อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1681

ฟู่จาวหนิงเองก็ได้ยินการเคลื่อนไหวด้านอกแล้ว ขบวนรถของพวกเขาหยุดลงมา องครักษ์ควบม้าเข้ามา เอ่ยขึ้นเสียงร้อนรน "พระชายา ม้าของพวกเขาเสียการควคุม ดูผิดปกติมาก"

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว กระโจนลงจากรถ เดินออกมาไม่กี่ก้าวมองไปด้านหลัง แล้วก็เห็นรถม้าหลายคันทะยานย่ำโคลนพุ่งเข้ามาจริงๆ

"พวกเจ้ามั่นใจว่าช่วยได้ไหม?" นางถาม

"ลองดูได้"

"เดี๋ยวก่อน" ฟู่จาวหนิงขึ้นไปบนรถม้าแล้วหยิบเข็มกำหนึ่งลงมาทันที "เข็มยาชา แทงใส่ม้า ระวังด้วย"

พวกเขามีกำลังภายใน ใช้สิ่งนี้จะดูเก่งกาจกว่านางหน่อย

องครักษ์รับเข็มไปทันที หลายคนหันม้าเข้าไปหาพวกของจูเฉียนเฉี่ยน

คนใช้ของอีกฝ่ายลนลานไปแล้ว "หลีก หลีกไป! พวกเราหยุดไม่ได้!"

ถ้าทั้งสองฝ่ายควบม้ามาชนกัน ต้องมีคนตายแน่

การปะทะเช่นนี้ ถ้าล้มจากม้า จะต้องถูกเหยียบตายแหง

"จับให้แน่น!" องครักษ์สองมือยกขึ้น เข็มก็พุ่งสาดออกไปราวห่าฝน แทงไปบนตัวม้า

องครักษ์สองคนด้านหลังก็ไม่ลดความเร็ว พุ่งเข้าไปหาต่อ ควบม้าเอียงตัวหลบ จากนั้นยื่นมือไปคว้าอีกฝ่ายดึงขึ้นมาบนหลังม้าของตนเอง ยกเท้าเตะหัวม้า ให้ม้าเบนออกไปข้างทาง

ส่วนม้าที่ลากรถม้าด้านหลังก็ถูกแทงไปหลายเข็ม ชั่วเวลาครู่เดียว ความเร็วของม้าก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด องครักษ์สองคนเข้ามา คนหนึ่งพุ่งขึ้นไปดึงบังเหียนม้าแทนคนขับ อีกคนหนึ่งขึ้นไปบนหลังม้ากอดหัวม้าไว้

เพียงไม่นาน ม้าก็ถูกควบคุมไว้แล้ว

ม้าสองตัวด้านหน้าคุกเข่าแล้วล้มไปบนพื้น

องครักษ์อีกหลายคนถอนใจโล่งออกมา โชคดีที่พระชายามีเข็มยาชา!

พวกเขาเพิ่งเคยเห็นที่ออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้เป็นครั้งแรก ค่อนข้างตกตะลึง สิ่งของที่พระชายาทำไม่ใช่ของธรรมดาจริงๆ

รถม้าสามคันด้านหลังความเร็วถือว่าปกติอยู่ พอเห็นว่าม้าน่าจะไม่เป็นไรแล้ว พวกเขาควบคุมด้านหน้าได้แล้ว คนที่ไล่ตามมาด้านหลังจึงจอดรถลงมาได้

เดิมทีคิดว่าไม่ตายก็เจ็บตัวแน่แล้ว ยังดีที่คนเก่งกาจข้างหน้าเหล่านี้ช่วยพวกเขาเอาไว้

แต่ว่าม้าของพวกเขา...

ไม่รู้ว่าจะยังไหวไหม

ฟู่จาวหนิงเดินเข้ามา นางไม่พูดอะไร เข้าไปตรวจดูม้าพวกนั้น

ฟู่จิ้นเชินเดินมาข้างๆ นาง "เจ้าดูม้าเป็นด้วยรึ?"

"พอได้อยู่ แค่ตรวจสอบว่าบาดเจ็บหรือเปล่า"

"ข้าช่วยเจ้าดู" ฟู่จิ้นเชินรีบเข้ามาเป็นผู้ช่วยนางอย่างรวดเร็ว

อันเหนียนพอมองพ่อลูก ตนเองจึงเดินไปทางรถม้าของจูเฉียนเฉี่ยน