อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1792

"องค์หญิงใหญ่ ในกล่องใบนี้มันคืออะไรกันแน่?"

เฉินเซียงเองก็อยากรู้อยากเห็นมาก จุดเทียนสว่าง แล้วยกเชิงเทียนเดินเข้ามา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกเครียดอยู่ตอลด ตอนนี้พอนั่งลงมา ก็รีบเทน้ำลงดื่ม เพียงแต่น้ำเย็นไปแล้ว พอดื่มไปนางก็สะดุ้งโหยง

"ข้าจะจุดเตาให้ องค์หญิงใหญ่อย่าเพิ่งดื่มน้ำเย็นเลย"

เฉินเซียงถึงแม้จะอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไร แต่ก็ยังเป็นสาวใช้วังที่ทุ่มเทอยู่ พอเห็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นต้องมาดื่มน้ำเย็นจึงรู้สึกปวดใจ

ตอนที่นางไปวุ่นอยู่นั้น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็นั่งมองกล่องใบนั้นอยู่ตรงนั้น

กล่องไม้ใบหนึ่ง ดูแล้วก็ไม่ได้มหัศจรรย์อะไร แล้วนางก็มองไม่ออกว่าต้องเปิดจากตรงไหนด้วย

จนตอนที่เฉินเซียงเทน้ำร้อนเข้ามา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เล่นกับกล่องนั้นอยู่พักหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังหาไม่เจอว่าจะเปิดมันอย่างไร

"ทำไมถึงเปิดไม่ออก"

"เปิดไม่ออกหรือ? เพราะด้านในมันขัดกันอยู่หรือเปล่า?"

เฉินเซียงเองก็หยิบกล่องนั่นเข้ามาสำรวจ รู้สึกประหลาดใจมาก ไม่มีจุดที่เปิดได้เลยจริงๆ

"นี่มันอะไรกัน? หรือจะเป็นไม้ท่อนนึง สลักออกมาเป็นกล่องแบบนี้หรือ? "เฉินเซียงมึนงง

"ไม่หรอก ด้านในมีของใส่ไว้" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเขย่าๆ รู้สึกว่านางกำลังล้อเล่น

จะสลักท่อนไม้ท่อนหนึ่งมาเป็นกล่องได้อย่างไรกัน?

เฉินเซียงยกกล่องใบนั้นขึ้นมาเขย่าๆ แล้วก็ได้ยินเสียงเล็กๆ อยู่ด้านในจริงๆ ของที่อยู่ด้านในน่าจะวางไว้อย่างดี แต่พอเขย่าก็ยังพอฟังออกบ้าง

"ดูเหมือนจะเป็นกล่องที่ช่างฝีมือทำขึ้น มีกลไกสำหรับเปิดออก" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นบอก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน