อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1803

ฟู่จาวหนิงถูกจูบจนเคลิ้มหลับไปอีกรอบ

เซียวหลันยวนได้ยินเสียงหายใจลึกของนางแล้วก็จนใจ

เขาเลือดพุ่งขึ้นมาแล้ว แต่นางกลับหลับไป ดูท่าในเมืองเจ้อระยะนี้นางคงจะเหนื่อยมากจริงๆ

เขาเองก็ไม่ได้ทรมานนาง กอดนางแล้วหลับไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเดิมทีกำลังรอว่าจะฝันอีกครั้ง ดีที่สุดคือได้ฝันเห็นลุงหวังพูดอะไรกับอ๋องเจวี้ยนว่ากล่องใบนั้นเปิดอย่างไร

แต่เมื่อคืนนี้นางก็ฝันจริงๆ น่าเสียดายที่ฝันร้าย ในฝันตนเองอยู่ในตำหนักเพียงคนเดียว จะอย่างไรก็ออกไปไม่ได้ และไม่มีใครด้วย ทุกแห่งมีแต่แสงทึม ในความมือเหมือนมีเสียงอะไรที่น่ากลัว ทำให้นางรู้สึกกลัวมาก

หลังจากสะดุ้งตื่น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เหงื่อท่วมไปทั้งตัว

"องค์หญิงใหญ่ ท่านฝันร้ายหรือ?" เฉินเซียงถูกนางทำสะดุ้งตื่นตาม รีบลุกขึ้นนั่ง

องค์หญิงใหญ่ไม่ค่อยฝันร้ายเท่าไร แต่บางครั้งก็จะฝันร้ายบ้างสักครั้ง แสดงว่าช่วงเวลานั้นจะผ่านไปได้ไม่ค่อยดีนัก

เฉินเซียงเครียดขึ้นมาแล้ว

พวกนางตอนนี้ผ่านความน่าเวทนามากมาแล้ว ไม่น่าแย่กว่านี้แล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงทนรับไม่ไหวแล้ว

นางมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอย่างตึงเครียด หวังว่านางจะปฏิเสธ

แต่นางก็ยังผิดหวัง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพยักหน้า แล้วยังดูหวาดผวาอีกด้วย

"ไม่ได้การ นี่ต้องเป็นการเตืนอข้า ว่าห้ามอยู่ในเมืองเจ้อนี้แล้ว พวกเราต้องรีบไป ไม่เช่นนั้นพวกเราอาจจะติดอยู่ที่นี่ก็ได้"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรีบให้เฉินเซียงเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งเนื้อแต่งตัว

"องค์หญิงใหญ่จะไปเจรจากับอ๋องเจวี้ยนแล้วหรือ?"

"ใช่ ต่อให้ข้าต้องอ้อนวอนเขา ต่อให้ต้องบอกความสามารถของตนเองออกไปอย่างหมดจด ขอแค่เขายอมช่วยข้า ให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน