อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1805

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกคนเหล่านี้พูดจนตาแทบแดงก่ำ

นางไม่ยอมให้เป็นแบบนี้!

นางเองก็มีเกียรตินะ นางเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ เดิมทีควรจะล้ำค่าสูงส่ง สามารถเลือกราชบุตรเขยดีดีได้

แต่ตอนนี้นางมีทางเลือกอะไรล่ะ?

ถ้าไม่ใช่เพราะนางมีพระเชษฐาแบบนั้น นางคงไม่ต้องทำให้มาถึงจุดนี้หรอก

นางแค่อยากจะช่วยตนเองเท่านั้น แล้วมันผิดตรงไหน? ถ้าหากทำได้ นางก็ไม่อยากไปทำร้ายใครทั้งนั้น นางเป็นคนที่มดแค่ตัวเดียวก็ยังทำใจเหยียบไม่ลงด้วยซ้ำ

"รบกวนท่านลุงฟู่ด้วย ข้ามีเรื่องสำคัญจริงๆ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคารวะให้ฟู่จิ้นเชินอีกครั้ง ถอยไปที่ประตูวงกลมทางนั้น

เฉินเซียงถลึงตาใส่ห้องนั้น คารวะให้ฟู่จิ้นเชินอีกครั้ง "รบกวนท่านลุงฟู่ช่วยเหลือด้วย องค์หญิงใหญ่พวกรเาจะไปรออ๋องเจวี้ยนที่นั่น"

พูดจบนางก็รีบเดินไปหาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

ฟู่จิ้นเชินส่ายหัว

เขาก็เหมือนรู้ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตกอยู่ในสภาพไหน มาเจอกับฝ่าบาทต้าชื่อแบบนั้น นางเองอันที่จริงก็น่าสงสาร

แต่ว่า ท้ายสุดแล้วนางก็ยังไม่ฉลาดพอ เส้นทางที่เดินได้ นางกลับเดินอย่างสะเปะสะปะ

แต่พูดมาก็ถูก นางเติบโตมาที่สุสานจักรพรรดิ ไม่ค่อยได้พบเจอกับผู้คนสักเท่าไร และยิ่งไม่เคยเจอกับเรื่องราวประสบการณ์ชีวิต บอกว่ามีโชคดี บอกว่าเป็นองค์หญิงใหญ่ อันที่จริงก็เป็นแค่สาวน้อยไร้เดียงสาคนหนึ่งเท่านั้น

ฟู่จิ้นเชินคิดๆ แล้วจึงไปหาเซียวหลันยวน

ฟู่จาวหนิงรอบนี้ได้หลับอย่างสบายแล้ว

น่าจะเพราะข้างๆ มีเซียวหลันยวนอยู่ จะมากน้อยนางก็ยังมีความรู้สึกปลอดภัยที่มีคนอยู่ข้างกาย

เพียงแต่ว่า หลังจากตื่นมาพอนางคิดถึงว่าตนเองหลับไปแบบนี้ได้อย่างไร เหมือนจะถูกเขาจูบเอาจูบเอาจนผล็อยหลับ...

ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา

ไม่รู้เซียวหลันยวนจะโกรธไหม

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน