อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1784

อ๋องเจวี้ยนมาหาพระชายาโดยเฉพาะแบบนี้ แต่คืนแรกที่มาถึง เขากลับมาเรียกพระชายาออกไป นี่มันผิดกับอ๋องเจวี้ยนมากเลยไม่ใช่หรือ?

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวตอนนี้ไม่กล้ามองอ๋องเจวี้ยนแล้ว

โดยเฉพาะอ๋องเจวี้ยนที่เคลื่อนกำลังทหารหัวกะทิหกร้อยนายเข้ามา หัวกะทิหกร้อยนายยังไม่พอ ถ้าเขายังยืมตัวพระชายาไปอีก นี่มันหายนะชัดๆ

"ไปเถอะ ข้าไปหยิบกล่องวัตถุดิบยาก่อน"

ฟู่จาวหนิงคิดๆ "แล้วก็ ข้าจะพาหมอไปอีกสองคนคอยช่วยเหลือ"

"ลำบากหมอฟู่เสียแล้ว" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวสัมผัสได้ถึงสายตาที่ตกอยู่บนตัวตนเอง ทำเอาเขาแอบเหงื่อตกเลยทีเดียว

"ทำไมอยู่ที่นี่เแต่เรียกหาหมอฟู่ล่ะ?" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ฟู่จาวหนิงมีปฏิกิริยาขึ้นมา ว่ายังไม่ได้บอกกับเขาเลย

"ที่นี่ข้าคือหมอใหญ่น่ะ เรียกแบบนี้ข้าเองจะสะดวกกว่า อายวน คืนนี้ท่านนอนไวไวนะ ไม่ต้องรอข้า"

เซียวหลันยวนลุกขึ้นมา

"ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

"อ๋า?!" ตอนนี้ขนาดผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเองก็ยังสะดุ้งโหยงขึ้นมา "ท่านอ๋อง นี่น่าจะไม่เหมาะกระมัง!"

"ไม่เหมาะอย่างไร?" เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา

"ที่นั่นมีแต่คนป่วย แล้วโรคนี้มันระบาดได้ง่ายมาก ประชาชนที่นั่นก็ติดกันไปหลายคนแล้ว ท่านอ๋องไปที่นั่นมันอันตรายเกินไป"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวตั้งใจพูดคำนี้จนจบ จากนั้นก็สะดุ้งโหยง ปิดปากลงทันที

แล้วก็ตามคาด อ๋องเจวี้ยนเหลือบมองเขาอีก "พระชายายังไม่กลัวอันตรายเลย แต่ข้าไปด้วยไม่ได้รึ?"

อาเรื่องนี้ จะให้เขาเตือนอย่างไรดีกัน?

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดว่าเซียวหลันยวนจะตามไปด้วย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน