อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1788

ชายแก่คนนี้แม้จะสลบไปแล้ว แต่มือของเขากลับยังคงกำฟู่จาวหนิงไว้แน่น ราวกับกลัวว่านางจะหนีไปอย่างไรอย่างนั้น

ฟู่จาวหนิงลองดึงมือออกมา แต่ชายแก่ก็กำไว้แน่นมาก ถ้าหากฝืนออกแรงดึง นางกลัวว่าถุงมือตนเองจะถูกดึงออกมา

หลักๆ คือนางรู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ

นางไม่รู้เลย ว่าตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพาเฉินเซียงกับองครักษ์ หาบ้านชายชราในฝันเจอแล้วอย่างยากลำบาก

"องค์หญิงใหญ่ หาพบแล้วจริงๆ!"

เฉินเซียงตื่นเต้นมาก

พวกเขาหาบ้านหลังนี้เจอจริงๆ ตามเบาะแสในฝันขององค์หญิงใหญ่ บ้านหลังนี้เหมือนกับในฝันขององค์หญิงใหญ่ไม่ผิดเพี้ยน อธิบายว่าฝันครั้งนี้ก็ยังเป็นเรื่องจริง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตื่นเต้นมาก

เพราะนี่แสดงว่านางจะได้เจอกับชายชราคนนั้นแล้ว สามารถนำกล่องใบนั้นจากเขาได้ เช่นนี้นางก็สามารถเอาของไปพบอ๋องเจวี้ยนได้แล้ว

ยังไม่พูดถึงเรื่องอื่น อย่างน้อยก็ให้อ๋องเจวี้ยนพานางกลับเมืองหลวง เรื่องที่จะให้นางเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยนก็น่าจะคุยกันได้กระมัง

นางเองก็รู้ ถ้าหากจะรีบให้อ๋องเจวี้ยนแต่งงานกับนาง แล้วปกป้องนางแบบนี้ มันเป็นไปไม่ได้

แล้วถ้าจะต่อต้านกับฝ่าบาทต้าชื่อ นางเองก็ต้องมีอะไรมากกว่านี้

แต่สามารถค่อยๆ เดินไปได้ ตอนนี้ก้าวแรกได้อย่างราบรื่นก็ถือว่าดีมากแล้ว

"องค์หญิงใหญ่ ข้าน้อยจะไปเคาะประตูให้" เฉินเซียงคืนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้ว พอกินยาตามที่ฟู่จาวหนิงว่า ก็บรรเทาลงมาบ้าง

"ให้พวกเขาไปเถอะ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดึงนางไว้ "อาการป่วยพวกเรายังไม่ดีขึ้น จะได้ไม่ระบาดไปใส่ชายชราคนนั้น"

เฉินเซียงก็ไม่คอ่ยใส่ใจนัก อย่างมากก็ไม่เข้าใกล้มาก พอได้ของแล้วออกมาก็จบ

ฟู่จาวหนิงอยู่กับคนป่วยตั้งมากมาย นานขนาดนี้แล้วก็น่าจะติดโรคไปด้วยแล้วไม่ใช่หรือไรกัน?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน