อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1781

เขาเองก็คาดเดาไว้เช่นนี้

ในจดหมายที่เขาเขียนให้ท่านอ๋องก่อนหน้านี้ เขียนสถานการณ์ของเมืองเจ้อและอารมณ์ของผู้ประสบภัยเอาไว้แล้ว เรื่องที่สำคัญที่สุด ก็คือมีคนบางกลุ่มที่จงใจยุยงให้ผู้ประสบภัยมีความแค้นเคืองต่อพระชายา

มีคนอยากทำร้ายพระชายา และยังมีโรคระบาดอีก ท่านอ๋องต้องกังวลอยู่แล้ว

แต่สืออีก็ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะจัดการเคลื่อนกำลังพลเข้ามาโดยตรง

ในใจฟู่จาวหนิงซับซ้อนขึ้นมา

"พวกเจ้ากินกันไปก่อนเถอะ ข้าจะไปเรียกท่านอ๋องพวกเจ้าก่อน"

"พระชายา อีกเดี๋ยวพวกเราจะส่งอาหารไปที่ห้องพวกท่าน ท่านอ๋องก่อนหน้านี้กำชับไว้" สืออีรีบเอ่ยขึ้น

"ดีเลย"

เสี่ยวเยว่เผยสีหน้าอยากกินขึ้นมาหน่อยๆ ก่อนหน้านี้นางถือว่าเป็นคนสวยที่เย็นชาคนหนึ่ง แต่เพราะช่วงนี้กินแต่หมั่นโถวแข็งๆ กับข้าวต้มจืดชืดมาหลายวัน ทำเอานางอดใจไม่ค่อยไหวแล้ว

"ท่าน๋องเอาของอร่อยมาไม่น้อยเลย"

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ "ถ้างั้นคืนนี้ก็กินดีดีกันสักมื้อเถอะ"

ตอนที่กลับไป ในห้องก็เงียบลงราวกับไม่มีใครอยู่

แต่พอเดินมาข้างเดียว เซียวหลันยวนกำลังหลับลึกอยู่ ลมหายใจแผ่วเบามาก

ฟู่จาวหนิงนั่งลงข้างเตียง ก้มหน้ามองใบหน้าเขาในช่วงแสงอาทิตย์อ่อนๆ ใบหน้าเขาราวกับแกะสลักมา ตอนที่หลับตาอย่างสงบ ราวกับเป็นเทพแห่งความงามที่กำลังหลับลึกเลยจริงๆ

นางไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนทำไมตอนที่ออกมาพบคนถึงยังต้องสวมหน้ากากอยู่ตลอด

แต่ว่า บางครั้งนางก็รู้สึกว่า ให้คนมาคอยมองใบหน้างามของเขาอย่างหลงใหลแบบนี นางเองก็ขาดทุนอยู่นะ

แต่ว่าสวมหน้ากากแล้วมันไม่ค่อยสบายนี่สิ นางเองก็ยังหวังว่าเขาจะแสดงใบหน้าออกมาอย่างตรงไปตรงมาสักวัน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน