อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1791

"ข้าไม่ใช่หมอ แต่ข้าก็สกุลฟู่จริงๆ เจ้าติดตามหมอหลวงคนไหนมาหรือ?" ฟู่จิ้นเชินถาม

เขาไม่เห็นความเป็นศัตรูจากชายหนุ่มคนนี้เลย ดวงตาชายหนุ่มคนนี้ก็ค่อนข้างจะใสซื่อด้วย

แต่ไม่รู้เพราะอะไร ฟู่จิ้นเชินพอเห็นเขาแล้วกลับรู้สึกมีความระแวดระวังขึ้นมา

ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เพิ่งมาถึง ที่พอเห็นผู้ช่วยหมอก็รู้สึกว่ามาเป็นแรงงานได้เลย ในใจรู้สึกลิงโลดขึ้นมาแบบนั้น

วันนี้ทุกครั้งที่เขาเห็นคนใหม่เข้ามา ก็จะรู้สึกขึ้นมาได้ด้วยสัญชาตญาณ ว่ามีคนที่มาช่วยแบ่งเบาภาระให้จาวหนิงได้อีกคนแล้ว จาวหนิงจะได้เบาแรงลงหน่อย

แต่ตอนนี้พอเห็นชายหนุ่มที่เรียกว่าอาอี้คนนี้ ฟู่จิ้นเชินกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น

"ข้าตามหมอหลวงหูมาน่ะ แต่ว่าระหว่างทางที่มาเขาไม่รู้ ข้าแอบขึ้นรถม้าเขาเขาก็ไม่รู้ ดังนั้นตอนนี้จึงมาหาว่าหมอหลวงหูอยู่ที่ไหน"

หยวนอี้รู้ว่าหมอหลวงเผียวไม่ยอมเล่นด้วยกับเขา ดังนั้นจึงพูดถึงหมอหลวงหูอีกคนหนึ่งแทน

หมอหลวงหูใจกว้าง กล่อมง่าย ยิ่งไปกว่านั้นเขากล่อมไปแค่ไม่กี่คำก็ทำให้หมอหลวงหูยอมรับเป็น 'หลานชาย' ได้แล้ว

"ดังนั้นเจ้าจึงชื่อว่าหูอี้สินะ?" ฟู่จิ้นเชินถาม

เอ่อ...

หยวนอี้ สะดุดไปหน่อยๆ

ทำไมถึงต้องเอาแต่จี้ชื่อของเขากัน?

หยวนอี้เองก็ไม่ค่อยยินดีจะใช้ชื่อปลอมสกุลปลอมอยู่ด้วย นี่เป็นความเคยชินของเขา แต่ว่าตอนนี้ถ้าบอกชื่อจริงไป แล้วฟู่จิ้นเชินไปถาม ก็น่าจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร

เขาไม่อยากใช้ตัวตนฐานะตัวเองไปเจอกับฟู่จาวหนิงเป็นครั้งแรก นั่นจะยิ่งทำให้นางระวังต่อตัวเขามากขึ้นไปอีก แล้วอาจจะไม่ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของนาง

"ข้าอยากมาหาพระชายาอ๋องเจวี้ยนน่ะ" หยวนอี้เอ่ยขึ้นตรงๆ

เช่นนี้ก็น่าจะทำให้ฟู่จิ้นเชินลืมเรื่องชื่อจริงของตนเองไป

"วันนี้ตอนบ่าย มีใครสั่งให้เจ้าทำอะไรแล้วหรือยัง?"

ฟู่จิ้นเชินพูดประโยคที่ทำให้เขารู้สึกเกินคาดขึ้นมา หยวนอี้ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง "วันนี้ตอนบ่ายข้าช่วยอ๋องเจวี้ยนจัดการสัมภาระที่นำมาอยู่ตลอด"

"เช่นนั้นงานหลังจากนี้ก็ยังไม่ได้จัดให้เจ้าสินะ เอาแบบนี้ ข้าจะจัดงานให้เจ้าเอง"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน