อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1670

ห้องขังนั้น ก็จริง...

เก๋อมู่กวงเองก็ไม่สงสังจะว่าป เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่สู้กับโป๋จี แขนของโป๋จีก็มีแผลอยู่จริงๆ

"ดูแผลเขาหน่อย ถ้ามันหนักนักก็ให้ยาห้ามเลือดเสีย" ก่อนที่จะสอบสวนชัดเจน จะให้โป๋จีตายไม่ได้

ยิ่งไปกว่นั้นยังต้องให้เขาตอบคำถามอีก

"ขอรับ"

ผู้คุมไปดูบาดแผลของโป๋จี จากนั้นจึงเห็นสิ่งแปลกปลอมชิ้นหนึ่งแหลมออกมา

ชิงอีดูถึงตรงนี้ก็วางใจ จดหมายนั่นถูกพบแล้ว

"รองแม่ทัพเก๋อ! ในแผลนี้ยัดของเอาไว้!" ผู้คุมร้องขึ้นมา

เก๋อมู่กวงตื่นเต้นขึ้นทันที รีบเดินเข้าไปดู ตรวจสอบด้วยตนเอง ดึงม้วนกระดาษนั่นออกมา

"จดหมาย! ที่แท้เขาก็ซ่อนจดหมายไว้ในแผล! ฮ่าๆๆ! เจ้านี่มันใจหาญเสียจริง!"

แต่จะมีประโยชน์อะไร? พระเจ้ายืนอยู่ข้างเขา นี่ไง เขาก็พบแล้วไม่ใช่เรอะ!

เก๋อมู่กวงลิงโลดขึ้นมา แม้จดหมายนั่นจะชุ่มไปด้วยเลือด แต่เขาก็ยังดีอกดีใจ

ถ้าหากบนจดหมายมีคำว่าเฮ่อเหลียนเฟยสามคำ ไม่ว่าจะเขียนอะไรไว้ ขอแค่มีชื่อนี้ เขาก็จะเข้าวังทันที!

อ๋องเจวี้ยนก็จะกำเริบเสิบสานไม่ได้อีก!

"ฮ่าๆๆ! คิดจะหลบรอดสายตาข้าเรอะ! อย่าหวัง!"

เก๋อมกวงลิงโลดขึ้นมา กางจดหมายออก

พอจดหมายกางออก ตาของเขาก็ปูดขึ้นมา

นี่คืออะไร?

เกิดอะไรขึ้น?

ตัวหนังสือล่ะ?!

หัวหน้าคุกเข้ามาดูไปผาดหนึ่ง นี่มันอะไรกัน?! นี่คืดจดหมายรึ?

เลือดชุ่มโชก แต่ก็ไม่มีตัวหนังสืออะไรเลย โฮ้ เหมือนว่าจะเคยมีตัวหนังสืออยู่ ตัวหนังสือสีดำ แต่ตอนนี้เลือนจนตัวหนังสือมองไม่ออกแล้ว!

ในขบวนเดินทางไปเมืองเจ้อ ในรถม้าฟู่จาวหนิง ฟู่จิ้นเชินวางพู่กันลง เก็บสมุดบันทึกที่เขียนเสร็จแล้วลงไป

ก่อนหน้านี้บอกไว้แล้ว ว่าระหว่างทางจะเรียนสิ่งที่เกี่ยวข้องกับวิชาแพทย์การพยาบาลบางส่วนจากฟู่จาวหนิง เขาก็เรียนอย่างตั้งใจ

พอไปถึงเมืองเจ้อ ฟู่จาวหนิงจะต้องยุ่งมากแน่ เขาจำเป็นต้องช่วยเหลือนาง

พอเรียนไปพักหนึ่ง ฟู่จาวหนิงก็พูดจนคอแห้ง

ฟู่ชิ้นเชินเก็บสมุดบันทึกเทน้ำมาแก้วหนึ่ง ยื่นส่งให้นาง

"ขอบคุณ"

ฟู่จาวหนิงรับมา

"ไม่รู้ว่าตอนนี้เสี่ยวเฟยเป็นอย่างไรบ้าง" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น

เช่นนี้เขาถึงจะคุยกับลูกสาวขึ้นมาได้

แล้วก็ตามคาด พอเขาเปิดหัวข้อนี้ ฟู่จาวหนิงก็รับขึ้นมา