อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1785

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเทน้ำ พิจารณามองเขาผาดหนึ่ง "ใกล้ๆ บ้านของตาเฒ่าอู๋มีประชาชนติดโรคมาอีกหลายคน มาเชิญหมอฟู่เข้าไปดูน่ะ"

"มีคนติดอีกแล้วหรือ?" อันเหนียนชะงักไป

"ใช่ ดูท่าครั้งนี้จะควบคุมได้ยากแล้วจริงๆ" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเองก็แรงกายแรงใจอ่อนล้าหน่อยๆ แล้วเช่นกัน

"อ๋องเจวี้ยนนำวัตถุดิบยากับกำลังคนมาไม่น้อยเลย วัตถุดิบยาหลังจากนี้เขาจะคิดหาวิธี มีเขาอยู่ อย่างน้อยท่านก็วางใจมาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว"

อันเหนียนปลอบเขา เพราะถ้าอ๋องเจวี้ยนยินดีจะลงมือจริง พวกเขาก็ลดแรงกดดันไปได้ครึ่งหนึ่งเลยจริงๆ

"ข้ารู้ ไม่เช่นนั้นตอนนี้ข้าก็คงไม่มีเวลามาคิดมาบอกกับเจ้าแบบนี้หรอก"

เหอ

อันเหนียนอยากจะขอบคุณเขา

"ข้ามาเชิญพระชายาไปรักษาคนเหล่านั้น" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเล่าเรื่องการจัดการของตนเองขึ้นรอบหนึ่ง ถอนหายใจ "แต่ว่าอ๋องเจวี้ยนจะติดตามไปด้วย"

อันเหนียนเองก็ตกตะลึง แต่พอคิดแล้วก็พอเข้าใจความคิดเซียวหลันยวนอยู่

"เช่นนั้นตอนนี้ท่านจะเข้ามาบอกอะไรข้า?"

"เจ้ากับอ๋องเจวี้ยนไม่ใช่เพื่อนกันหรือ? เจ้าค่อนข้างเข้าใจตัวเขา ข้าแค่อยากจะถามว่า อ๋องเจวี้ยนไปด้วยแบบนี้ ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา จะมาโทษที่ตัวข้าไหม?"

"ศิษย์พี่กังวลขึ้นมาแล้วหรือ?" อันเหนียนหัวเราะ "ไม่หรอก อ๋องเจวี้ยนไม่ใช่คนจิตใจคับแคบ"

ถ้าจะใจแคบก็ไม่มีทางเอามาใช้กับตัวผู้บริหารท้องถิ่นโหยว

"เช่นนั้นถ้าเขายืนกรานจะไป คือคิดจะทดสอบข้าไหม? หรือว่า..."

"ศิษย์พี่คิดมากไปแล้ว อ๋องเจวี้ยนที่จะติดตามไป จะต้องเพราะเป็นห่วงพระชายาเท่านั้น จะไปดูกับตาว่าตอนที่นางสัมผัสกับคนป่วยพวกเจ้าเป็นลักษณะแบบไหน ไปดูว่าประชาชนของเมืองเจ้อมีท่าทีอย่างไรกับพระชายาน่ะ"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยววางใจลงมาทันที "อันที่จริงข้าก็คิดแบบนี้ แต่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร ดังนั้นจึงมายืนยันกับเจ้าหน่อย"

"ไม่เชื่อ?"

"ใช่ไหมล่ะ เร่งเจ้าแทนท่านอาจารย์ไง"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวไม่มีเวลาคุยเล่นกับเขามากนัก หลังจากได้คำตอบที่ตนเองต้องการก็ออกไปแล้ว แต่อันเหนียนนอนไปแล้วสองชั่วยาม ตอนนี้นอนไม่หลับเสียแล้ว

พอคิดถึงองค์หญิงที่ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเอ่ยถึงเมื่อครู่ จึงเรียกเสี่ยวเจียงเข้ามาฝนหมึก เขียนจดหมายให้กับองค์หญิงหนานฉือ

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนมาถึงในบ้านตาเฒ่าอู๋แล้ว

มีคนป่วยหลายคนอยู่ที่นี่

เพราะล้วนเป็นประชาชนที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ห่างไปมากนัก พวกเขาจึงหอบเครื่องนอนกันมาแล้ว มีคนกระทั่งแบกเตียงมาเลย ถึงอย่างไรก็รู้ว่าบ้านตาเฒ่าอู๋ทางนี้ไม่มีของ

นอกประตูมีข้าราชการคอยเฝ้าไว้ ไม่ให้พวกเขาเข้าออกสุ่มสี่สุ่มห้า ประตูเองก็ปิดสนิทมาตลอด

ฟู่จาวหนิงพาหมอหลินมาด้วยกัน หลังจากมาถึงก็ให้เซียวหลันยวนอย่าเพิ่งเข้าใกล้นาง ถ้าจะดู ให้เขาไปอยู่บนกำแพงหรือบนหลังคาที่ห่างออกไปหน่อยก็พอได้อยู่

เซียวหลันยวนเหลือบมองนาง ครั้งนี้เขาเชื่อฟังแล้ว