อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1727

สิ่งนี้ทำให้เฉินเซียงรู้สึกไม่พอใจแล้ว ทำไมถึงให้องครักษ์มาอยู่ด้วยกันกับพวกนาง?

ห้องส้วมล่ะ? หรือว่าพวกนางต้องใช้ร่วมกับองครักษ์สามคนนี้ด้วย?

อย่างนี้ได้ที่ไหน!

สืออีหลังจากกำชับเสร็จก็ออกไปเตรียมของ

สิ่งของที่เหลืออยู่ของพวกเขาตอนนี้ไม่พอแล้วจริงๆ ดังนั้นจึงต้องแบ่งผ้าหุ่มของพวกเขาออกไปสามผืน แล้วนำออกไป

ของกิน ตอนนี้ก็เป็นแค่หมั่นโถวกับข้าวต้ม บวกกับกับข้าวอีกนิดหน่อย กับข้าวเองก็เหลือไม่มากแล้ว

หมั่นโถวของพวกเขาตอนนี้ก็ผสมแป้งอื่นเข้าไปด้วยแล้ว ไม่ได้อ่อนนุ่มหอมหวานเหมืนอตอนที่เพิ่งมาแล้ว ถึงอย่างไรกินให้ท้องอิ่มได้ก็ดีมากแล้ว

อันเหนียนกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยวออกหาการบริจาคช่วยเหลือ หวังว่าสองสามวันนี้จะได้ผลลัพธ์อะไรบ้าง ไม่เช่นนั้นคงต้องเอาหมั่นโถวมานึ่งให้เล็กลงหน่อย ไม่แน่อาจจะต้องแบ่งของคนคนหนึ่งเป็นสองส่วนด้วย

ฟู่จาวหนิงพอดูเรื่องการฉีดยาให้ป้าหนิวเสร็จ ก็ดึงเข็มออก เก็บขวดเปล่ากับตะขอเกี่ยวเล็กกลับไป หลังจากออกประตูมาก็เปลี่ยนชุดป้องกันกับผ้าปิดปากและถุงมือใหม่ จากนั้นจึงไปยังฝั่งตรงข้าม

เฉินเซียงพอเห็นนางเข้ามา ก็จำนางได้จากดวงตาของนาง

เพราะฟู่จาวหนิงห่อตัวมิดชิดยิ่งกว่าสืออีเสียอีก ถ้าไม่ใช่ดูจากรุปร่าง รวมถึงดวงตาคู่งามนั่น เฉินเซียงก็ไม่แน่ว่าจะจำนางได้

"องค์หญิงใหญ่ หมอเทวดาฟู่มาแล้ว" เฉินเซียงคารวะให้กับฟู่จาวหนิง

แม้การเคารพนี้ของนางจะดูไร้ที่ติ แต่ฟู่จาวหนิงก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบของตัวนาง

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ไม่คิดว่าจะมาเจอท่านที่เมืองเจ้อนี้"

ฟู่จาวหนิงเข้ามาในห้อง อยู่ห่างจากพวกเขาหลายก้าว ไม่ได้เดินเข้ามา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพิจารณานางอย่างประหลาดใจ "หมอเทวดาฟู่ นี่ท่านแต่งตัวอะไรกัน?"

แปลกประหลาดเอามากๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน