อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1842

"ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวถ้าได้ยินคำนี้ของเจ้าก็คงจะปลื้มใจมาก"

ฟู่จาวหนิงสีหน้าเรียบเฉย นางไม่มีแนวคิดเรื่องการอ้างทางศีลธรรม ที่รู้สึกว่าคนที่ปลูกวัตถุดิบยาก็ควรจะบริจาคออกมาอย่างให้เปล่าอะไรแบบนั้น

แต่คนอย่างจูเฉียนเฉี่ยน หญิงสาวที่เวลาแบบนี้แล้วยังเอาวัตถุดิบยาที่ช่วยเหลือคนได้มากมายมาเจรจาต่อรองกับนาง เพียงเพราะความเห็นแก่ตัว นางเองก็ไม่มีเหตุผลต้องไปชอบ

แล้วก็ นี่ก็ถือว่าเป็นการช่วยลุงของนางด้วย

พวกเขาอ้างทางศีลธรรมไม่ได้ แต่ถ้ามองในเหตุผลความเหมาะสม ในใจผู้บริหารท้องถิ่นโหยวก็คงรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

นี่คือไม่ได้คิดจะช่วยเขาเลยกระมัง?

"ข้าเองก็ไม่มีทางเลือก หลังจากนี้ข้าจะดีกับท่านลุงให้มาก"

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกละอายใจหน่อยๆ นางเองก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าทำแบบนี้ไม่ดี แต่ใครให้ท่านลุงไม่ช่วยนางกันเล่า? นางก็แค่ต้องมาคิดหาวิธีเองไม่ใช่หรือ

"จะว่าไป ข้าเองก็เชื่อ ว่าหมอฟู่จะเลือกเช่นนี้ ดังนั้น สุดท้ายวัตถุดิบยาพวกนี้ไม่ใช่ว่าก็ต้องขนย้ายมาที่เมืองเจ้อหรือไรกัน?"

พวกเขาเองก็ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนี่

ถ้าหากคุณชายฟู่ถูกความจริงใจของนางทำให้หวั่นไหว แล้วรับนางเป็นอนุได้ก็คงจะดีมาก

ฟู่จาวหนิงไม่พูดอะไรกับนางอีก ออกไปเรียกคน ภรรยาของอาเหอ ตอนนี้ก็ช่วยงานอยู่ที่นี่ด้วย

บนหน้าหญิงสาวอายุน้อยมีความอ่อนโยนและเศร้าสร้อย แม้จะอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้ว พออยู่ต่อหน้าหญิงสาวสูงศักดิ์ที่เป็นพระชายาและหมอเทวดาอย่างฟู่จาวหนิง นางก็ยังดูประหม่าเก้ๆ กังๆ

"พี่สะใภ้อาเหอ พาแม่นางจูเฉียนเฉี่ยนคนนี้ไปหาป้าซิ่งทางนั้นเถอ นางช่วยงานได้"

"เจ้าค่ะ"

พี่สะใภ้อาเหอรีบเชิญจูเฉียนเฉี่ยนออกไป

จูเฉียนเฉี่ยนหันมามองฟู่จาวหนิง "ไม่ใช่ให้ข้าไปกับท่านหรือ?"

"ข้าทางนั้นมีแต่คนเป็นโรคระบาด เจ้าตามไปมันอันตราย เจ้าคอยช่วยอยู่เบื้องหล้าก่อนแล้วกัน"

"เช่นนั้น..."

"ข้าไม่มีเวลามากนัก ถ้าเจ้าไม่ไปก็ออกไปซะเถอะ" ฟู่จาวหนิงสีหน้าเย็นชาลงมา

"ทำอะไรน่ะ?"

"เจ้ามาหาพระชายาอ๋องเจวี้ยนเพื่อรักษาซ้ำหรือ? แล้วเจ้าพิษนั่น หายหมดแล้วจริงหรือ? หลายวันนี้ไม่มีอาการป่วยใดๆ แล้วใช่ไหม?"

หยวนอี้ฟาดคำถามออกมาเป็นชุด

จูเฉียนเฉี่ยนหน้าเปลี่ยนสี "ท่านหมายความว่าอย่างไร"

เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเขากัน? ไม่รู้จักกันเสียหน่อย!

ยิ่งไปกว่านั้น นางโดนพิษแบบนั้นมาก เรื่องนี้มันดูดีนักเรอะ?

"แม่นางจู ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี แค่อยากจะเข้าใจวิชาแพทย์ของพระชายาอ๋องเจวี้ยนให้รอบด้านเท่านั้น" หยวนอี้สีหน้าจริงใจ

จูเฉียนเฉี่ยนถอยมาก้าวหนึ่ง

"ท่านไปเข้าใจกับคนอื่นเถอะ ที่นี่คนป่วยตั้งมากมาย มาหาข้าทำไมกันเนี่ย?"