อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1830

เจ้าก็ยังรู้นี่ว่ายังมีข้าเป็นลุง!

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวยืนขึ้นมา พานางหมุนไปหาอ๋องเจวี้ยน

"ท่านผู้นี้คืออ๋องเจวี้ยน ทักทายท่านอ๋องเสีย"

จูเฉียนเฉี่ยนเงยหน้ามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนที่นั่งหลัก ตอนที่เห็นหน้ากากเขา นางก็สูดปากออกมาทีหนึ่ง แล้วคิดไปถึงข่าวลือว่าใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนพังยับไปแล้วเมื่อก่อนหน้านี้

"ข้าน้อยคารวะอ๋องเจวี้ยน"

จูเฉียนเฉี่ยนสะกดความตกตะลึงกับความอยากรู้อยากเห็นในใจลงมา คารวะให้กับเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "กลับไปกับใต้เท้าโหยวเถอะ"

เขาเห็นแก่หน้าผู้บริหารท้องถิ่นโหยว

ถึงอย่างไรผู้บริหารท้องถิ่นโหยวก็เป็นศิษย์พี่ของอันเหนียน สำหรับเขาแล้วถือว่าเป็นคนของตนเอง

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพอได้ยินคำของเขาก็แอบถอนใจโล่ง อ๋องเจวี้ยนไม่คิดจะคิดเล็กคิดน้อยกับจูเฉียนเฉี่ยนแล้ว

"ขอบคุณท่านอ๋อง เฉียนเฉี่ยน ไปเก็บของซะพวกเราจะไปกันแล้ว"

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกเสียใจ อันที่จริงนางรู้ว่าตอนนี้ตนเองจำเป็นต้องรีบออกจากที่นี่กับท่านลุงจึงจะถูก

แต่นางมองไปทางฟู่จิ้นเชิน กลับรู้สึกว่าถ้าต้องไปแบบนี้ นางคงจะมามีปฏิสัมพันะ์กับฟู่จิ้นเชินได้ยากแล้ว ท่านลุงจะต้องให้คนมาคอยจับตาดูนางแน่

นางรู้สึกว่า เรื่องใหญ่ของตนเอง อย่างน้อยก็ต้องช่วงชิงมาอย่างสุดกำลังสิ?

"ท่านลุง ระหว่างทางที่ข้ามาข้าเจอกับคนไม่ดี วางยาพิษใส่ข้า มีแค่หมอฟู่ที่รักษาข้าได้ ตอนนี้ยังมีพิษเหลืออยู่บ้าง ในใจข้าก็ยังหวาดกลัว ให้ข้าอยู่ต่ออีกสักสองวันไม่ได้หรือ?"

จูเฉียนเฉี่ยนพูดคำนี้ออกมา ก็เห็นว่าสีหน้าผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางรีบหันมองไปทางฟู่จาวหนิง

"หมอฟู่ ข้าอยู่ที่นี่ยังช่วยดูแลคนป่วยคนอื่นได้อีกนะ ก่อนหน้านี้ข้าเห็นสิ่งที่แม่นางเสี่ยวเยว่ทำแล้ว ข้าสามารถพาไฉ่เอ๋อร์ไปด้วยแล้ว ช่วยช่วยเหลือที่นี่กับแม่นางเสี่ยวเยว่ได้"

"ช่วยเหลือ?" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว

คำพูดนี้ไม่มีการเกรงใจแม้แต่น้อย ชี้ตรงๆ เลยว่าจูเฉียนเฉี่ยนอยู่ที่นี่เป็นการสร้างความวุ่นวายให้พวกเขา

จูเฉียนเฉี่ยนหน้าแดงก่ำขึ้นมา

แต่นางยังคิดว่าฟู่จาวหนิงหมายถึงเรื่องน่าเกลียดที่นางทำก่อนหน้านี้ตอนที่คุณสมบัติทางยานั่นออกฤทธิ์ขึ้นมา จึงก้มหน้าเอ่ยขึ้นอย่างประม่า "ตอนนี้คุณสมบัติทางยานั่นไม่ใช่ว่าถอนไปกว่าครึ่งแล้วหรือ? เช่นนั้นข้าก็คงไม่ทำเรื่องแบบนั้นออกมาแล้วนี่..."

เซียวหลันยวนรู้สึกว่าพระชายาของเขาจะมีคุณธรรมไปหน่อย สำหรับคนที่ไม่รู้จักประมาณตนและเอาแต่พัวพันยุ่งยากเช่นนี้ ไม่จำเป็ต้องไปใส่ใจนางนักเลย

เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า

"การที่เจ้าอยู่ที่นี่แล้วคอยพัวพันพ่อตาของข้า มันทำให้คนอึดอัด"

ตอนที่ให้หน้าเจ้าก็ไม่ยอมรับไว้ ตอนนี้อย่ามาโทษว่าเขาไม่ไว้หน้าแล้วกัน

หน้าของผู้บริหารท้องถิ่นโหยวแดงก่ำขึ้นมา

ฟู่จิ้นเชินเองก็ถอนใจอย่างจนใจ