อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1786

ฟู่จาวหนิงให้ข้าราชการที่คุ้มกันอยุ่เปิดประตู

"หมอฟุ่ พวกเราคุ้มกันอยู่ด้านนอกน่าจะไม่ถูกระบาดใส่สินะ?" มีข้าราชการถามนางขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงมองออกถึงความกลัวของเขา

"ไม่เข้าไปสัมผัสใกล้ๆ ก็จะไม่ติด พวกเจ้าปิดปากปิดจมูกไว้แล้วกัน จำไว้ว่าตอนกลับไปเปลี่ยนกะก็ดื่มยาน้ำป้องกันไว้หน่อย แล้กว็ อย่าไปตากลมเย็นล่ะ"

ตอนนี้ก็ทำได้แค่พยายามทำเรื่องเหล่านี้ให้ได้มากที่สุด ถ้าหากกลัวติดโรคระบาดแล้วไม่สนใจคนป่วยเหล่านี้ ผลที่ตามมาจะยิ่งหนักหนาแน่นอน

ข้าราชการอีกคนเอ่ยว่า "กลัวอะไรล่ะ หมอฟู่ยังเข้าไปรักษาพวกเขา นางยังไม่กลัวเลย"

พวกเขาเป็นชายทั้งแท่งยังสู้หมอฟู่ไม่ได้หรือ?

ฟู่จาวหนิงมองไปทางหมอหลิน เขาเองก็สวมหน้ากากปิดปากกับชุดคลุมไว้แล้ว แบกกล่องยาของเขาอยุ่

"หมอหลินกลัวไหม?"

"ถ้าจะบอกว่าไม่กลัวก็เป็นไปไม่ได้ แต่ในฐานะหมอจะไม่สนใจคนป่วยพวกนี้ไม่ได้ ข้าจะติดตามพระชายาไปเอง" หมอหลินตอบ

วันนี้ตอนบ่ายเขายุ่งอยู่กับฟู่จิ้นเชินไปครึ่งวัน เจอกับคนป่วยพวกนั้นบ้างแล้ว

ตอนแรกก็ยังกลัวจริงๆ แต่ว่ามีป้าหนิวอยู่ เขาเองก็มั่นใจในยาของฟู่จาวหนิงด้วยเช่นกัน

ป้าหนิวทังครอบครัวป่วยตายไปห้าคน เหลือนางแค่คนเดียว แต่นางตอนนี้กลับเกือบจะหายดีแล้ว

ตอนนี้ป้าหนิวเองก็ช่วยดูแลคนป่วยคนอื่นอย่างจริงจัง อาจจะเพราะมีนางเป็นแสงสว่างแบบนี้ คนป่วยคนอื่นจึงเชื่อมั่นว่าจะรักษาได้จนหายดี บรรยายกาศห้องข้างฝั่งตะวันตกทางนั้นดีมากเลย

ยกเว้นนายบ่าวฝั่งตรงข้ามคู่นั้น

ได้ยินว่าเป็นองค์หญิงใหญ่ของต้าชื่อ

หมอหลินไม่ได้ไปทางนั้น แต่ได้ยินจากที่ป้าหนิวบอกเรื่องเกี่ยวกับองค์หญิงใหญ่คนนั้น จึงมีความรู้สึกไม่ค่อยดีกับนางเท่าไร

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน