อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1793

"มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เสียที่ไหน?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถลึงตาโต

"องครักษ์พวกนั้นเจอกับหัวขโมย พอเห็นว่าเขาผิดปกติจึงเข้าไปจับกุม นี่ถือว่าเป็นการทำความดีกับประชาชนเมืองเจ้อมิใช่หรือ? จะว่าไป ทุกคนก็รู้ว่าโชคอขงองค์หญิงใหญ่นั้นดีมาก ดังนั้นจึงทำให้ท่านเจอกับเรื่องนี้มันมีอะไรแปลกตรงไหนกัน?"

"แต่ว่า แต่ว่า" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยขึ้นเสียงอ่อย "เป็นแบบนี้มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลกระมัง?"

"มีอะไรไม่สมเหตุสมผลกัน ยืนกรานเสียอย่าง พวกเขาจะไม่สงสัยหรก องค์หญิงใหญ่ท่านเป็นคนที่สูงส่งนะ แล้วจะไปทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร?"

"ไม่ค่อยดีนะแบบนี้?"

"ไอ๊หยา องค์หญิงใหญ่ท่านฟังข้าเถอะ ไม่เช่นนั้น ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนไปแล้วจริงๆ พวกเรายังต้องอยู่ในเมืองเจ้ออีกนานแค่ไหน"

"พวกเราตอนนี้ได้ของแล้ว ไปเมืองหลวงกันเองก้ได้"

"องค์หญิงใหญ่ พวกเราป่วยโรคนี้อยู่นะ หมอเทวดาฟู่ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวกับใต้เท้าอันไม่มีทางยอมให้พวกเราไปหรอก ยิ่งไม่ยอมให้เราไปที่เมืองหลวงด้วย เว้นเสียแต่อ๋องเจวี้ยนจะพาพวกเราไป พวกเขาไม่กล้าขวางอ๋องเจวี้ยน"

เฉินเซียงตอนนี้มองออก

ถ้าหากครั้งนี้ไม่ไปด้วยกันกับอ๋องเจวี้ยน ถ้าพวกนางยังต้องอยู่ในเมืองเจ้อนี้ คงได้บ้านกันจริงๆ แน่ พักอยู่ในเรือนเดียวกับพวกประชาชนชั้นต่ำ ทุกคืนต่อให้พวกนางเองจะไม่ไอ แต่ก็ยังได้ยินเสียงไอของคนป่วยห้องข้างๆ นี่

ที่น่ากลัวที่สุดคือตอนไปห้องส้วม คนมากมายใช้ร่วมกันแบบนี้ สกปรกจะตาย นางเป็นสาวใช้วังยังรังเกียจเสียขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงองค์หญิงใหญ่เลย?

แล้วยังเรื่องการกินอีก ทุกวันที่ได้กินมันอะไรกัน?

"องค์หญิงใหญ่ ท่านต้องคิดให้เข้าใจนะ พวกเราอยู่ในเมืองเจ้อนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้ายังต้องทรมานแบบนี้อีก ข้าน้อยยังไม่เท่าไร แต่องค์หญิงใหญ่จะหน้าซีดเซียวเอานะ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลูบหน้าตนเองด้วยสัญชาตญาณ ตกใจสะดุ้งโหยง

นางผอมลงไปมากจริงๆ

ถ้าหน้ายังซีด แล้วผอมแห้งไปอีก ก็คงไม่ไหวแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน