อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1684

ข้ารู้ว่าท่านไม่น่าจะลืมข้า

คำพูดนี้มันคลุมเครือเสียเหลือเกิน

ฟู่จาวหนิงมองพ่อนาง สีหน้าเองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกหน่อยๆ

ฟู่จิ้นเชินรักหวานชื่นกับเสิ่นเชี่ยวมาตลอด แล้วยังมีภาพลักษณ์ที่ซ์่อสัตย์มั่นคงด้วย พวกเขาปกติตอนที่อยู่ด้วยกัน ก็มองออกได้ง่ายมากกว่ามีความรู้สึกให้กันดีมากๆ

อย่าให้จู่ๆ ก็มีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ขึ้นมาเชียว ความสงบสุขที่ตระกูลฟู่ได้มาอย่างยากลำบากอาจจะพังทลายลงได้

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าเสิ่นเชี่ยวน่าจะไม่ใช่คนที่จะยอมรับหญิงสาวคนอื่นมาแบ่งสามีตัวเองไปได้ด้วย

ฟู่จิ้นเชินหลังจากได้ยินประโยคนั้นของจู่เฉียนเฉี่ยน ก็มองไปทางฟู่จาวหนิงทันที

พอสบกับสีหน้านาง เขาก็อธิบายออกมา แน่นอนว่าเป็นการอธิบายถึงเหตุการณ์ตอนนั้น

"ตอนนั้นแม่ของเจ้าป่วย ไข้ขึ้นจนมึนไปหมด ข้าให้นางพักอยู่ในโรงเตี๊ยม ส่วนข้าเองก็ออกไปซื้อยา แล้วที่ด้านนอกร้านยานั้นก็เจอกับแม่นางคนนี้ โอ้ ตอนนั้นนางแต่งตัวเป็นชาย นางกำลังนำยาห่อหนึ่งให้กับหมอพเนจรคนหนึ่งดู"

"ตอนนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นหมอพเนจรอะไร เขาบอกว่าเขาเป็นหมอเทวดาจากสมาคมหมอใหญ่" จูเฉียนเฉี่ยนอธิบายมาคำหนึ่ง

"วัตถุดิบยาห่อนั้นของนางมองแล้วดูดีมีคุณภาพ ยิ่งไปกว่านั้นยังหายากด้วย ถ้าหากส่งเข้าไปในร้านขายยาจะต้องขายได้ราคาดีแน่นอน"

ฟู่จิ้นเชินพูดต่อมา "แต่ไม่รู้ว่านางไปดึงดูดความสนใจหมอพเนจรคนนั้นได้อย่างไร ก็คือตอนนั้นพวกเขาคุยกันอยู่ข้างทางที่ไม่ห่างจากร้านยานั้นนัก ข้าเห็นว่าคนๆ นั้นสลับห่อยาอย่างรวดเร็ว"

"แต่ข้าตอนนั้นไม่เห็นท่าทางของเขาจริงๆ" จูเฉียนเฉี่ยนเอ่ยตขึ้น มองฟู่จิ้นเชินอย่างนับถือ "ท่านก็เก่งกาจจริงๆ แค่แวบเดียวก็มองออกแล้ว"

ฟู่จิ้นเชินไม่สนสายตานาง แค่อธิบายกับฟู่จาวหนิงต่อ

นั้นก็เป็นบุญคุณยิ่งใหญ่จริงๆ

กระทั่งอันเหนียนเองก็ยังมองฟู่จิ้นเชินอย่างตกตะลึง รู้สึกนับถือที่เขายังมีความสามารถเช่นนี้ด้วย

"ลุงฟู่ มือไวขนาดนี้เชียว?"

คงไม่ได้ไปเรียนวิชามือไวอะไรมาด้วยใช่ไหม?

ฟู่จิ้นเชินรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกว่าตนเองพูดมาชัดเจนแล้ว น่าจะถึงเวลาที่พวกเขาจะพูดอะไรว่าไม่ต้องการให้ตอบแทนบุญคุณ จากนั้นนางก็จะบอกต่ทันที ว่าในเมื่อเป็นบุญคุณนางจะต้องตอบแทนแน่นอน ดังนั้นจึงตามพวกเขามาตลอดทาง ดูว่ามีอะไรที่จะช่วยเหลือได้บ้าง

ผลคือฟู่จิ้นเชินไม่พูดอะไร แต่เป็นฟู่จาวหนิงที่เอ่ยขึ้นแทน