อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1682

จูเฉียนเฉี่ยนใจเย็นลงมา ก็รู้ว่าคงเลี่ยงไม่พ้นแล้ว เลิกม่านรถขึ้น สบตากับอันเหนียน

คุณชายคนนี้เมื่อคืนก็ดูสุภาพเรียบร้อยดี แต่ตอนนี้กลับดูมีอำนาจน่าเกรงขาม ทำเอาเธอกลัวตัวสั่นจนไม่กล้าลงจากรถม้าเลย

"แม่นางจูไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ใครจะคิด ว่าพออันเหนียนเอ่ยปากก็ถามไถ่อย่างเป็นห่วง

จูเฉียนเฉี่ยนถอนใจโล่งออกมา "ยัง ยังไหว"

"ลงจากรถม้าก่อนดีไหม?"

ถึงอย่างไรรถม้าาคันนี้ ม้าที่ลากรถก็ล้มไปแล้ว ตอนนี้คงเดินไม่ได้ ลงมาก่อนน่าจะดีกว่า

คนใช้อีกสามคนของนางยังอยู่บนรถม้า อันเหนียนรู้สึกว่าคุยอะไรมากไม่ได้

"พวกเราจะลงไปเดี๋ยวนี้"

จูเฉียนเฉี่ยนนิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วภายใต้ปฏิกิริยาที่สงบอ่อนโยนของอันเหนียน

อดพูดไม่ได้เลย ท่าทีของอันเหนียนสามารถปลอบอารมณ์ให้เย็นได้ดีจริงๆ

พอนางลงจากรถม้า ยังยื่นมือมาประคองสาวใช้ไฉ่เอ๋อร์อีก แล้วยังประคองหญิงรับใช้กับไฉ่เอ๋อร์ลงมาด้วยกัน

"ไปพักทางนั้นก่อนเถอะ"

อันเหนียนตอนที่ลงจากรถพวกนางก็มองไปรอบๆ เห็นว่าไม่ไกลนักที่พื้นหญ้าที่ค่อนข้างสะอาดอยู่ ที่นั่งยังมีหินอีกหลายก้อน บางทีก่อนหน้านี้อาจจะมีคนผ่านทางมาพักตรงนั้น หินจึงค่อนข้างเรียบ

"เสี่ยวเจียง ไปเอาพรมมา"

"่ขอรับ"

เสี่ยวเจียงก็รีบหยิบพรมไปปูบนหินอย่างคล่องแคล่ว

"ขอบคุณคุณชายมาก" จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกว่าอันเหนียนเป็นคนที่ละเอียดเอาใจมากจริงๆ

แต่ว่า หลังจากนั่งลงสายตาของเขาก็ยังมองหาร่างของฟู่จิ้นเชิน ตอนที่เห็นเขา ตาของนางก็ยิ่งเปล่งประกายขึ้นมา

"เช่นนั้นอาจจะเป็นอาหารที่จุดพักม้าไหม?" ฟู่จิ้นเชินพอพูดจุดนี้ตนเองก็ปฏิเสธขึ้นมา "ก็ไม่ใช่สิ ม้าของพวกเราก็กินที่จุดพักม้านั่น พวกเราไม่เห็นมีปัญหาอะไร"

คนที่จุดพักม้าเองก็ไม่น่าจะเกิดความคิดแย่ๆ อะไรกับจูเฉียนเฉี่ยน ไม่เช่นนั้นจะป้อนหญ้าที่ทำให้ม้านางวิ่งเร็วขนาดนี้เพื่ออะไร

พ่อลูกสองคนสบตากัน สายตากวาดมองไปที่ขบวนของจูเฉียนเฉี่ยน

พอสังเกตพักหนึ่ง พวกเขาก็เก็บสายตาลงพร้อมกัน

"คนของพวกเขาเหล่านั้นก็เหมือนจะไม่ได้มีปัญหาอะไร"

"ก่อนหน้านี้พวกเขาอันตรายมากจริงๆ ข้าสังเกตคนใช้พวกนั้น ล้วนมีวรยุทธ์ติดตัว แต่กำลังภายในไม่สูง" ไป๋หูเข้ามา บอกสิ่งที่ตนเองสังเกต

"ไปลองฟังว่าแม่นางจูคนนั้นพูดว่าอย่างไรบ้างเถอะ" ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นยืน ตบๆ มือ เดินตรงไปทางจูเฉียนเฉี่ยน

ฟู่จิ้นเชินลูบๆ หน้าผาก เดินตามไปอย่างจนใจ

หวังว่าจะไม่ใช่แบบที่เขาคิดนะ ไม่เช่นนั้นเขาจะรู้สึกขายหน้าต่อหน้าลูกสาวตัวเองมาก