อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1725

สืออีขับรถม้าของตนเองออกไปรับคนแล้ว

เรื่องนี้เดิมทีก็แปลกอยู่หน่อยๆ ตอนนี้คนส่วนใหญ่ล้วนรู้ว่าเมืองเจ้อมีสถานการณ์เป็นอย่างไร ปกติจะไม่เข้ามากัน ต่อให้จะมาเยี่ยมญาติก็ตาม ไม่มีทางเลือกมาในเวลานี้

หรือว่าคนที่มาจากต้าชื่อจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของที่นี่?

แต่ถ้าไม่ใช่ผู้ประสบภัย ถ้าหากในเมืองมีญาติอยู่ล่ะก็ บางทีอาจจะมีเงินอยู่ พอมาถึงจึงไม่ไปยังศูนย์สังเกตการณ์ น่าจะกลับไปที่บ้านญาติเลย หรืออาจจะไปพักโรงเตี๊ยม

ดังนั้น คนที่มาเป็นใครกันแน่?

สืออีคาดเดาไปตลอดทาง แต่ตอนที่เห็นคนที่มา เขาก็ตกตะลึงไปแล้ว

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น!

ไม่ว่าสืออีจะคิดอย่างไร ก็คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่มาจะเป็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาได้อย่างไรกัน?

ชั่วขณะหนึ่ง ในสมองสืออีกคิดไปมากมาย จะมากน้อยก็มีทฤษฏีสมคบคิดอยู่บ้าง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกว่าจะสงบลงมาได้ หยุดไปแล้ว พอเห็นสืออี นางก็งงงันไปนิดหน่อย ยังจำเขาไม่ได้

เพราะสืออีตอนนี้สวมชุดประหลาดแล้วยังสวมหน้ากากอนามัยด้วย

แต่เพราะสายตาที่สืออีมองนาง ทำให้นางเข้าใจเป็นอย่างดี ว่าจะต้องรู้จักนางแน่ ไม่เช่นนั้นคงไม่ตกตะลึงแบบนี้

นางยังสวมผ้าคลุมอยู่ ถ้ามองนางออกในครู่เดียว เช่นนั้นก็คงจะพบกันเมื่อไม่นานมานี้

"เจ้าคือ..." องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตาเปล่งประกาย "เจ้าคือองครักษ์ของแม่นางฟู่ใช่ไหม?"

นางเองก็เหมือนจะเคยเห็น แล้วยังเป็นคนจากแคว้นเจา ช่วงนี้ที่ไปต้าชื่อแล้วเคยเห็นนาง เช่นนั้นก็ต้องเป็นองครักษ์ข้างกายของฟู่จาวหนิงแล้ว

พอสิ้นเสียง ก็เห็นปฏิกิริยาของสืออี ฝูอวิ้นจึงรู้ว่าตนเองเดาถูกแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน