อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1671

"เซียวหลันยวนรับปากแล้วว่าจะปกป้องเสี่ยวเฟย เช่นนั้นเขาจะไม่เกิดเรื่องอะไร"

ฟู่จิ้นเชินเทน้ำให้ตนเองบ้าง ดื่มลงไปสองอึก ถึงหัวเราะเบาๆ มองฟู่จาวหนิง

"เชื่อเขาขนาดนั้นเลยหรือ?"

"เชื่อสิ"

"เล่าเรื่องพวกเจ้าให้ข้าฟังบ้างสิ" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้นมาตามสถานการณ์

ฟู่จาวหนิงชะงักไป "เล่าอะไรล่ะ?"

"ข้ารู้คร่าวๆ ว่าพวกเจ้าเจอกันได้อย่างไร แต่งงานกันอย่างไร แต่เกิดเรื่องอะไรที่ทำให้เจ้าเชื่อใจเขาขนาดนี้ พวกนี้ไม่รู้เลย"

น่าจะเพราะน้ำเสียงฟู่จิ้นเชินดูจริงใจ อยากจะรู้เรื่องราวของนางจริงๆ และเพราะเนื่องจากเพิ่งจะพูดเรื่องเฉพาะทางไปมากมาย ทำให้นางอยากจะคุยเรื่องอื่นบ้าง ฟู่จาวหนิงก็เลยเล่าออกมาจริงๆ

นางกับเซียวหลันยวนเหมือนจะผ่านเรื่องมาไม่น้อยเลย แต่เวลาที่ทั้งสองคนได้เปิดใจคุยกันก็ไม่นานนัก

แต่พวกเขาก็ผ่านความเป็นความตายด้วยกันมา

ไปเขาอวี้เหิงครั้งนั้น เซียวหลันยวนเกือบจะตายไปแล้ว

ตอนที่นางถูกผู้บัญชาการกองธงมู่ที่ถูกลัทธิเทพทำลายล้างส่งมาจากต้าชื่อพาขึ้นไปบนภูเขาหิมะ เซียวหลันยวนก็หานางเจอแล้วช่วยนางไว้

"อ๋องเจวี้ยนมาเจอกับเจ้า ไม่ใช่ว่าเขาก็โชคดีด้วยหรือ? ข้าได้ยินลุงเจ้าบอกว่า ถ้าไม่มีเจ้า อ๋องเจวี้ยนอาจจะไม่รอดแล้ว"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะ

นางหวั่นไหวกับเซียวหลันยวน ไม่มีทางยอมให้เขาตายอยู่แล้ว

"แล้วท่านเคยคิดไหม เขาถึงกับยอมวางทิฐิที่จะล้างแค้นพวกท่านตั้งหลายปีลงมาเพื่อข้าเลยนะ?"

ตอนที่ยังไม่ได้สืบชัดเจนว่าเสิ่นเชี่ยววางยาหรือไม่ เซียวหลันยวนอันที่จริงก็เซียวหลันยวนก็ทำตามความต้องการนางไปแล้ว

เขาถอนประกาศจับพวกเขาออกไปแล้ว

และเคยบอกว่าเขาจะไม่สังหารพวกเขา

เพียงแต่ว่า โชคดีที่ตอนท้ายตรวจสอบจนชัดเจน ว่าตอนนั้นไม่ใช่พิษที่เสิ่นเชี่ยวเป็นคนวาง ไม่เช่นนั้น ถ้าเขาต้องเผชิญหน้ากับคู่แค้นที่เคยทำร้ายเขาอยู่ตลอด ระบายก็ไม่ได้ล้างแค้นก็ไม่ได้ ก็คงจะไม่ยุติธรรมกับเขาเท่าไรนัก

ที่เขาปล่อยวางความแค้นลงได้ นางซาบซึ้งในน้ำใจ

ฟู่จิ้นเชินพยักหน้า จุดนี้เขาเองก็ยอมรับ

"ก่อนหน้านี้พวกเราอยู่ด้านนอกก้ได้ยินเรื่องของอ๋องเจวี้ยนมาตลอด ล้วนคิดว่าเขาเป็นคนไร้น้ำใจเย็นชา ไม่ใส่ใจต่อใครหรือเรื่องใดเลย คิดไม่ถึงว่าเขาจะรักเจ้ามากขนาดนี้"

"เรียนแพทย์เดิมทีก็ไม่สบายอยู่แล้ว แต่ถ้ารักษาคนได้ ถ้าทำให้คนมากมายมีความหวังได้ กลับมาแข็งแรงได้ มันรู้สึกดีมาก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ

"จาวหนิงเป็นคนที่จิตใจดีเหลือเกิน"

"ขอบคุณที่ชม" ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ

"หลังจากถึงเมืองเจ้อ เจ้าเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วย ช่วยคนสำคัญมาก แต่เจ้าก็สำคัญยิ่งกว่า เจ้าสำคัญยิ่งกว่าใครทั้งนั้น"

ฟู่จิ้นเชินเอ่ยคำนี้กับนางอย่างตั้งใจ

นี่คือสิ่งที่เขาอยากกำชับมาโดยตลอด

พวกเขาล้วนเป็นคนธรรมดา มีคุณธรรมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากนัก ถึงอย่างไรพอเทียบกับคนอื่น แน่นอนว่าลูกสาวสำคัญมากที่สุด

"ข้ารู้" ฟู่จาวหนิงเห็นความกังวลในสายตาเขา เสริมขึ้นมาคำหนึ่ง "วางใจเถิด ข้าเองก็ไม่เคยเป็นคนที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ"

ตอนที่พวกเขาคุยกันในรถม้า อันเหนียนเองก็อยู่ในรถม้าขีดๆ เขียนๆ

หลังจากจัดการเรื่องที่ตนเองต้องทำในเมืองเจ้อเสร็จสรร เขาก็วางพู่กันลง เลิกม่านรถมองขบวน จากนั้นก็มองท้องฟ้า "เร่งความเร็วเดินทาง"

ทำไมเหมือนฝนจะตกเลย?