อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1829

เสี่ยวเยว่เองก็ยอมใจจูเฉียนเฉี่ยนจริงๆ

จะบอกว่านางหน้าด้านหรือ ก็ไม่ใช่ เพราะตอนนี้จูเฉียนเฉี่ยนแค่สบตานางก็ยังไม่กล้า เอาแต่มุดหน้าแดงหนี

แต่ถ้าบอกว่านางหน้าบาง นางคงจะไม่กล้าพูดว่าจะอยู่ต่อหรอก

ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไรกัน?

"ถ้าหากเป็นเพราะเรื่องนี้ แม่นางจูก็ไม่จำเป็นเลยจริงๆ เพราะคุณหนูข้าจัดยาไว้ให้แล้ว หลังจากแม่นางจูกลับไปก็ต้มอาบอีกสักรอบ ดื่มยาอีกสามวันก็ไม่เป็นไรแล้ว ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อเลย"

"แต่ถ้าเผื่อพิษยังไม่ออกไปจนหมดล่ะ? ถ้าเผื่อหลังจากนี้ข้ามีตรงไหนไม่สบายขึ้นมาจะทำอย่างไร? อยู่ที่นี่ต่อยังวางใจเสียกว่า"

เสี่ยวเยว่รู้สึกว่าตนเองเป็นแค่สาวใช้ เรื่องบางเรื่องก็พูดให้เกินเลยไปไม่ได้

จูเฉียนเฉี่ยนดื้อแพ่งจะอยู่ต่อ นางก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

"ถ้าหากเจ้าคิดจะอยู่ต่อ เช่นนั้นก็ต้องไปบอกกับคุณหนูกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเองแล้ว ข้าตัดสินใจให้ไม่ได้หรอก"

"แล้วพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน?"

"พวกเขาอยู่กันที่โถงหน้า"

จูเฉียนเฉี่ยนอดถามขึ้นไม่ได้ "แล้วผู้มีพระคุณของข้าล่ะ?"

เสี่ยวเยว่พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ "คุณชายฟู่เองก็อยู่ด้วย"

นางควรจะไปบอกคุณชายฟู่เสียหน่อยไหม ให้เขาหลบออกไปก่อน?

แต่คุณหนูในเมื่อให้นางเข้ามาแล้ว ก็น่าจะให้จูเฉียนเฉี่ยนไปก็ไม่น่ามีปัญหากระมัง?

จูเฉียนเฉี่ยนพอได้ยินฟู่จิ้นเชินบอกว่าอยู่ที่โถงหน้าด้วย ก็ร้อนใจคิดจะไปพบเขาแล้ว

นางให้ไฉ่เอ๋อร์ประคองตนเอง จากนั้นก็ยังถามว่าหน้าตาเธอมีตรงไหนไม่เหมาะสมไหม เสี่ยวเยว่เหลือบมองผาดหนึ่ง ก็อดส่ายหัวขึ้นมาไม่ได้ ตนเองรีบเดินออกไปก่อน

แม่นางจูตอนนี้ กลายเป็นหญิงสาวที่จมดิ่งไปในแม่น้ำแห่งความรักเสียแล้ว ใจทั้งดวงโถมไปอยู่บนตัวคุณชายฟู่

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน