อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1782

ฟู่จาวหนิงจับใบหน้าเซียวหลันยวนไว้ เอาหน้าผากแนบหน้าผากเขาไว้

"อ๋องเจวี้ยนเห็นข้าสำคัญขนาดนี้เชียว?"

"ห้ามเย่อหยิ่ง" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงหัวเราะขึ้นมา "แต่ทำอย่างไรได้? ข้าเองก็เย่อหยิ่งเอาเรื่องเสียด้วย"

ด้านนอกเสี่ยวเยว่เคาะประตู

"ท่านอ๋อง กับข้าส่งมาแล้ว" เสียงของชิงอีดังขึ้นมา

จนตอนพวกเขาเอากับข้าวเข้ามา ฟู่จาวหนิงเหลือบมองไปบนโต๊ะ ตาก็เป็นประกายขึ้นทันที

นางไม่ได้กินผัดผักกับเนื้อปกติมาเกือบเดือนแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีขนมอบร้อนๆ มาด้วย

แล้วยังมีรังนกพุทราแดงอีกหม้อหนึ่ง ดูเหมือนจะหวานละไมเลยทีเดียว

"ทำไมถึงเอารังนกมาด้วยล่ะเนี่ย?"

เซียวหลันยวนดึงนางลงนั่ง "รู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่คงไม่มีอะไรดีดีกิน แน่นอนว่าต้องเอามามากหน่อย"

เสี่ยวเยว่ไปจุดเทียน ในห้องสว่างขึ้นมา อาหารบนโต๊ะนั่นดูแล้วน่าอร่อยมาก

ฟู่จาวหนิงเข้าใจถึงอาการอยากกินก่อนหน้านี้ของเสี่ยวเยว่ขึ้นมาเลย ขนาดนางที่บางครั้งมีนมมีคุ๊กกี้กิน พอเห็นอาหารพวกนี้ก็ยังอดน้ำลายสอไม่ได้

"รีบกินเถอะ เอาแป้งสาลีกับข้าวมาหลายกระสอบ อย่าเสียดายที่จะกินเชียว"

ถึงแม้เขาจะไม่สนว่าผู้ประสบภัยจะได้กินอะไร แต่ก็ยังต้องสนใจฟู่จาวหนิงไว้ก่อน ของพวกนี้เอามาให้นางกินโดยเฉพาะ เขาไม่สนใจคนอื่นหรอก แค่จะให้นางได้กินดีหน่อยเท่าั้น

เพราะนางเดิมทีไม่จำเป็นต้องมาลำบากที่นี่เลย

ฟู่จาวหนิงกินมื้ออร่อยกับเขา กินจนพุงป่องขึ้นมา

พอได้ยินเขาพูดถึงเรื่องทูตของแคว้นหมิ่น ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกสนใจกับต้นผลอายุวัฒนะอะไรนั่นขึ้นมา "แต่ว่าผลอายุวัฒนะนั่นน่าจะเด็ดไว้ในวังหลวงนี่ ถึงตอนนั้นองค์จักรพรรดิจะให้ข้าเข้าไปดูหรือ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน