อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1669

เก๋อมู่กวงรู้สึกว่าต้องเรียกฟู่จาวหนิงออกมา เรื่องก็น่าจะง่ายขึ้น

เขารู้สึกว่าด้วยท่วงท่าของตนเอง ทหารหยาบกร้านที่คุ้มครองชายแดนมาหลายปี จะทำให้ฟู่จาวหนิงต้องกลั้นหายใจไม่กล้าส่งเสียงดังได้

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเช่นนี้ ดังั้นจึงตบลงที่ต้นขา พูดคำพูดในใจตนเองออกมา

ราชองครักษ์ในที่สุดก็ทนฟังต่อไม่ได้ ทำลายจินตนาการของเขาขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

"รองแม่ทัพเก๋อ พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็กำเริบเสิบสานไม่แพ้กันเลย!"

"ชู่!"

พอคนแรกร้องออกมา คนอื่นก็รีบชู่ใส่เขา เป็นสัญญาณว่าอย่าพูดเสียงดังนัก

ถ้าอ๋องเจวี้ยนได้ยินเข้า ต้องมาหาเรื่องพวกเขาแน่

"อ๋องเจวี้ยนปกป้องพระชายาแค่ไหนไม่รู้รึ?"

เก๋อมู่กวงมองปฏิกิริยาพวกเขาแล้วก็ไม่อยากเชื่อ "ไม่ใช่สิ พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็แค่หญิงสาวอ่อนแอคนหนึ่ง กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนั้นเชียวหรือ?"

"หญิงสาวอ่อนแอ?"

"รองแม่ทัพเก๋ท่านเข้าใจอะไรผิดกับหญิงสาวอ่อนแอหรือเปล่า?"

"ใช่ ข้ารู้ว่านางเป็นหมอเทวดา วิชารักษาเก่งเกินใคร แต่นี่มันอาจจะมีส่วนที่เกินจริงหน่อยไหม? ถ้าหากคุยโม้ออกมาโดยอ้างชื่อเสียงของพระชายาอ๋องเจวี้ยน ใช้วิธีการบางอย่างเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ เช่นนั้นกระทั่งวิชาแพทย์ก็ยังต้องตั้งข้อสงสัยเลย"

เก๋อมู่กวงยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกเป็นไปได้

"ว่ากันว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนสวยงามไร้เทียมทานใช่ไหม? หญิงสาวนี่นะ การจะอาศัยความสวย มันก็เรื่องปกติ"

ตอนที่เขาพูดคำนี้น้ำเสียงก็ดูหยามหมิ่นขึ้นมาบ้าง

รู้สึกเหมือนฟู่จาวหนิงน่าจะใช้ความงามมาเบิกทาง ใช้ความสวยปีนอ๋องเจวี้ยน แล้วใช้ตัวตนพระชายาอ๋องเจวี้ยน บวกกับวิชาแพทย์ เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่

สร้างชื่อหมอเทวดาขึ้นมาทีละก้าวๆ

"หญิงสาวแบบนี้ก็ดูมีความทะเยอะทะยานดี แค่ไม่รู้ว่จะเดินได้ไกลแค่ไหน" เขาค่อนข้างดูถูก

เขาพูดไปพูดมา ก็พบว่าคนเหล่านั้นล้วนไม่ตามขึ้นมาแล้ว พอหันกลับไป ก็เห็นว่าพวกเขาออกห่างตนเองไปหน่อย

"ทำอะไรน่ะ?"

"รองแม่ทัพเก๋อ พวกเราไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อน พระชายาอ๋องเจวี้ยนมีฝีมือด้านวิชาแพทย์จริงๆ" พวกเขาเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน

ด้านบนคุก ชิงอีกหมอบอยู่เงียบๆดวงตามองจากหน้าต่างแคบๆ ลงมา พอเห็นฉากนี้ ในใจเขาก็เต้นไหว

เขารู้แล้วว่าอ๋องเจวี้ยนทำไมต้องให้เขาให้ยากับโป๋จี ให้เขามีสติไม่ค่อยแจ่มชัด และรู้แล้วว่าทำไมไม่พันแผลให้เขา

คำนวณไว้ถึงจุดนี้!

เช่นนี้บาดแผลของโป๋จีนก็จะโผล่มาตรงหน้าเก๋อมู่กวง พอเกาจนเปิดออก เก๋อมูกวงถ้าพบจดหมายก็เรื่องปกติ

พวกเขาเองก็จะคิดไม่ถึงด้วยว่าก่อนหน้านี้ถูกนำออกมาแล้ว

ท่านอ๋องคำนวณไว้หมดเลย

เก๋อมู่กวงมองสภาพของโป๋จีก็ขมวดคิ้ว "เจ้าเป็นอะไรไป?"

ผู้คุมจับมือของโป๋จี มัดเขาไว้บนเก้าอี้ พอสัมผัสเข้าก็รู้สึกร้อนวูบวาบ

"รองแม่ทัพเก๋อ นักโทษคนนี้เป็นไข้"

เก๋อมู่กวงชะงักไป

หัวหน้าผู้คุมที่อยู่ข้างๆ รีบอธิบาย "รองแม่ทัพเก๋อ ขังเข้าไว้ในห้องขังเย็นๆ มืดๆ เขาเองก็มีบาดแผลบนตัว เดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้ว โดนลมแล้วเป็นหวัดก็เป็นเรื่องปกติ"