อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1783

ฟู่จาวหนิงไม่มีคำจะมาทัดทาน

นางไม่ได้คิดถึงมุมนี้จริงๆ!

เดิมทียังกังวลว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะเอาอะไรเข้ามาหาเขา ทำให้เขาลำบากใจ ผลคือคิดไม่ถึงว่าเขาไม่ได้เดินทางที่ถูกต้องเลย

ถูกเซียวหลันยวนพูดเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงก็ไม่ถือทิฐิกับเรื่องนี้แล้ว

นางอยากจะให้เซียวหลันยวนออกจากเมืองเจ้อวันพรุ่งนี้ แต่เซ๊ยวหลันยวนไม่รับปาก"

"ข้าเคลื่อนกำลังพลทหารมา แน่นอนว่าเพื่อมาคุยจับตาดูที่นี่ วางใจเอะ แม้จะมีแค่หกร้อยนาย แต่พวกเขาก็ไม่ใช่พวกไก่กา เมืองเจ้อวุ่นวายขึ้นมาไม่ได้แน่"

"แล้วก็ เงินสำหรับบรรเทาภัยก็จะมีด้วย วัตถุดิบยาเองก็เช่นกัน"

เซียวหลันยวนพูดคำนี้อย่างมีเรี่ยวมีแรง

ฟู่จาวหนิงได้ยินแล้วก็เชื่อว่าเขาพูดได้ทำได้แน่นอน

"ที่เจ้าต้องทำก็คือสิ่งที่ตัวเองถนัด ค้นคว้าตำรับยาออกมา รักษาเจ้าโรคนี้ให้ได้ จากนั้นก็รีบกลับไป เจ้าคงไม่ได้อยู่ในเมืองเจ้อนี้ทั้งชีวิตหรอก"

เขาเองก็จะไม่ให้นางอยู่ที่นี่ตลอดเหมือนกัน

ปัญหาของเมืองเจ้อจะต้องถูกแก้ไขแน่นอน

"แต่ข้าพูดเช่นนี้ เจ้าเองก็เลิกกดดันได้แล้ว วิชาแพทย์ของเจ้าดีมาก แต่โรคภัยบนโลกใบนี้ก็มีอยู่นับร้อยพัน เจ้าเป็นแค่คนคนเดียว ไม่ใช่เทพเซียน ต้องมีโรคที่เจ้ารักษาไม่ได้อยู่บ้างล่ะ ทำให้สุดกำลังก็พอ"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำนี้ของเซียวหลันยวน ใจก็อุ่นวาบขึ้นมา

ตอนที่เซียวหลันยวนบทจะแสนดี ก็ทำให้นางจับผิดอะไรออกมาไม่ได้เลยจริงๆ! และไม่รุ้ว่าก่อนหน้านี้เขาทำไมถึงชอบทำให้นางโมโหนักนะ

เวลาที่จะให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันก็มีไม่มากนัก

พวกของอาเหอเข้ามาส่งข่าว

พวกของป้าอาหลี่ทางนั้น พบตัวประชาชามที่ไอและไข้ขึ้นสูงอีกหลายคน

โรคนี้ ระบาดในหมู่ประชาชนแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน