อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1683

จูเฉียนเฉี่ยนเห็นพวกเขาเข้ามา ก็ทำท่าทางน่าสงสารขึ้น

หลักๆ คือมองไปทางฟู่จิ้นเชิน

อันเหนียนเพิ่งจะถามไปไม่กี่คำ พอเห็นท่าทางนางเช่นนี้จึงถอยออกไปสองก้าว ให้ฟู่จาวหนิงขึ้นหน้ามา

"แม่นางจูสินะ?" ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ด้านหน้าจูเฉียนเฉี่ยน สายตาเย็นเยียบ

"ใช่แล้ว จูเฉียนเฉี่ยน" จูเฉียนเฉี่ยนรีบตอบ

"พูดมา เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?"

ฟู่จาวหนิงถามออกมาตรงๆ สายตามีอาการบีบคั้นเล็กน้อย ไม่ยอมให้นางได้มีโอกาสเลี่ยง

"ข้า ข้า..."

"เจ้าคิดให้ดีแล้วค่อยตอบ ข้าไม่ยอมรับคำโกหก เพราะพวกเจ้าเมื่อครู่เกือบทำพวกเราแย่ไปด้วย" ฟู่จาวหนิงเห็นตาของนางหลุกไปหลิกมา จึงตัดบทคำพูดนางทันที

สายตานางเฉียบคมขนาดนี้เลยหรือ?

จูเฉียนเฉี่ยนมองฟู่จาวหนิง รู้สึกแค่ว่าตนเองตอนอยู่ต่อหน้านางไม่เหลือความลับอะไรอยู่อีกแล้วอย่างไรอย่างนั้น สายตาฟู่จาวหนิงมองมาอย่างคมกริบ แล้วยังดูน่าเกรงขามอีกด้วย

แม่นางคนนี้ดูแล้วเหมือนไม่ได้โตกว่านางเลย ทำไมถึงดูน่าเกรงขามขนาดนี้กัน?

"ม้าของเจ้ากินยาแล้วคลั่งขึ้นมา เจ้าอย่าบอกข้า ว่าพวกเจ้าไม่รู้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นมาให้ชัดเจนหน่อย

ไฉ่เอ๋อร์ถลึงตาโตอย่างตกใจ มองไปทางแม่นางของนางโดยสัญชาตญาณ สีหน้าเห็นได้ชัดว่า: นางมองออกแล้ว!

ปฏิกิริยาเช่นนี้ของนาง ฟู่จาวหนิงเองก็มองออกแล้ว

ตามคาด เรื่องนี้จูเฉียนเฉี่ยนรู้เรื่องอยู่

จูเฉียนเฉี่ยนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง มองฟู่จิ้นเชิน กัดเหงือก

"ใช่ ข้าเอายาให้ม้ากิน แต่ข้าก็ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ข้าไม่ได้เจตนาพุ่งมาหาพวกเจ้าให้เกิดอันตราย ข้าแค่อยากจะไล่ตามพวกเจ้ามา คนที่ขายยาให้ข้าคนนั้นบอกว่า ยาเหล่านี้ทำให้ม้าคึกคัก ตอนที่วิ่งจะไม่รู้สึกเหนื่อย ถ้าหากพวกเราจะเร่งเดินทางก็ให้พวกมันกินหน่อย ประสิทธิภาพดีมาก ไม่มีอันตรายใดกับม้า"

เขาเองก็นับถืออยู่

ใจเย็นขนาดนี้เชียว นั่นเป็นพ่อนางเลยนะ

ฟู่จิ้นเชินพอได้ยินก็พยายามนึกอย่างละเอียด ในเมื่อแม่นางคนนี้พูดเวลาสถานที่ออกมาชัดเจนขนาดนั้น ก็น่าจะไม่ได้แต่งขึ้นกระมัง

เพียงแต่ ความทรงจำก่อนหน้านี้ของเขาบางครั้งก็สับสนมึนงง หลังจากรักษาหาย ก็มีเรื่องในอดีตพอควรที่ยังต้องใช้เวลามาจัดระเบียบอยู่

เขาที่จัดการเรื่องไม่สำคัญเรียบร้อย เรื่องที่ไม่สำคัญ เขาจึงไม่มีเวลามาคิดนัก

"ตอนนั้นข้าแต่งเป็นชาย แต่ท่านมองออกแน่ว่าข้าเป็นหญิง!" จูเฉียนเฉี่ยนรีบเสริมขึ้นมาคำหนึ่ง "ท่านยังบอกว่า ปลอมตัวแบบนี้มองออกง่ายมาก"

ฟู่จิ้นเชินในที่สุดก็นึกออกแล้ว

"ที่แท้ก็เจ้านี่เอง"

จูเฉียนเฉี่ยนดีอกดีใจ "ข้ารู้ว่าท่านคงไม่ลืมข้าไปหรอก!"