อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1841

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจอย่างจนใจ

"ให้นางเข้ามาเถอะ"

จะเลี่ยงไม่พบตลอดก็ไม่ได้ ในเมื่อซื้อวัตถุดิบยาชุดนี้จากตระกูลจูมา เช่นนั้นก็รักษาซ้ำให้จูเฉียนเฉี่ยนหน่อยก็ไม่น่าเป็นไร

นางให้ต่งฮ่วนจือพาพี่น้องตระกูลหลิวไปพักผ่อน ส่วนตนเองนั่งอยู่ที่นี่รอจูเฉียนเฉี่ยน

จูเฉียนเฉี่ยนหลังจากเข้ามาก็รีบเดิมมาด้านหน้าฟู่จาวหนิง

"หมอฟู่ ทำไมพวกเขาถึงขวางข้าไว้? ก่อนหน้านี้ไม่ใช่บอกแล้วหรือ? พอพิษที่เหลืออยู่หายไป ก็ให้ข้ามาช่วยที่นี่ได้ ท่านบอกว่าประมาณสามวันก็พอ ตอนนี้ผ่านไปห้าวันแล้ว ก็ยังไม่มีใครไปเรียกข้าเลย"

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกน้อยใจ

เสียแรงที่นางก็เอาแต่รอว่าฟู่จาวหนิงจะส่งคนไปเรียกนางเข้ามา

"แม่นางจูรู้สึกว่าข้าว่างนักหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองจูเฉียนเฉี่ยน เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ

"หมอฟู่พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?"

"เจ้าคิดว่าเจ้าสำคัญ ขนาดที่ข้าต้องมานั่งจำว่าเจ้าจะหายตอนไหน จากนั้นก็ส่งคนไปเชิญเจ้ามาโดยเฉพาะหรือ?"

"ก็ ก็ไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่ตอนนั้นก็บอกไว้แล้วนี่ว่าสามวัน..."

"โอ้ เช่นนั้นก็ขอโทษด้วย ข้าบอกว่าพิษที่เหลือในตัวเจ้าประมาณสามวันก็หาย แต่ไม่ได้บอกว่าหลังจากสามวันจะไปเชิญเจ้ามาเสียหน่อย แล้วเจ้าก็มาเองแล้วนี่?"

ฟู่จาวหนิงจิบชาอีกที ตอนนี้จึงวางถ้วยชาลง ส่งสัญญาณให้นางนั่ง

"มาเถอะ ไม่ใช่จะมาตรวจซ้ำหรือ?"

จูเฉียนเฉี่ยนกัดฟัน แต่ก็ยังฟังนางแล้วนั่งลงพลางยื่นมือออกมา

นางเองก็หวังว่าจะเอายานี้ออกไปให้หมดเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นมันอับอายขายขี้หน้า

อันที่จริงฟู่จาวหนิงก็นับถือนางอยู่ หญิงสาวทั่วไปหลังจากเจอเรื่องแบบนี้ จะต้องไม่กล้าออกมาพบหน้าผู้คนไปช่วงหนึ่งเลยทีเดียว ต่อให้ออกมา ก็คงไม่กล้ากลับมาสถานที่ที่ทำตนเองขายหน้า

คิดไม่ถึงว่าจูเฉียนเฉี่ยนไม่ได้ใส่ใจจุดนี้เลย ยังกลับมาที่นี่ได้

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองนาง "แม่นางจู นี่เจ้าอยากจะช่วยผู้บริหารท้องถิ่นโหยวกับประชาชนเมืองเจ้อจริงหรือ?"

นางถามเช่นนี้แล้ว จูเฉียนเฉี่ยนยังกล้าตอบว่าไม่เสียที่ไหน?

"แน่นอน"

"อย่างนั้นก็ดี มีงานหนึ่งต้องการเจ้ามาก ข้าจะให้คนพาเจ้าออกไป เป็นสถานที่ที่เจ้าช่วยได้มากที่สุดแน่นอน"

ฟู่จาวหนิงเมื่อครู่คิดไว้แล้วว่าจะส่งจูเฉียนเฉี่ยนไปอยู่ที่ไหน

ในเมื่อนางอยากจะช่วยขนาดนี้ จะเอาแต่ปฏิเสธนางตลอดก็คงไม่ดี นางเอาแต่วิ่งแจ้นเข้ามา ก็สู้หางานให้นางทำจริงๆ ดีกว่า พอนางยุ่งขึ้นมา ก็น่าจะไม่มีความคิดอะไรเท่าไรแล้ว

"จริงหรือ? ท่านเห็นด้วยแล้วหรือ?"

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกเกินคาด คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้ไม่ต้องเปลืองน้ำลาย ฟู่จาวหนิงก็รับปากนางแล้ว

"เห็นด้วย ถึงอย่างไรถ้าข้าไม่เห็นด้วยเจ้าก็ไม่ยอมปล่อยวางเสียทีไม่ใช่หรือ?"

"ข้ารู้ ว่าหมอฟู่ฉลาดและใจกว้าง" จูเฉียนเฉี่ยนเบิกบานมาก ชั่วขณะหนึ่งก็ลำพองขึ้นมา ยืดตัวตรง "ข้าจะเขียนจดหมายให้พ่อข้า ให้เขาขายวัตถุดิบยามาที่เมืองเจ้อนี่ และรับประกันว่าจะไม่เก็บแพงๆ!"