อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1726

ฟู่จาวหนิงเองก็คิดไม่ถึงว่าคนที่มาเมืองเจ้อจะเป็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

พวกเขาก่อนหน้านี้คาดการณืไว้ ว่าฝ่าบาทของต้าชื่อไม่มีทางปล่อยให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นออกมาแน่

ที่บอกว่าจะเลือกราชบุตรเขยให้นางแต่เดิม ก็เป็นแค่คำหลอกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทั้งเพ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนั้นไปที่เมืองจี้ ฝ่าบาทต้าชื่อยังส่งคนไปรับนางกลับวังหลวง ฝ่าบาทต้าชื่อรู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเป็นดาวนำโชคของเขามาตลอด โชคบนตัวนางล้วนจะเอามาไว้บนตัวเขาทั้งหมด ดังนั้นจึงมัดนางไว้ข้างกาย

แต่ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่เพียงแค่ออกมาจากวังหลวง แต่ยังเดินทางมาไกลถึงแคว้นเจา?!

นี่มันไม่น่าเชื่อจริงๆ

ไม่น่าเชื่อจนฟู่จิ้นเชินกับต่งฮ่วนจือก็กำลังคาดเดาเจตนาการมาขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

แต่ว่า ตอนนี้พวกเขาไม่มีโอกาสได้ถาม เพราะฟู่จาวหนิงมีคำสั่ง ไม่ให้ใครก็ตามสัมผัสกับกลุ่มขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

พวกขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกจัดไปยังห้องข้างฝั่งตะวันตก อยู่ตรงข้ามกับห้องผู้ป่วยของป้าคนนั้น คั่นไว้ด้วยสวนเล็กๆ ผืนหนึ่ง

สืออีให้พวกเขาสวมหน้ากากอนามัยทั้งหมด

ตอนแรกพวกเขาก้ไม่ค่อยยินดีนัก แต่ตอนนี้คนมาถึงแคว้นเจาแล้ว นี่เป็นถิ่นของพวกเขา ท้ายสุดจึงต้องเชื่อฟังอย่างจำยอม

สืออีคอยเฝ้าอยู่ที่ประตูวงกลม สวมหน้ากากอนามัยด้วยเช่นกัน

"ทำไมต้องพาพวกเราแยกมาเรือนไกลปืนเที่ยงขนาดนี้? ห้องนี้มีกลิ่นเหม็นอับ" เฉินเซียงเข้ามาก็ตรวจสอบไปรอบหนึ่ง ขมวดคิ้วขึ้นมา

เรือนสามตอนนี้ จะต้องมีห้องที่เหมาะสมอยู่แน่ ตอนนี้ที่นี่เหมือนกับห้องที่เอาไว้ให้พวกสาวใช้หญิงรับใช้อยู่เลย

ดูอัตคัตเสียเหลือเกิน

พวกเขายังไม่ค่อยเข้าใจความหมาย

เฉินเซียงก็อดคิดไปไกลไม่ได้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน