อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1763

ฟู่จาวหนิงเดินมาข้างๆ อันเหนียน อันเหนียนอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ "ไม่อย่างนั้น ให้ลุงฟู่มาดูข้าดีไหม?"

เขามองความคิดเล็กคิดน้อยของอ๋องเจวี้ยนไม่ออกเสียที่ไหน?

แต่ที่นี่ก็มีแค่ฟู่จาวหนิงคนเดียวที่เป็นหมอจริงๆ

"อย่าขยับ"

ฟู่จาวหนิงไม่มองเขา แค่จับแขนเขาไว้ บิดกระดูกข้อมือเขาแล้วถามไปด้วย

"ไปบิดมาท่าไหน? แค่บอกท่าทางมาหน่อย แล้วก็บอกเรื่องแผลบนขาด้วย"

อันเหนียนดูจนใจมาก เขาจึงต้องเล่าออกมารอบหนึ่ง

เซียวหลันยวนที่อยู่ข้างๆ ก็ได้ยินพอดี

"ดังนั้น พวกเขาก็เลยจราจลขึ้นมา" ฟู่จาวหนิงเอ่ยคำนี้ จากนั้นจึงจับมือของอันเหนียน ดันๆ บิดๆ และได้ยิงเสียงดังแกร๊กขึ้นมา

อันเหนียนปวดจนแทบจะร้องออกมา

แต่พริบตาต่อมา เขากลับรู้สึกว่าความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ที่ข้อมือเขาลดลงไปมากแล้ว

เขาทดลองจะหมุนๆ ดูด้วยสัญชาตญาณ

"อย่าขยับ"

ฟู่จาวหนิงห้ามทันที "กระดูกของท่านผิดรูปไปหน่อย หลังจากดันเข้าที่แล้วต้องดามไว้ให้นิ่งๆ สักสองสามวัน ตอนนี้ถ้าขยับมั่วซั่วเดี๋ยวจะผิดรูปไปอีก หลังจากนี้ถ้ารักษาไม่ดี ข้อมือของท่านก็จะเจ็บเป็นระยะๆ ขึ้นมา"

ถ้าหากหมอทั่วไปจัดการพันให้นิ่งส่งเดช ก็จะรักษาได้ไม่ดีจนเปลี่ยนรูป ภายหลังจะกลายเป็นอาการปวดเรื้อรั้งได้

"ข้าไม่ขยับแล้ว" อันเหนียนบอกทันที

ฟู่จาวหนิงพันแผลให้ ดามข้อมือเขาขึ้นมา

"ท่านเขียนหนังสือไม่ได้แล้ว"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นข้างๆ "หนิงหนิงอย่าดูถูกผู้ตรวจการชิงเชียว ใต้เท้าผู้ตรวจการของเราถนัดเขียนหนังสือทั้งสองมือเลย มือซ้ายอักษรทางการ มือขวาอักษรลายมือ"

ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ "จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นใต้เท้าอันก็สุดยอดมากเลย"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน