อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1790

นั่นเป็นห่อผ้าห่อหนึ่ง

หลังจากหยิบออกมาแล้วแกะผ้าหนาๆ ออก กล่องไม้ใบหนึ่งก็ปรากฏออกมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอเห็น ดวงตาก็เป็นประกาย

"สิ่งนี้เลย!"

"ดีจริงๆ หาพบแล้ว!" เฉินเซียงเองก็ดีใจ

"ไป รีบกลับออกไปก่อน" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกอดกล่องไม้ไว้ในอก อยากจะรีบออกไป

ในใจนางลนลาน ถ้าหากถูกคนพบเข้า นางคงจะรู้สึกอายที่ต้องพบคน เป็นถึงองค์หญิงใหญ่จากต้าชื่อ แต่กลับวิ่งเข้ามาขโมยของในบ้านประชาชน!

"องค์หญิงใหญ่ ไปก่อนเลย พวกเราจะจัดการเก็บกวาดที่นี่ก่อน" องครักษ์รู้สึกว่าจะให้คนพบไม่ได้ จึงขออยู่ที่นี่ก่อน จะจัดการร่องรอยที่พวกเขามาค้นของให้เป็นเหมือนเดิมก่อน

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนำสิ่งของตรงไปยังโรงหมอทางนั้น กลัวว่าจะถูกใครพบเห็น ระหว่างทางก็คลุมผ้าเอาไว้มิดชิด ก้มหน้ารีบเดินเข้าห้องไป

เสี่ยวเยว่พูดกับไป๋หู่ในความมืดมิด "นางหนีออกไปมืดค่ำแบบนี้ ไม่เป็นไรจริงหรือ?"

"ท่านอ๋องก่อนจะออกไปบอกไว้แล้วว่าไม่ต้องสนใจนาง แค่อย่าให้นางไปเจอคนอื่นแล้วทำให้คนอื่นติดโรคไปก็พอ"

ไป๋หู่สีหน้าไร้อารมณ์ "นางยังคิดว่าใครก็ไม่เห็นพวกนางหรือไรกัน"

ทำไมไม่คิดดูหน่อย ว่าห้องข้างฝั่งตะวันตกนั้นมีแต่คนที่ป่วยทั้งนั้น คุณหนูจะไม่สั่งคนให้จับตาไว้ได้อย่างไรกัน?

ถ้าพวกเขาไม่ได้แอบปล่อยอกมา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่มีทางออกมาได้ราบตื่นแบบนี้

"พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้หรือ?"

ฟู่จิ้นเชินเองก็เดินเข้ามาแล้ว วันนี้เขาเองก็เหนื่อยมาก แต่ผ่านช่วงบ่ายไปแล้ว หมอที่อ๋องเจวี้ยนพามาพวกนั้นก็ทำงานใช้ได้อยู่ เขาตอนนี้จึงมีเวลาออกมาผ่อนคลายบ้าง คืนนี้จะได้ไปพักผ่อนเสียที

"คุณชายฟู่ พวกเรากำลังพูดถึงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นน่ะ" เสี่ยวเยว่เองก็คารวะทักทายเขา

"กลับมาแล้วหรือ?"

ฟู่จิ้นเชินเองก็รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นออกไปแล้ว

"เพิ่งกลับเข้ามา น่าจะคิดว่าไม่มีใครเห็น" เสี่ยวเยว่บอก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน