อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1761

เขามองฟู่จาวหนิงเขม็ง ครู่หนึ่ง จึงถอยออกมาสองก้าว

"หนิงหนิงจะดูอาการให้ใต้เท้าอันก่อนสินะ?"

ฟู่จาวหนิงเห็นแผลของอันเหนียนแล้วบาดเจ็บที่ข้อมือกับขา ไม่ร้ายแรงถึงชีวิต ดังนั้นนางจึงเบาใจขึ้นมา

"ข้าขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อกับถุงมือก่อน"

นางหมุนตัวเข้าไปในเรือนอีกครั้ง แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา "ท่านเข้าไปไม่ได้นะ"

พอพันกลับ ก็เห็นว่าเซียวหลันยวนกำลังจะเข้ามา สืออีก็เหมือนจะบื้อกันไปหมด ไม่มีใครมาขวางเขาเลย

"เข้าไปไม่ได้?"

เซียวหลันยวนคิดถึงสถานการณ์ที่พวกเขาเขียนไว้ในจดหมาย จึงยืนนิ่งไป

"ข้าไม่เข้าไป"

เขายืนอยู่ที่นี่ เฉินเซียงที่อยู่ด้านในก็มองเห็นเขาแล้ว

ฟู่จิ้นเชินเมื่อครู่ใช้น้ำเสียงเด็ดขาดกล่าวโทษนาง นางไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่ดุด่าอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้ พอเงยหน้าขึ้นอย่างเคืองๆ ก็เห็นเข้ากับอ๋องเจวี้ยนที่ยืนอยู่ข้างประตูวงกลม จึงไม่สนใจฟู่จิ้นเชินแล้ว

"อ๋องเจวี้ยน!"

อ๋องเจวี้ยนมาแล้วหรือ?

เฉินเซียงตาเป็นประกาย ในใจก็ลิงโลด วิ่งเข้าไปด้านในทันที

"องค์หญิงใหญ่ อ๋องเจวี้ยนมาแล้ว! เขามาที่เมืองเจ้อแล้ว!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่ฟุบไออยู่ข้างเตียงพอได้ยินว่าอ๋องเจวี้ยนมาแล้ว ก็มีกำลังวังชาขึ้นทันที ราวกับถูกเติมลมเข้าไปในใจ มีแรงขึ้นมาแล้ว

"จริง จริงหรือ? เขามาหรือ?"

"เจ้าค่ะ! ตอนนี้เขาอยู่ด้านนอกเรือน!" เฉินเซียงตื่นเต้นขึ้นมาก

"รีบดูช่วยข้าดูหน่อย ใบหน้าของเขาตอนนี้มันแย่มากเลยใช่ไหม?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพยุงตัวลุกขึ้น

นางป่วยมาหลายวันแล้ว จะยังดูดีได้แค่ไหนกัน?

"องค์หญิงใหญ่ รีบเปลี่ยนชุด!"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน