อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1812

หยวนอี้ตอนที่เข้ามาก็เห็นกับภาพที่ 'สับสนอลหม่าน' นี้

เขาประกายตาแล่นวาบ กำลังจะเข้าไปในประตูวงกลม ไป๋หู่ก็หมุนตัวมามองเขา "ช้าก่อน"

หยวนอี้โบกไม้โบกมือ "สหายไป๋หู่"

"อย่าเข้าใกล้นัก เหมือนข้าเคยบอกท่านไว้แล้ว ที่นี่ท่านห้ามเข้าไป" ไป๋หู่เอ่ยขึ้น

ฟู่จิ้นเชินออกมาจัดการความวุ่นวายนี้ ให้ป้าหนิวป้าหลี่มาช่วยประคององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้าไปในห้อง

เฉินเซียงกลับไม่มีใครสนใจ

"พวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว..."เฉินเซียงดิ้นรนอยู่พักหนึ่งถึงลุกขึ้นมาได้ นางรู้สึกว่าอวัยวะภายในตนเองปวดร้าวไปหมด

เท้าของฟู่จาวหนิงแรงหนักขนาดนี้เชียว!

นางไม่เป็นวรยุทธ์เลยจริงหรือ?

แต่ว่าฟู่จาวหนิงทำไมถึงกล้า กล้าเตะนางขนาดนี้!

สายตาของหยวนอี้เก็บกลับมาจากตัวองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่ถูกประคองเข้าห้อง หันไปตกอยู่บนตัวเฉินเซ๊ยงแทน ใต้ตาเกิดความสนใจขึ้นมา

"แม่นางไปยั่วหมอฟู่อย่างไรกันเนี่ย?"

ฟู่จาวหนิงมองเขา ถามไป๋หู่ว่า "นี่ใครหรือ?"

"บอกว่าชื่อหยวนอี้ ติดตามหมอหลวงคนหนึ่งเข้ามา อยากจะมาช่วยเหลือที่เมืองเจ้อขอรับ" ไป๋หู่บอกกับฟู่จาวหนิง

ฟู่จิ้นเชินเดินมาอยู่ข้างๆ ฟู่จาวหนิง กดเสียงลงต่ำ "รู้สึกเหมือนเขาน่าสงสัย แต่ก็ไม่พบเจตนาความเป็นศัตรู"

ความรู้สึกที่หยวนอี้คนนี้ให้กับเขาแปลกประหลาดมาก

"หมอฟู่ ข้ามาหาพบท่านเพราะได้ยินชื่อเสียงของท่าน!" หยวนอี้ยืนอยู่นอกประตูวงกลม โบกมือให้ฟู่จาวหนิงพร้อมยิ้มให้อย่างคุ้นเคย

"มาพบข้าหรือ?" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว

"ใช่เลยใช่เลย" ข้าได้ยินว่าแคว้นเจามีหมอเทวดาหญิงที่เข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่โดยอายุยังไม่ถึงยี่สิบด้วยคนหนึ่ง จึงรู้สึกนับถือมาก ดังนั้นจึงอยากมาเห็นความยอดเยี่ยมของท่านกับตา!

"จาวหนิง?" ฟู่จิ้นเชินเรียกนางไว้

"ข้าขอฟังหน่อยว่าเจ้าจะพูดอะไร เขาอาจจะมาหาข้าจริงๆ ก็ได้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

เพื่อเลี่ยงไม่ให้คนคนนี้ไม่ยอมแพ้ ถัดจากนี้ยังไม่รู้ว่าจะอาละวาดอะไรขึ้นมา

"เช่นนั้นเจ้าก็ระวังหน่อย" ฟู่จิ้นเชินรู้สึกว่าหยวนอี้แม้จะไม่เผยเจตนาศัตรูออกมา แต่บางทีเขาอาจจะซ่อนไว้ลึกมาก คนแบบนี้ต่างหากถึงจะอันตรายที่สุด

วันนี้เขาจึงยังไม่มีเวลาไปหาข่าวคนคนนี้

"เข้าใจแล้ว"

ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ตรงหน้าหยวนอี้

"ว่ามาสิ อยากจะพูดอะไรกับข้ากัน?"

"หมอฟู่ ตาของท่านสวยจริงๆ ข้าไม่เคยเห็นดวงตาที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย" หยวนอี้มองตาของนาง พูดคำนี้ออกมาก่อน