีคนพอ และยังมีม้าชั้นยอด องครักษ์ลับก็ฝีมือดี ข่าวสารของพขาจึงรวดเร็วฉับไวที่สุด

"องค์จักรพรรดิรู้เรื่องเมืองเจ้อแล้วจริงๆ แต่ไม่ได้ส่งคนเข้ามา คนพวกนั้นในราชสำนักเจ้ายังไม่รู้จักหรือ? พวกเขาถ้ารู้ว่าที่นี่มีโรคระบาดรุนแรง ใครจะกล้ารับงานมาทำกัน?"

เซียวหลันยวนประชดประชัน ก่อนหน้านี้เรื่องชินอ๋องเซียว ก็ทำให้พวกเขาผวาไปพักหนึ่งแล้ว

ตอนนี้ที่นี่ใช่แค่ระบาดกับ "ชินอ๋องเซียว" กับ "อ๋องเจวี้ยน" เสียที่ไหน ยังมีคนตั้งมากมาย พวกเขาจะกล้ามากันรึ?

"เช่นนั้นหรืออาจจะไม่แย่ขนาดนั้นสินะ?" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวยังรู้สึกคาดหวัง

เมืองหนึ่งเมือง ประชาชนมากขนาดนี้ คงไม่ทอดทิ้งไปแบบนี้หรอกกระมัง?

"เจ้าต้องเตรียมตัวทนต่อไปอีกระยะหนึ่ง"

เซียวหลันยวนไม่ได้บอกกับเขาชัดเจนนัก แต่เขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับจักรพรรดิ กระทั่งยังรู้สึกว่าจักรพรรดิน่าจะยิ่งเลอะเลือนกว่าแต่ก่อนเสียอีก

ทูตแคว้นหมิ่นยังไม่รู้ว่าช่วงนี้คอยเอาใจอะไรเขา แล้วก็ญังมีหมอหญิงสองคนที่รับเข้าไปวังหลังนั่นอีกล่ะ...

รวมถึงพระชายาเยว่ที่ไม่ได้เรื่องโง่เขลานั่นด้วย

"ข้าน้อยที่พึ่งพาอาศัยได้ก็มีแค่ท่านอ๋องกับพระชายาแล้ว! ท่านอ๋องอย่าได้ทอดทิ้งข้าน้อยเลยนะ"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวแทบจะเข้าไปกอดขาเซียวหลันยวนไม่ปล่อยอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเซียวหลันยวนอยู่ ใจเขาตอนนี้คงลนลานไปนับร้อยเท่า

"ใต้เท้าโหยวรู้จักทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร? เก็บลงไปก่อน ข้าเห็นแล้วปวดลูกตา"

เซียวหลันยวนจุ๊ปาก ฟู่จาวหนิงยื่นมือออกมา ดึงนางขึ้นไปบนหลังม้า "ไป พวกเรากลับก่อน มีคนใจร้อนแล้ว"

มีคนใจร้อน?

ฟู่จาวหนิงถูกเขากอดไว้ในอก ควบม้าเดินกลับไป ตอนนี้ม้าวิ่งไม่เร็วมาก ดูจะสบายๆ เสียด้วยซ้ำ

ถนนเส้นนี้ เนื่องจากโรคระบาดกระจายออก ร้านรวงจึงปิดหมดแล้ว

ยังพอเห็นร้านสองร้านที่แง้มช่องไว้ คิดว่าตอนที่ต้องการซื้อของ สามารถแลกเปลี่ยนผ่านช่องนั้นได้

แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกน้ำมันเกลือบน้ำสมสายชู ของใช้จิปาถะ ส่วนพวกอาหารของกินนั้นไม่มีแล้วจริงๆ

พอได้ยินเสียงกีบม้า ก็มีเด็กสองคนยื่นหัวออกมาจากกำแพงบ้านหลังหนึ่ง ถลึงตากลมโตมองพวกเขา

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็ได้ยินคำพูดเด็กแล้ว นางรู้สึกว่าน่าขำดี แต่พอเห็นเซียวหลันยวนควบม้ามาที่กำแพงบ้าน นางก็รีบเตือนเขา

เด็กน้อยแค่นี้ ไม่รู้ว่าจะกลัวหน้ากากของเซียวหลันยวนหรือเปล่า

แล้วก็ไม่รู้ว่าพวกเขายื่นหัวออกมาจากกำแพงได้อย่างไร ถ้าเผื่อเหยียบบันไดอะไรอยู่ แล้วตกใจจนล้มลงไปคงไม่ดีนัก

"ข้าเห็นว่าพวกเขากล้าดีเหลือเกิน"

เซียวหลันยวนมองสองหัวน้อยๆ ที่พาดอยู่บนกำแพง ถามขึ้นว่า "ใครกล้าบอกว่าข้าไม่คู่ควรกับหมอฟู่? แล้วยังคิดจะแต่งงานกับหมอฟู่ด้วย?"

เด็กสองคนนั้นตกใจสะดุ้งโหยงจริงๆ แต่ยังดีที่ไม่ล้ม ยังตอบกลับคำพูดเซียวหลันยวน

"คำพูดนี้ข้าได้ยินพี่ชายข้าพูด พี่ชายข้าไปรักษาที่โรงหมอมา พอกลับมาก็บอกว่าสู้ให้หมอฟู่แต่งกับเขาดีกว่า"

"พี่ชาย?"

ที่เอวถูกจิ้ม ฟู่จาวหนิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ข้ารักษาคนป่วยไปตั้งมากมาย จะไปจำได้ยังไง? ที่พวกเขาบอกข้าจำไม่ได้เลย" คงไม่ได้หึงเพราะเรื่องนี้หรอกนะ?