อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1789

"แล้วเขาไปหาตาเฒ่าอู๋ทำไมกัน?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถาม "หมอเทวดาฟู่อยู่ที่นั่นหรือ?"

เฉินเซียงเอ่ยขึ้น "องค์หญิงใหญ่ พวกเราตอนที่เพิ่งออกมาเมื่อครู่ เหมือนได้ยินพวกเขาพูดว่า หมอเทวดาฟู่จะพาคนไปรักษาคนป่วยใหม่ที่บ้านของประชาชนอะไรสักอย่าง"

"เช่นนั้นก็น่าจะเป็นบ้านของตาเฒ่าอู๋ทางนั้น!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลนลานขึ้นมา "แล้วทำอย่างไรดี? ลุงหวังทำไมถึงไปเจอกับนางเล่า? ถ้าเผื่อ เขาเอาเจ้าสิ่งนั้นให้หมอเทวดาฟู่ไปจะทำอย่างไร?"

"ไม่หรอกกระมัง? เขาเองก็ไม่รู้จักหมอเทวดาฟู่นี่นา"

"แต่ของสิ่งนั้นเดิมทีเขาก็จะมอบให้อ๋องเจวี้ยนอยู่แล้ว ถ้าเขารู้ว่าหมอเทวดาฟู่เป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน นั่นมันจะไม่..."ไปบรรจบเจอกันแล้วหรือ?

พอได้ยินองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดเช่นนี้ เฉินเซียงก็ลนลานไปด้วยเช่นกัน

นี่ก็มีเหตุผลอยู่!

แล้วจะทำอย่างไรเล่า?

"องค์หญิงใหญ่ จะให้หมอเทวดาฟู่ได้ของไปไม่ได้!"

ถ้าหากของถูกฟู่จาวหนิงส่งไปให้อ๋องเจวี้ยน อ๋องเจวี้ยนก็จะรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงต่างหากที่เหมาะกับเขา? ถึงอย่างไรเดิมทีอ๋องเจวี้ยนก็ชอบหมอเทวดาฟู่อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นจะยิ่งรู้สึกว่านางดีมากขึ้นไปอีก สามารถจำโชคลาภมาให้เขาได้

เช่นนั้นองค์หญิงใหญ่จะไปเจรจาต่อรองกับอ๋องเจวี้ยนได้อย่างไร?

"ข้า แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรดี?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้อยู่แล้วว่าทำอะไรฟู่จาวหนิงไม่ได้ นั่นเป็นเป้าหมายการมาเมืองเจ้อของนางเลยนะ นางเดินทางไกลนับพันลี้มาที่นี่ แล้วยังติดโรคระบาดเพราะเรื่องนี้อีก นางไม่ลำบากหรือไรกัน?

ถ้าหากไม่ได้ของมา นางก็ไม่รู้จะใช้วิธีการไหนอยู่ในแคว้นเจาแล้ว ถึงตอนนั้นใครจะปกป้องนางได้ นางรู้สึกว่าตนเองไม่ได้มีต้นทุนอื่นมาไปกว่านี้

คนอื่นจะเชื่อหรือว่าดวงนางดีหรือ?

ดวงของนางจะปกป้องถึงคนอื่นได้ไหม?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหวั่นไหวขึ้นมา

"ใครก็ได้ เข้าไปค้นหาของ" เฉินเซียงเห็นว่าองค์หญิงใหญ่ไม่ได้ห้าม จึงให้องครักษ์เหล่าสนั้นรีบเข้าไปรื้อค้นทันที

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดๆ จากนั้นจึงเข้าไปกับเฉินเซียง

เพิ่มคนเข้าไปหาอีกหน่อย ก็น่าจะหาของได้ไวขึ้น

พวกเขารื้อบ้านลุงหวังจนหมด

เดิมทีก็ยังหาไม่เจอ แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็มีโชคติดตัวอยู่จรงๆ ตอนที่นางรื้หาจนเหนื่อย แล้วยังไอต่อเนื่องไม่หยุดอีก ตอนที่ประคองตัวกับเสาต้นหนึ่งในบ้านแล้วไออย่างหนัก พอเงยหน้าคิดจะทุบไปที่อก สายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างอยู่บนคาน

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมีลางสังหรณ์ทันที "ใครก็ได้ ขึ้น ขึ้นไปดูหน่อย"

องครักษ์ใช้วิชาตัวเบากระโจนขึ้นไปหยิบของลงมา