อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1814

หยวนอี้เข้าใจความหมายของนางขึ้นมาทันที

เขาไม่มีตกตะลึงเลยแม้แต่น้อย

แม้ฟู่จาวหนิงจะยังสวมหน้ากาก โผล่มาเพียงตาคู่เดียว แต่เขาก็ยังรู้สึกว่านางมีแรงมาก

"ข้าเป็นลูกมือให้ท่านได้จริงๆ นะ ที่นี่ไม่ใช่ว่าขาดกำลังคนอย่างหนักอยู่หรือ?"

หยวนอี้ยังอยากจะเสนอตัวเองอยู่

"ข้าทำนาได้ปลูกต้นไม้ได้ แล้วก็มีพละกำลัง แต่ไม่ใช่แบบพวกคนไร้ความสามารถนะ พวกงานที่ต้องใช้แรงให้ข้าจัดการได้เลย ในเมื่อที่นี่ขาดคน เช่นนั้นมีคนตัวใหญ่อย่างข้าที่นี่ ไม่ใช้ก็น่าเสียดายนะจริงไหม?"

"ไม่กล้ารบกวนท่านทูตจากแคว้นหมิ่นหรอก" ฟู่จาวหนิงพูดจบก็หมุนตัวเข้าเรือนไป

ไป๋หู่ขวางหยวนอี้ไว้ เขาเองก็เข้าไปไม่ได้ ทำได้แค่มองแผ่นหลังของฟู่จาวหนิงอย่างเสียดาย ถอนหายใจออกมา

"คุณชายหยวนถ้าหากพุ่งเป้ามาหาจาวหนิงจริง เช่นนั้นก็ล้มเลิกความคิดเสียเถอะ" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น

"คุณชายฟู่ เรื่องนี้ก็น่าจะพูดกับท่านได้กระมัง? อันที่จริงสำหรับพระชายาอ๋องเจวี้ยนแล้ว ก็อาจจะเป็นเรื่องดีด้วยก็ได้"

"เป็นเจตนาของแคว้นหมิ่น หรือว่าของตัวท่านเองกันล่ะ?"

"ตอนแรกก็เป็นของตัวข้าเอง แต่ข้าก็กล่อมจักรพรรดิแคว้นของพวกเราไปแล้ว เขาเองก็ฟังเสียงของข้าอยู่ จะต้องไม่มีปัญหาแน่นอน"

"ท่านอยากให้จาวหนิงทำอะไร?"

ฟู่จาวหนิงแม้จะบอกว่าไม่สนใจเป้าหมายของหยวนอี้ แต่ฟู่จิ้นเชินก็ยังต้องถามให้ชัดเจน

"ข้าอยากเชิญนางไปเป็นแขกที่แคว้นหมิ่น แคว้นหมิ่นของเราอยากจะเปิดโรงศึกษาการแพทย์ขึ้นมาแห่งหนึ่ง อยากเชิญพระชายาอ๋องเจวี้ยนไปเป็นหัวหน้าโรงศึกษาน่ะ"

ฟู่จิ้นเชินกับไป๋หู่สบตากันผาดหนึ่ง ทั้งสองคนตกตะลึงขึ้นมา

คำพูดของหยวนอี้ทำให้พวกเขารู้สึกเกินคาดจริงๆ

คิดไม่ถึงเลย ว่าจะให้ฟู่จาวหนิงไปเป็นหัวหน้าโรงศึกษา?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน