อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1762

"ชุดด้านนอกนั่น...ต้องใส่เอาไว้จริงหรือ?"

เซียวหลันยวนไม่รู้มันเรียกว่าอะไร

แต่ก็ปิดบังร่างนางเอาไว้จนหมด

เซียวหลันยวนอันที่จริงก็ไม่ได้เจอนางมาเกือบเดือนแล้ว ฟู่จาวหนิงผอมลงไปแค่ไหน ถึงทำให้น้ำเสียงในจดหมายของสืออีร้อนรนเสียขนาดนั้น

เขามองดวงตาฟู่จาวหนิง

ดวงตาโตขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้านั้นต้องซูบผอมลงไประดับหนึ่งแน่

"ในนี้มีแต่คนที่ป่วยโรคระบาด" ฟู่จาวหนิงตอนนี้อันที่จริงก็อยากเข้าไปกอดเขา ก่อนหน้านี้นางรู้สึกมาตอลดว่าตนเองเป็นคนที่แข็งแกร่งเด็ดเดี่ยว ไม่ค่อยมีเวลาที่อ่อนแอมากนัก ต่อให้มีก็ยังรักษาตัวเองได้

แต่ตอนนี้นางปรารถนาอ้อมกอดเขามาก

แต่นางก็ทำไม่ได้

แม้จะชะล้างไป เปลี่ยนชุดอะไรก็แล้ว แต่นางก็ยังเข้าใกล้เขาในตอนนี้

เซียวหลันยวนยื่นสองมือมาทางนาง

"ข้ากอดหน่อย"

ถ้ากอดสักหน่อย เขาก็จะรู้ว่านางผอมไปแค่ไหนแล้ว

"ไม่ดีหรอก? ตอนนี้บนตัวข้าสกปรกมาก" ในดวงตาฟู่จาวหนิงมีรอยยิ้ม

"ข้ามาจากเมืองหลวง ควบม้ามาสามวันยังไม่ได้อาบน้ำเลย สกปรกเหมือนกัน" เซียวหลันยวนตอบ

พอได้ยินว่าเขาควบม้ามาสามวัน ใจฟู่จาวหนิงก็สั่นวาบ การที่เขามาที่นี่เพื่อนาง ต้องไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อยู่แล้ว

เพราะเดิมทีถ้าเขาจะออกจากเมืองหลวงก็จะแรงทัดทานจากองค์จักรพรรดิ

"สกปรกที่ว่ามันไม่เหมือนกัน ข้ากลัวว่าบนตัวจะมีเชื้อโรค"

แต่เสียงของฟู่จาวหนิงยังไม่ทันขาด เซียวหลันยวนกลับดึงนางเข้าไป เขาสวมกอดนางไว้

พอนางเข้ามาในอ้อมกอด เขาก็สัมผัสได้เลยว่านางผอมไปมาก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน