อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1728

ฟู่จาวหนิงไม่รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาทำอะไร

เหมือนกับสืออี นางเองก็อยากรู้มากว่าฝ่าบาทต้าชื่อยอมปล่อยองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นออกมาได้อย่างไร

แต่ว่าตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองข้ามปัญหาชื่อเรียกของนางไปแล้ว แต่เอ่ยกับนางอย่างอบอุ่นว่า "เชิญหมอเทวดาฟู่ถามอาการเถิด รบกวนท่านรักษาข้าด้วย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ไม่ใช่คนโง่ ดูจากชุดแต่งกายประหลาดของฟู่จาวหนิง และการที่ฟู่จาวหนิงไม่ให้นางถอดสิ่งที่เรียกว่าหน้ากากปิดปากออก นางก็เดาได้ทันที ว่าโรคของตนเองน่าจะไม่ใช่โรคธรรมดา

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่ลนลานเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้โชคดีของนางหลายครั้งจะเป็นสิ่งที่คนทำขึ้น แต่เรื่องเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องของตัวนางเอง อันที่จริงก็ถือว่ามีโชคดีอยู่มาก

อย่างเช่นตั้งแต่เด็กนางไม่ค่อยป่วย ต่อให้จะป่วยก็เป็นปัญหาเล็กๆ กระทั่งบางครั้ง การป่วยของนางยังช่วยให้นางเลี่ยงเรื่องแย่ๆ อีกด้วย

เหมือนก่อนหน้านี้ที่นี่ไม่รู้ว่าทำไมจึงเวียนหัวจนเป็ฯลม ดังนั้นจึงกลับเมืองหลวงช้าไปสองวัน ผลคือในสองวันนั้น ระหว่างทางมีคนถูกโจรปล้น ถ้าหากไม่ใช่เพราะนางป่วยจนต้องเลื่อนเวลา เช่นนั้นนางอาจจะไปเจอกับโจรพวกนั้นก็ได้

ดังนั้นครั้งนี้จู่ๆที่ป่วยค่อนข้างหนัก ในใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับรู้สึกว่า น่าจะทำให้นางมีอะไรราบรื่นบางอย่างผ่านการป่วยครั้งนี้ หรืออาจจะเลี่ยงเรื่องที่ยุ่งยากกว่าการล้มป่วยไปได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าอาการป่วยของตนเองจะต้องดีขึ้นมาแน่

"พวกท่านระหว่างทางมาเมืองเจ้อได้เจอกับใครบ้าง? มีอาการป่วยแบบเดียวกันบ้างไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่มีนะ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอบกลับโดยไม่ต้องคิดทันที

แต่ว่าฟู่จาวหนิงกลับสังเกตไปที่เฉินเซียงที่เหมือนนึกเรื่องอะไรออกขึ้นมา ทำท่าเหมืนออยากพูดแต่ก็หยุดเอาไว้

"จะเรื่องอะไรก็ต้องพูดออกมา"

เฉินเซียงคิดๆ "องค์หญิงใหญ่ พวกเราตอนนั้นที่ฝังเด็กข้างทางไปคนหนึ่ง เรื่องนี้จะเกี่ยวไหม?"

พรวด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน