อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1784

อ๋องเจวี้ยนมาหาพระชายาโดยเฉพาะแบบนี้ แต่คืนแรกที่มาถึง เขากลับมาเรียกพระชายาออกไป นี่มันผิดกับอ๋องเจวี้ยนมากเลยไม่ใช่หรือ?

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวตอนนี้ไม่กล้ามองอ๋องเจวี้ยนแล้ว

โดยเฉพาะอ๋องเจวี้ยนที่เคลื่อนกำลังทหารหัวกะทิหกร้อยนายเข้ามา หัวกะทิหกร้อยนายยังไม่พอ ถ้าเขายังยืมตัวพระชายาไปอีก นี่มันหายนะชัดๆ

"ไปเถอะ ข้าไปหยิบกล่องวัตถุดิบยาก่อน"

ฟู่จาวหนิงคิดๆ "แล้วก็ ข้าจะพาหมอไปอีกสองคนคอยช่วยเหลือ"

"ลำบากหมอฟู่เสียแล้ว" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวสัมผัสได้ถึงสายตาที่ตกอยู่บนตัวตนเอง ทำเอาเขาแอบเหงื่อตกเลยทีเดียว

"ทำไมอยู่ที่นี่เแต่เรียกหาหมอฟู่ล่ะ?" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ฟู่จาวหนิงมีปฏิกิริยาขึ้นมา ว่ายังไม่ได้บอกกับเขาเลย

"ที่นี่ข้าคือหมอใหญ่น่ะ เรียกแบบนี้ข้าเองจะสะดวกกว่า อายวน คืนนี้ท่านนอนไวไวนะ ไม่ต้องรอข้า"

เซียวหลันยวนลุกขึ้นมา

"ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

"อ๋า?!" ตอนนี้ขนาดผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเองก็ยังสะดุ้งโหยงขึ้นมา "ท่านอ๋อง นี่น่าจะไม่เหมาะกระมัง!"

"ไม่เหมาะอย่างไร?" เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา

"ที่นั่นมีแต่คนป่วย แล้วโรคนี้มันระบาดได้ง่ายมาก ประชาชนที่นั่นก็ติดกันไปหลายคนแล้ว ท่านอ๋องไปที่นั่นมันอันตรายเกินไป"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวตั้งใจพูดคำนี้จนจบ จากนั้นก็สะดุ้งโหยง ปิดปากลงทันที

แล้วก็ตามคาด อ๋องเจวี้ยนเหลือบมองเขาอีก "พระชายายังไม่กลัวอันตรายเลย แต่ข้าไปด้วยไม่ได้รึ?"

อาเรื่องนี้ จะให้เขาเตือนอย่างไรดีกัน?

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดว่าเซียวหลันยวนจะตามไปด้วย

อันเหนียนสะดุ้งตื่นจากฝัน

เขาฝันเห็นว่าเมืองเจ้อทั้งเมืองมีแต่คนป่วย เหมือนกับเมืองกำลังจะตายที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

สะดุ้งตื่นจากฝัน เขายิ้มขืนลุกขึ้นนั่ง ร้รองหาเสี่ยวเจียง คิดจะให้เขาเข้ามาเทน้ำให้หน่อย

ดูเหมือนสิ่งที่หวาดกลัวตอนกลางวัน จะกลายมาเป็นฝันตอนกลางคืนเสียแล้ว

ตัวเขากลัวว่าเมืองเจ้อจะกลายเป็นเช่นนั้นมาก ดังนั้นจึงฝันเห็นถึงฉากนี้ขึ้นมา

พอเรียกเสี่ยวเจียง คนที่ผลักประตูเข้ามากลับเป็นผู้บริหารท้องถิ่นโหยว

"ศิษย์พี่?" อันเหนียนมองสีฟ้าด้านนอก ฟ้ามืดสนิทไปแล้ว "ตอนนี้มันยามไหนแล้วกัน?"

"ยามซวีแล้ว"(19.00-21.00)

"แล้วศิษย์พี่เข้ามาตอนนี้ทำไมหรือ?" อันเหนียนถาม "รบกวนศิษย์พี่ช่วยเทน้ำให้ข้าหน่อยได้ไหม"