อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1813

"ขอบคุณที่ชม"

ฟู่จาวหนิงถามกลับอย่างมั่นคง ไม่ได้มีอารมณ์รู้สึกรู้สาอะไรกับคำชมประโยคนี้ของเขาเลย กระทั่งไม่มีอาการตกตะลึงอีกด้วย

นี่ทำให้หยวนอี้รู้สึกเกินคาดขึ้นมา

เขายังคิดว่าจะทำให้อารมณ์ของฟู่จาวหนิงเปลี่ยนแปลงได้บ้างภายใต้สถานการณ์ที่ตกตะลึงนี้ คิดว่านางจะพูดอะไรออกมาสักประโยคหนึ่งแล้วทำให้เขาเข้าใจความคิดของนางได้อย่างชัดเจน

คิดไม่ถึงว่าเขาที่ทำตัวประหลาดออกมา แต่นางกลับนิ่งแบบนี้

"ดูท่าหมอฟู่จะได้ยินคำชมมาจนชินแล้วสินะ" หยวนอี้เอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ได้ตอบประโยคนี้ของเขา แต่กลับพิจารณาเขาทั้งตัว

หยวนอี้ถูกนางมองจนยืดอกขึ้นด้วยสัญชาตญาณ ยืนตรงแน่วขึ้นมา

"ท่านชื่อหยวนอี้ใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ขอรับ"

"ลูกชายหยวนกังทูตแคว้นหมิ่น หยวนอี้ที่ตอนนี้ควรจะคอยสอนขุนนางเกษตรเพาะปลุกอยู่ในเมืองหลวงนั่นน่ะนะ?" ฟู่จาวหนิงพูดออกมาอย่างชัดถ้อยทุกคำ

หยวนอี้นิ้งค้างไป

ไม่ใช่สิ นางรู้จักเขาด้วยหรือ?

เขาเองก็เลี่ยงพวกหมอหลวงที่รู้จักเขาแล้ว แทบจะพูดได้ว่าซ่อนตัวทั้งคืนเลยทีเดียว ตอนที่เข้ามาก็หลบเลี่ยงคนจากเมืองหลวงที่รู้จักเขาพวกนั้น เตรียมคำพูดเอาไว้เยอะมาก คิดว่าจะพูดอะไรกับฟู่จาวหนิงบ้าง

แต่เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพอเจอหน้ากัน ตัวตนก็ถูกฟู่จาวหนิงเปิดโปงออกมาแล้ว

หยวนอี้มองไปทางฟู่จิ้นเชิน แต่กลับเห็นสีหน้าตกตะลึงของเขาด้วยเช่นกัน

นี่อธิบายได้ว่าวันนี้ยังไม่มีเวลาได้ตรวจสอบเขา

เขากลัวว่าจะถูกตรวจเสียก่อนก่อน ตนเองจึงรีบเข้ามา

หยวนอี้พอคิดก็เข้าใจขึ้นมา

"เข้ามาเพื่อวิชาแพทย์ของพระชายาอ๋องเจวี้ยน"

หยวนอี้เห็นฟู่จิ้นเชินเดินเข้ามา มายืนคุ้มกันฟู่จาวหนิงกับไป๋หู่ รู้สึกอึดอัดขึ้นมา

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน หาที่นั่งลงเจรจากันหน่อยดีไหม?"

"ตอนนี้ข้าไม่ว่าง และไม่รู้สึกว่าข้ากับคุณชายหยวนมีอะไรต้องคุยกัน แต่คุณชายหยวนที่เป็นทูตจากแคว้นหมิ่นมาปรากฏตัวที่นี่ พวกเราเองก็จะชักช้าไม่ได้ ดังนั้นต่อจากนี้ ก็จะให้คนติดตามท่านไว้ ขอให้คุณชายหยวนอยู่ที่นี่อย่างสงบด้วย อย่าทำตัววุ่นวาย"

ฟู่จาวหนิงพูดพลางส่งสายตากับไป๋หู่ ไป๋หู่พยักหน้า

ถึงอย่างไรนับจากตอนนี้เขาก็ต้องจับตาหยวนอี้ไว้แล้ว

ครึ่งประโยคหลังนั้นของฟู่จาวหนิง พูดออกมาอย่างอหังการ

ตอนที่นางพูดยังเหลือบตามองมาทางหยวนอี้ผาดหนึ่ง สายตาเองก็มีความเฉียบขาดขึ้นมาพอควร

ความหมายนั่นก็คือ ท่านอยู่ที่นี่อย่างสงบซะ อย่ามาสร้างความวุ่นวายให้ข้า แล้วข้าจะละเว้นเจ้า