อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1792

"องค์หญิงใหญ่ ในกล่องใบนี้มันคืออะไรกันแน่?"

เฉินเซียงเองก็อยากรู้อยากเห็นมาก จุดเทียนสว่าง แล้วยกเชิงเทียนเดินเข้ามา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกเครียดอยู่ตอลด ตอนนี้พอนั่งลงมา ก็รีบเทน้ำลงดื่ม เพียงแต่น้ำเย็นไปแล้ว พอดื่มไปนางก็สะดุ้งโหยง

"ข้าจะจุดเตาให้ องค์หญิงใหญ่อย่าเพิ่งดื่มน้ำเย็นเลย"

เฉินเซียงถึงแม้จะอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไร แต่ก็ยังเป็นสาวใช้วังที่ทุ่มเทอยู่ พอเห็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นต้องมาดื่มน้ำเย็นจึงรู้สึกปวดใจ

ตอนที่นางไปวุ่นอยู่นั้น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็นั่งมองกล่องใบนั้นอยู่ตรงนั้น

กล่องไม้ใบหนึ่ง ดูแล้วก็ไม่ได้มหัศจรรย์อะไร แล้วนางก็มองไม่ออกว่าต้องเปิดจากตรงไหนด้วย

จนตอนที่เฉินเซียงเทน้ำร้อนเข้ามา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เล่นกับกล่องนั้นอยู่พักหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังหาไม่เจอว่าจะเปิดมันอย่างไร

"ทำไมถึงเปิดไม่ออก"

"เปิดไม่ออกหรือ? เพราะด้านในมันขัดกันอยู่หรือเปล่า?"

เฉินเซียงเองก็หยิบกล่องนั่นเข้ามาสำรวจ รู้สึกประหลาดใจมาก ไม่มีจุดที่เปิดได้เลยจริงๆ

"นี่มันอะไรกัน? หรือจะเป็นไม้ท่อนนึง สลักออกมาเป็นกล่องแบบนี้หรือ? "เฉินเซียงมึนงง

"ไม่หรอก ด้านในมีของใส่ไว้" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเขย่าๆ รู้สึกว่านางกำลังล้อเล่น

จะสลักท่อนไม้ท่อนหนึ่งมาเป็นกล่องได้อย่างไรกัน?

เฉินเซียงยกกล่องใบนั้นขึ้นมาเขย่าๆ แล้วก็ได้ยินเสียงเล็กๆ อยู่ด้านในจริงๆ ของที่อยู่ด้านในน่าจะวางไว้อย่างดี แต่พอเขย่าก็ยังพอฟังออกบ้าง

"ดูเหมือนจะเป็นกล่องที่ช่างฝีมือทำขึ้น มีกลไกสำหรับเปิดออก" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นบอก

"แล้วถึงตอนนั้นข้าจะอธิบายกับลุงหวังอย่างไร ว่าพวกเราะรู้จักของสิ่งนี้?"

"ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็ให้ข้าจัดการเองดีไหม?" เฉินเซียงกลอกตา "ข้าจะไปถามเอง"

"เจ้าจะไปถามอย่างไร? ลุงหวังถ้ารู้ว่าของชิ้นนี้อยู่ในมือข้า ก็จะบอกว่าพวกเราขโมยมาน่ะสิ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังรู้สึกว่าเป็นขโมยแบบนี้มันเสียเกียรติเหลือเกิน

ถึงตอนนั้นนางจะไปเผชิญหน้ากับอ๋องเจวี้ยนอย่างไร?

"ถ้าให้หมอเทวดาฟู่รู้ ข้าคงไม่มีหน้าไปเจอนางแล้ว" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

อย่างกับตอนที่เป็นไข้ก่อนหน้านี้

นางยังรู้สึกว่าตนเองดีกว่าฟู่จาวหนิง ข้อดีเองก็ยังมากกว่า พออยู่ต่อหน้าฟู่จาวหนิงนางยังมีความหยิ่งทะนงได้อยู่ แต่ถ้าฟู่จาวหนิงรู้ว่านางขโมยของล่ะก็ หน้าตาคงไม่เหลือหรอกันพอดี

"พวกเราก็ไม่ต้องให้เขารู้สิ" เฉินเซียงกลับรู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดมากเกินไปแล้ว "ตอนนั้นก็บอกว่าพวกเขารีบไปที่บ้านตาเฒ่าอู๋อะไรนั่น ประตูก็ไม่ได้ลงกลอนให้ดี มีขโมยเข้าไปแล้วขโมยออกมา จนมาตกอยู่ในมือของพวกเราก็พอ"