อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1828

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพอมองไปทางฟู่จิ้นเชิน พ่อลูกทั้งสองคนก็เข้าใจ ว่าพวกเขาเดาถูกแล้ว

"แม่นางจูคนนั้น เป็นหลานสาวของใต้เท้าโหยวหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ถูกต้อง"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเงยหน้าขึ้นมา

เพราะหลังจากที่องครักษ์ตระกูลจูเข้าเมืองมาหาเขา ก็เล่าที่มาที่ไปของเรื่องออกมา เขาจึงได้รู้ว่าหลานสาวหลังจากเข้าเมืองกลับไม่ได้มาหาเขากับฮูหยิน แต่หลังจากหาข่าวก็ตรงไปที่โรงหมอเลย

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเขาเข้ามาพอเห็นเสี่ยวเยว่กับสืออี ถามถึงจูเฉียนเฉี่ยน สีหน้าของทั้งสองคนก็ยากจะบรรยายเลยทีเดียว

สืออีแค่บอกกับเขาคำหนึ่ง "แม่นางจูเอาแต่อาละวาดจะขอพบผู้มีพระคุณ"

พอได้ยินองครักษ์ของตระกูลจูบอกมา ผู้มีพระคุณของจูเฉียนเฉี่ยนคือฟู่จิ้นเชิน หญิงสาวคนหนึ่งพูดปาวๆ ว่าจะพบเขาให้ได้ แล้วยังไล่ตามมาตลอดทางอีก เห็นได้ชัดว่ามีจุดประสงค์อยู่

ดังนั้นผู้บริหารท้องถิ่นโหยวจึงรู้สึกว่าตนเองหน้าตาป่นปี้ไม่มีชิ้นดี โดยเฉพาะอ๋องเจวี้ยนที่ยังนั่งฟังอยู่ข้างๆ

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวอยากจะยกขาแล้วเผ่นเสียด้วยซ้ำ แต่หลานสาวก็ยังอยู่ที่นี่ ต้องพาคนออกไปด้วย

"แล้วใต้เท้าโหยวตอนนี้คิดอะไรอยู่ล่ะ?"

"พระชายา เด็กคนนั้นถูกเลี้ยงอย่างตามใจในบ้าน ไม่รู้จักกาลเทศะ ขอพระชายาโปรดอย่าได้โทษเคืองเลย ข้าจะพานางกลับไปเอง แล้วส่งให้ฮูหยินไปดูแล"

"ก็ได้ อีกเดี๋ยวให้เสี่ยวเยว่ไปดูว่านางออกไปได้หรือยัง ถ้านางฟื้นแล้ว ใต้เท้าโหยวก็พานางออกไปเถอะ"

"ฟื้นหรือ?" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวยังไม่รู้เรื่องที่จูเฉียนเฉี่ยนโดนพิษมหารัญจวนเข้า ตอนนี้พอได้ยินฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ ก็งงงันไปชั่วขณะ

เขาเองก็รู้สึกว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ไม่เช่นนั้นฟู่จาวหนิงไม่มีทางพูดเช่นนี้

"ระหว่างทางที่มานางเจอเรื่องนิดหน่อย ถูกคนวางยาใส่ แต่ว่าตอนนี้คุณสมบัติทางยาถูกถอนไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว หลายวันจากนี้อาจจะยังรู้สึกไม่ค่อยดี อีกเดี๋ยวข้าจะจ่ายยาให้ ท่านก็พากลับไปเถิด โชคดีที่วัตถุดิบยาพวกนี้ยังพอมีอยู่ แล้วก็ไม่ใช่ยาที่ใช้กับโรคระบาดในตอนนี้"

ไม่เช่นนั้นถ้าวัตถุดิบทางนี้ขาด นางก็ไม่ได้มีวัตถุดิบยามากขนาดนั้นมาต้มน้ำให้จูเฉียนเฉี่ยนอาบได้

"เป็นพิษอะไรหรือ?" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวหน้าเปลี่ยนสี

หญิงสาวคนหนึ่ง พอบอกว่าโดนวางยา ฟังแล้วก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไรนัก

ไม่รู้ว่าเสียเจ้าสิ่งนั้นไปแล้วหรือยัง...

ฟู่จาวหนิงมองสีหน้าเขา ก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า "ยังไม่ได้เกิดเรื่องอะไร โชคดีที่ทนมาได้ถึงที่นี่ และโชคดีที่ข้าอยู่ที่นี่"

เซียวหลันยวนที่อยู่ข้างๆ ก็เสริมเข้ามาให้คำหนึ่ง

"ถ้าเป็นหมอคนอื่น รักษาไม่ได้หรอกนะ"

ดังนั้น ใครก็ล้วนรู้ถึงความเก่งกาจวิชาแพทย์พระชายาของเขา เขาไม่ยอมให้จุดนี้ถูกคนมองข้ามไป

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวแน่นอนว่าเข้าใจถึงความหมายของคำพูดเขา

จูเฉียนเฉี่ยนเองก็รู้ว่าตนเองเอาแต่เรียกหาผู้มีพระคุณ แต่นางก็นึกไม่ออกถึงเรื่องที่ตนเองทำมาต่อจากนั้น

เพียงแต่ตอนที่เห็นดวงตากับสีหน้าของไฉ่เอ๋อร์แล้ว ก็รู้สึกว่าตนเองอาบน้ำกับเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเรียบร้อย ในใจนางจึงสะดุ้งขึ้นมา

กว่าจะพูดตะกุกตะกักกับไฉ่เอ๋อร์ว่าตนเองทำอะไรลงไป จูเฉียนเฉี่ยนที่กำลังละอายใจอย่างมากจนอยากจะพัดใส่หน้าตนเองก็ได้ยินเสี่ยวเยว่พูดเรื่องที่ลุงของนางมารับแล้ว

พอมองไปที่เสี่ยวเยว่ ตอนที่เข้ามาบอกกลับยืนอยู่เสียห่าง ไม่เดินเข้ามาใกล้นางเลย พอคิดถึงที่ไฉ่เอ๋อร์บอกว่าตนเองเอาแต่ปีนทับอยู่บนตัวเสี่ยวเยว่ไม่ปล่อย เห็นว่านางเป็นผู้มีพระคุณ หน้าของจูเฉียนเฉี่ยนก็แกงก่ำขึ้นมา

แต่ถึงแม้จะรู้สึกว่าตนเองเสียหน้ายับเยิน จูเฉียนเฉี่ยนที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเสี่ยวเยว่ก็ยังไม่คิดจะไป

"บอกกับลุงของข้าหน่อยได้ไหม ว่าข้ายังไม่กลับไปกับเขา?"

เสี่ยวเยว่ถลึงตาโต

ไม่ใช่สิ เกิดเรื่องขนาดนี้แล้ว แต่นางยังไม่คิดจะไปหรือ?

"แม่นางจูถ้ายังไม่ไปแล้วคิดจะอยู่ที่นี่ต่อเพื่อทำอะไร?" น้ำเสียงเสี่ยวเยว่เองก็ไม่ค่อยดีนักแล้ว

"เรื่องนี้ หมอฟู่ไม่ใช่บอกว่าข้ายังไม่หายดีหรอกหรือ? นางเป็นหมอ ย้าอยู่ที่นี่ ข้ายังต้องรักษาตัวต่อที่นี่นี่นา"

นางเป็นถึงขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เจอผู้มีพระคุณเลย

แต่ถ้าออกไปตอนนี้ นางก็รู้สึกไม่ค่อยดีนัก