อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1780

ฟู่จาวหนิงวุ่นขึ้นมาแล้วจริงๆ มามัวสนใจเซียวหลันยวนไม่ได้เลย

แต่ว่า ในใจนางก็ยังอิ่มเอมมาก

เพราะตอนนี้มีวัตถุดิบยาแล้ว ไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนทำได้อย่างไร ถึงได้รวบรวมวัตถุดิบยาที่นางต้องการมาได้มากขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น หมอที่เข้ามา ก็มาช่วยเหลือปัญหาเฉพาะหน้าได้เป็นอย่างไร!

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าตนเองไม่ได้ทำได้ทุกอย่าง กำลังของนางเองก็ไม่ได้มากขนาดนั้น ถ้าแค่ทนๆ เอาก็ยังพอไหว แต่ถ้ายังมีคนป่วยเข้ามาอีกหน่อย นางคงได้คลานแน่ๆ

แต่ว่าสถานการณ์เช่นนี้ของเมืองเจ้อ คนที่รู้เรื่องภายในต่างก็พยายามหลบเลี่ยง คนที่ไม่รู้เรื่องภายในก็ถอยหนีออกห่าง นางเองก็ไม่รู้ว่าจะไปหาคนจากที่ไหน ดังนั้นจะหาหมอเข้ามาก็ยากเหลือเกิน

ตอนนี้เซียวหลันยวนส่งคนมาช่วยทีเดียวมากมายขนาดนี้ เหมือนยกภูเขาลูกใหญ่ออกไปจากอกนางจริงๆ

คนที่หมอเหล่านี้พามาก็ไม่น้อย นอกจากคนที่พาลูกศิษย์มาแล้วก็ยังมีคนที่พาคนติดตามมาด้วย กลัวว่าการใช้ชีวิตที่นี่จะไม่คุ้นชิน ไม่มีคนช่วย กระทั่งมีคนที่เอาคนใช้มาที่นี่เพื่อปกป้องตนเองด้วยซ้ำ

ตอนนี้ก็พอดีเลย ทุกคนที่พวกเขาพามาก็ไม่มีเวลาได้ว่างกันเลย แค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น ทุกคนก็ถูกจัดแจงงานไว้เรียบร้อย

กระทั่งพวกของอาเหอก็ยังถอนใจโล่ง

แม้การติดตามใต้เท้าอันกับหมอฟู่ ทำให้พวกเขามีเรื่องที่ทำได้ ทำให้ใจของพวกเขาไม่เคว้งคว้างเลื่อนลอย แต่ช่วงนี้มันก็ยุ่งมากจริงๆ

ตอนนี้มีคนมาช่วย ก็เหมือนปลดแรงกดดันของพวกเขาลงไปทันที

ฟู่จาวหนิงอยากให้เซียวหลันยวนกลับเมืองหลวงไปก่อน แต่พอวุ่นขึ้นมาเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนช่วงสายัณห์มาถึงนางจึงเพิ่งคิดถึงเขา

ทั้งช่วงบ่าย เซียวหลันยวนไม่ได้มาปรากฏตัวข้างกายนางเลย

นางเพิ่งนึกออกว่ายังไม่ได้เล่าเรื่องความฝันขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกับเขาเลย

ฟู่จาวหนิงฆ่าเชื้อทั่วตัวให้กับตนเอง มองไปยังสือซานที่คุ้มกันอยู่ ถามถึงเซียวหลันยวน

"ท่านอ๋องล่ะ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน