อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1804

ก่อนหน้านี้ทรมานหมอฟู่ไว้มาก สาวใช้นั่นยังบอกว่าหมอฟู่กับนายท่านเป็นอะไรอะไรกันอีก ป้าหนิวเห็นแล้วไม่สบอารมณ์

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ถูกนางเหลือบมองใส่แบบนี้จนอายไป

เฉินเซียงกลับถลึงตามองแผ่นหลังป้าหนิว

เจ้าคนชั้นต่ำ นังคนชั้นต่ำ กล้ามามององค์หญิงใหญ่พวกนางแบบนี้เรอะ

ฟู่จิ้นเชินตอนนี้จึงหมุนตัวหันไปมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ถามขึ้นว่า "องค์หญิงใหญ่จะพบอ๋องเจวี้ยน เพราะอยากให้อ๋องเจวี้ยนพาท่านไปเมืองหลวงหรือ? ถ้าหากมีเป้าหมายนี้ เช่นนั้นข้าบอกท่านไว้ได้เลย ว่าท่านยังออกจากเมืองเจ้อไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงกับอันเหนียนผู้บริหารท้องถิ่นโหยวสามฝ่ายตกลงกันแล้ว ตอนนี้ประตูเมืองปิดอยู่ ใครอยากจะออกจากเมือง ต้องยื่นจดหมายออกจากเมืองมา ถ้าบนต้องมีผู้บริหารท้องถิ่นโหยวใต้เท้าอันและหมอฟู่สามคนลงนาม ขาดไปสักคนก็ไม่ได้

ถ้าหากไม่มีจดหมายออกจากเมืองที่มีนามทั้งสาม ใครก็ออกไปไม่ได้ทั้งนั้น

แล้วอาการป่วยอย่างองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ฟู่จาวหนิงไม่มีทางปล่อยนางออกไปแน่

ไหนจะเรื่องที่นางจะตามอ๋องเจวี้ยนไปอีก

ฟู่จิ้นเชินตอนนี้รู้สึกว่าสมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก แค่คิดก็รู้แล้ว ฟู่จาวหนิงจะยอมให้อ๋องเจวี้ยนไปเสี่ยงแบบนั้นได้อย่างไรกัน?

ถ้าระหว่างทางนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำอ๋องเจวี้ยนติดโรคขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ดังนั้น เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้

"เรื่องนี้ ให้ข้าบอกกับอ๋องเจวี้ยนเองดีไหม?" เสียงขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังคงแผ่วเบา นางพูดอย่างอ่อนโยน ไม่ได้มีอารมณ์โกรธใด ดูอ่อนโยนไร้เดียงสาแบบนั้น

"เขาตอนนี้ยังไม่ตื่น" ฟู่จิ้นเชินตอบ

ยังไม่ตื่น...

ฟู่จาวหนิงก็ยังไม่มา ปกติตอนนี้นางต้องออกมาวุ่นแล้ว ตอนนี้กลับยังไม่ตื่น...

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน