อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1685

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เช่นนั้นแม่นางจูก็มาตอบแทนบุญคุณด้วยการทำร้ายสินะ"

อะไรนะ?

จูเฉียนเฉี่ยนมองนางอย่างงงงัน

"ข้า ข้าจะมาตอบแทนด้วยการทำร้ายได้อย่างไร?" นางยังไม่ได้เริ่มเลยนะ

"เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่คนของข้าลงมือ เจ้ารู้ไหมว่าจะมีผลลัพธ์อย่างไร?" ฟู่จาวหนิงเดิมทีก็ใช้ท่าทีคนแปลกหน้ากับนางอยู่แล้ว พอตอนนี้มารู้อดีตเข้า ท่าทีของนางก็ยิ่งเย็นชากว่าเดิมเสียอีก

"ข้าเองก็ไม่ได้เจตนานี่นา ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ายาที่คนคนนั้นขายให้ข้าจะรุนแรงขนาดนี้"

"เจ้าจะเจตนาหรือไม่มันเป็นเรื่องของเจ้า แต่พวกเรามองแค่ผลลัพธ์ เพราะไม่ว่าเจ้าจะมีหรือไม่มีเจตนา เรื่องราวสุดท้ายก็เป็นเจ้าที่ทำมันขึ้น ก่อนหน้าที่เจ้าจะทำเรื่องนี้ก็ได้พิจารณาที่จะไล่ตามมาไว้แล้ว ถ้าไม่พิจารณาเลยว่าจะส่งผลกระทบอะไรกับพวกเราบ้าง"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ "พวกเราตอนนี้เท่ากับช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้แล้วครั้งหนึ่ง ครั้งที่แล้วเขาช่วยเจ้า สิ่งที่แลกมาคืออันตรายครั้งหนึ่ง ครั้งนี้พวกเราช่วยเจ้า ใครจะรู้ว่าครั้งต่อไปเจ้าจก่อเรื่องอะไรออกมาอีก? การเดินทางพวกเราตอนนี้ถูกเจ้าทำให้ล่าช้า ถ้าหากพวกเรามีเรื่องที่เร่งด่วนเกี่ยวกับชีวิตคน เช่นนั้นเจ้าก็ฆ่าคนแล้ว"

อันเหนียนพอได้ยินคำนี้จึงเอียงหน้าไปลูบหน้าผากเบาๆ

แต่ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงอยากขำ เพราะคำพูดฟู่จาวหนิงพูดได้น่าสนใจจริงๆ

นางเป็นคนที่ทำอะไรไม่คาดคิดอยู่เสมอ

ดูท่าทางที่เดิมทีตื่นเต้นดีใจของจูเฉียนเฉี่ยนสิ ตอนนี้ทำหน้างงไปแล้ว

"ดึงเรื่องฆ่าคนเข้ามาได้อย่างไรกัน?"

"แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ" ฟู่จาวหนิงสีหน้าเย็นชากว่าเดิม "ถ้าหากคนของพวกเราไม่เป็นวรยุทธิ์ แล้วม้าตื่นของพวกเจ้าพุ่งมาชน ชนคนบาดเจ็บ เหยียบจนบาดเจ็บ จะทำอย่างไร? เจ้าควรจะรู้ไว้ นี่เป็นมีโอกาสเกิดขึ้นได้มาก"

จุ้นจ้านจนได้เรื่อง

ฟู่จิ้นเชินในใจก็รู้สึกท้อแท้ ตอนนั้นเขาเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เพียงแต่เนื่องจากภรรยาก็กำลังป่วย ดังนั้นเขาจึงเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ กลัวว่าแม่นางคนนี้จะถูกเปลี่ยนยาแล้วทำคนในบ้านตาย หรืออาจจะทำร้ายคนที่กินยาเข้าไป ดังนั้นจึงลงมือ

ตอนนั้น จูเฉียนเฉี่ยนก็ดูอายุแค่สิบสี่สิบห้า เขาเองก็คิดถึงลูกสาวตนเองด้วยนี่

ใครจะรู้ว่าช่วยแล้วจะมาเจอเรื่องภายหลังแบบนี้?

"แม่นางจู ตอนนั้นข้าเองก็ถือโอกาสช่วยเท่านั้น ไม่ได้คิดจะให้ตอบแทนอะไร ถ้าหากไม่เจอกันครั้งนี้ ข้าก็ลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว ดังนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเอามาใส่ใจนะ"

ฟู่จิ้นเชินยังบอกกับจูเฉียนเฉี่ยนอีกคำหนึ่ง "ครั้งนี้การกระทำของเจ้าก็ไม่คิดให้รอบคอบจริงๆ หวังว่าหลังจากนี้จะคิดให้ดีก่อนทำอะไร"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวรีบเดินตามฟู่จาวหนิงไป