อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1645

"ท่านลุงโป๋จี ได้ยินว่าท่านมาส่งจดหมายให้ข้าหรือ?"

ฟู่จาวเฟยถามออกมาทันที

โป๋จีก่อนหน้านี้ก็ดีกับเขาพอควร แต่ตอนนี้พอมาคิด ก็น่าจะแค่คิดว่าเขาเป็นลูกชายของราชาเฮ่อเหลียน เมื่อครู่ตอนที่เขาเห็นสายตาของตนเอง ก็แตกต่างกับแต่ก่อนไปแล้ว

ฟู่จาวเฟยตอนนี้ยังพิจารณาออกได้ว่า เมื่อครู่ตอนที่โป๋จีมองเห็นสายตาของเขา นั่นเป็นความตื่นเต้นดีใจที่ได้เห็นเป้าหมาย

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ที่เขาถามออกมาโป๋จีก็ยังพิจารณามองเขาอยู่

"ใช่แล้ว องค์ชาย" โป๋จีใช้ภาษาเมืองหลวงที่ฟังแล้วแปลกๆ เรียกเขาว่าองค์ชาย จากนั้นก็มองไปทางอ๋องเจวี้ยนด้วยสัญชาตญาณ เปลี่ยนเป็นภาษาเฮ่อเหลียนว่า "ราชาได้รับจดหมายของเจ้า บอกว่าเจ้าหาพ่อแม่ที่แท้จริงพบแล้ว มีตัวตนฐานะใหม่ ดูพึงพอใจมาก"

โป๋จีไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนฟังภาษาเฮ่อเหลียนออก

ฟู่จิ้นเชินอันที่จริงก็ไม่รู้

พอเขาฟังประโยคนี้ออกจึงมองไปทางเซียวหลันยวน ตอนนี้จะแปลให้เขาคงไม่สะดวกนัก ถ้าเขาพูดออกมาตอนนี้ เกรงว่าโป๋จีคงไม่พูดความจริงแล้ว

รอให้เขาพูดสิ่งที่ควรพูดให้จบก่อนแล้วกัน

คำนี้ของโป๋จี น่าจะพูดให้เขาฟัง

ความหมายของคำพูดนี้ แสดงออกว่าราชาเฮ่อเหลียนรู้แล้วว่าฟู่จาวเฟยเป็นลูกชายของเขา แล้วยังสนับสนุนให้ฟู่จาวเฟยมาหาพ่อแม่ที่แท้จริงด้วย

ถ้าพวกเขาเชื่อล่ะก้ เรื่องก็จะแตกต่างออกไปแล้ว

เรื่องนี้จะกลายเป็นว่าฟู่จาวเฟยก่อนหน้นี้หลอกพวกเขา

เขาอาจจะรู้สึกว่าประโยคแรกที่ตนเองพูดไปเมื่อครู่ได้วางเมล็ดความสงสัยเอาไว้ในใจพวกเขาแล้ว ดังนั้นฟู่จาวเฟยพูดอะไร พวกเขาก็คงจะไม่เชื่อทั้งหมดกระมัง

"เฮ่อเหลียนเฟย เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าเติบโตในเผ่าเฮ่อเหลียน ราชากับพวกเรา แล้วก็เหล่าผู้อาวุโสในเผ่าก็ดีกับเจ้ามาก มองเจ้าเป็นผู้สืบทอดมาโดยตลอดนะ"

"แล้วก็ พวกของเจ้าเหล่านั้น ตอนนี้ยังคิดถึงเจ้าอยู่ รอให้เจ้ากลับไปหาอยู่นะ พวกเจ้าอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก ปีนต้นไม้ปีนเขากลิ้งเล่นในบ่อโคลนเก็บผลไม้ด้วยกันมา หาเรื่องปวดหัวก่อกวนเหล่าผู้อาวุโสมาด้วยกัน แล้วยังเป็นพี่น้องที่ผูกพันกันมาก"

"เฮ่อเหลียนเฟย เจ้าลืมทั้งหมดไปแล้วหรือ? ถึงแม้เจ้าจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของราชาเฮ่อเหลียน แต่บุญคนผู้ให้กำเนิดก็เทียบกับบุญคุณคนที่เลี้ยงดุไม่ได้หรอก พ่อแม่แท้ๆ ของเจ้าตอนนั้นส่งเจ้าให้กับคนอื่น ฮุหยินก่อนตายเคยพูดเรื่องนี้ไว้ บอกว่าพ่อแม่ของเจ้าตอนนั้นกลัวว่าเจ้าจะร้องไห้จนดึงศัตรูเข้ามา ดังนั้นจึงทอดทิ้งเจ้า"

โป๋จีรีบพูดประโยคนี้ออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาที่มองฟู่จาวเฟยก็ดูมีเมตตา กระทั่งยังมีน้ำตารื้นขึ้นด้วย

ถ้าคนอื่นฟังคำพูดเขาไม่ออก เห็นสภาพเขาเช่นนี้ คงคิดว่าเขาคงตื่นเต้นขึ้นมาหลังจากที่เจอฟู่จาวเฟย กำลังบอกคิดถึงและเป็นห่วงเขาอยู่แน่

เป้าหมายของเขาคือทำให้เซียวหลันยวนเข้าใจว่า ฟู่จาวเฟยกับคนของเผ่าเฮ่อเหลียนไม่ได้ตัดขาดกันมาโดยตลอด พวกเขายังมีความรู้สึกดีดีกันอยู่