อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1646

ขอแค่พวกเขาสงสัยในตัวฟู่จาวเฟยก็พอแล้ว

หัวหน้าคุกกับมือปราบเจียงพวกเขาก็เริ่มสงสัยเช่นนี้แล้ว

พวกเขามองฟู่จาวเฟย และมองไปยังโป๋จี สีหน้าเองก็กังวลขึ้นมา

"คุณชายฟู่ นี่มัน..." มือปราบเจียงเข้าประชิดฟู่จิ้นเชิน กดเสียงต่ำคิดจะเตือนเขา

คุณชายฟู่จะฟังไม่ออกได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าอยู่ต่อหน้านายพันเก๋อ แล้วเห็นว่าโป๋จีกับคุณชายน้อยฟู่มีความสัมพันธ์อันดีกันล่ะก็ คุณชายน้อยฟู่ก็จะยิ่งน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก

นายพันเก๋อคงไม่มีทางเชื่อคุณชายน้อยฟู่แน่นอน

แล้วถ้าคุณชายน้อยฟู่ถูกกำหนดให้เป็นพวกของราชาเฮ่อเหลียน เช่นนั้นก็ถือว่ามีโทษกบฏ อาจจะลากตระกูลฟู่เข้าไปเกี่ยวข้องด้วยได้

กระทั่งว่า อ๋องเจวี้ยนเองก็จะโดนหางเลขไปด้วย

แต่ว่า องค์จักรพรรดิก็คิดจะรับมืออ๋องเจวี้ยนชัดเจนขนาดนี้ เช่นนั้นถ้ามีโอกาสจับกุมขึ้นมาจะปล่อยไปได้อย่างไรกัน?

มือปราบเจียงรู้ว่าลูกสาวตนเองชอบพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาก ดังนั้นเขาจึงกังวลแทนพระชายาอ๋องเจวี้ยนขึ้นมา

"่ท่านลุงโป๋จี ท่านกำลังพูดอะไรน่ะ? ท่านพ่อกับท่านแม่ข้าตอนนั้นไม่ได้จงใจทิ้งข้า แล้วก็..."

ฟู่จาวเฟยชะงักไป เปลี่ยนคำใหม่ "ราชาเฮ่อเหลียนยังสังหารแม่เลี้ยงข้าอีก!"

"เรื่องนี้ข้าอธิบายแทนท่านราชาได้ ท่านราชารู้ว่าหลังจากที่เจ้าได้ยินการตายของหญิงสาวคนนั้นก็เข้าใจเขาผิด ดังนั้นจึงให้ข้ามาอธิบายกับเจ้า ท่าราชาบอกว่าพอหญิงสาวคนนั้นตายไป คนในเผ่าก็จะไม่รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของเจ้า ท่านราชาจึงจะส่งตำแหน่งหัวหน้าเผ่าเฮ่อเหลียนต่อให้กับเจ้า เจ้ายังเป็นผู้สืบทอดเผ่าเฮ่อเหลียนของพวกเรา"

นี่คือไม่ยอมให้เขาห้ามหรือ?

ฟู่จาวเฟยมองพวกเขา ดวงตาแดงรื้น จากนั้นจึงถามโป๋จีขึ้นอย่างตระหนก "แล้วอยู่ดีดี เผ่าเฮ่อเหลียนทำไมถึงก่อกบฏขึ้นมา? ทำไมถึงต้องไปยึดครองเมือง?"

เขาอยู่ในสภาพคิดไม่ออกและรับไม่ไหว

โป๋จีเองก็มองไม่ออกว่าเขาแสดงหรือว่าเป็นเช่นนี้จริงๆ

"ไม่ใช่บอกแล้วหรือ? เผ่าเราเจอกับภัยพิบัติถึงสองปีติดจนแทบจะทนต่อไม่ไหวแล้ว พวกเราพึ่งพาแคว้นเจา องค์จักรพรรดิแต่ก่อนจะเอาม้าเอาวัวจากพวกเราก็แค่พูดออกมา แต่ตอนที่พวกเราประสบภัยกลับไม่สนใจความเป็นความตายของพวกเรา"

"พวกเราถูกบีบให้จำใจ แค่ต้องการหนทางรอดเท่านั้น แล้วนักบวชเฒ่าม๋าลั่วของพวกเราก็ทำนายออกมา ว่าชะตากรรมของแคว้นเจาอ่อนแอลงแล้ว พวกเราถ้าไม่หาเส้นทางของตนเอง ก็จะถูกทำลายเผ่าไปด้วยเช่นกัน"