อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1644

ถ้าประตูวังปิดแล้ว คืนนี้น่าจะยังไม่ได้พบองค์จักรพรรดิ

เช่นนั้นพรุ่งนี้ช่วงประชุมเช้าก็น่าจะได้พบ ห่างจากตอนนี้ไม่ถึงสามชั่วยาม

เซียวหลันยวนไม่พูดอะไรอีก

หลังจากเขาได้ข่าวไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องส่งคนไปคุ้มครองนอกวังแน่ เก๋อมู่กวงคืนนี้เข้าวังไม่ได้ ไม่ได้พบองค์จักรพรรดิ ดังนั้นจะต้องรอจนถึงประชุมเช้าแน่นอน

ช่วงหลายชั่วยามนี้เพียงพอแล้ว

พวกเขาได้ยินเสียงของฟู่จิ้นเชินแล้ว

ฟู่จิ้นเชินกำลังพูดภาษาเฮ่อเหลียนอยู่

"พี่เขย ท่านพ่อกำลังพูดว่า..." ฟู่จาวเฟยคิดจะแปลให้เซียวหลันยวนก่อนอย่างฉลาดเฉลียวรู้ความ แต่คิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนจะโบกไม้โบกมือ

"ข้าฟังออกน่ะ"

"อ๋า?"

ฟู่จาวเฟยตกตะลึง

"ลืมบอกไป ว่าข้าเป็นภาษาเฮ่อเหลียน" เซียวหลันยวนน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดเรื่องเล็กจ้อยที่ธรรมดามากๆ เรื่องหนึ่ง

หัวหน้าคุกเองก็เหลือบมองเขาอย่างตกตะลึง

"ถ้าข้าน้อยจำไม่ผิดล่ะก็ ท่านอ๋องยังพูดภาษาหนานฉือได้ด้วย?"

"ใช่"

หัวหน้าคุกกับฟู่จาวเฟยสบตากันผาดหนึ่ง ทั้งสองคนล้วนเห็นความตกตลึงในดวงตาของอีกฝ่าย

อ๋องเจวี้ยนทำไมถึงพูดได้หลายภาษานัก?

เขาไม่ใช่ว่าพักฟื้นอยู่ในยอดเขาโยวชิงตลอดหรือไรกัน? คนทั้งหมดล้วนคาดเดากันว่า หลายปีนั้นเขาคงจะใช้ชีวิตอย่างร่อแร่แล้ว ใครจะไปคิดว่าอันที่จริงเขาจะเรียนรู้มามากมายขนาดนี้?

"พี่เขย ท่านทำไมถึงไม่บอกว่าเป็นภาษาเฮ่อเหลียนด้วยล่ะ?" ฟู่จาวเฟยเอ่ยขึ้น

"เพราะไม่มีใครถามน่ะสิ"

โป๋จีเป็นคนที่ราชาเฮ่อเหลียนให้ความสำคัญ แต่ว่ารูร่างของเขากลับไม่เหมือนกับที่จินตนาการไว้ หน้าตาเองก็ธรรมดากระทั่งดูอ่อนแอหน่อยๆ ตอนที่เขามองเข้ามาสายตายังดูเป็นผู้บริสุทธิ์อีกด้วย

จากที่เขารู้ โป๋จีน่าจะอายุสี่สิบแล้ว แต่ว่าคนตรงหน้านี้ดูแล้วเหมือนสามสิบต้นๆ เอง

แค่มองจากภายนอก จินตนาการไม่ออกเลยว่าเขาจะเป็นขุนพลที่ราชาเฮ่อเหลียนไว้วางใจ

"อาเฟย!"

โป๋จีพอเห็นฟู่จาวเฟย ดวงตาก็เป็นประกาย ใช้ภาษาเฮ่อเหลียนร้องเรียกเขา เข้าดิ้นรนร่างกาย จนโซ่ส่งเสียงขึ้นมา

ฟู่จาวเฟยเห็นสภาพเขา อารมณ์เองก็สับสนขึ้นมาทันที

"ลุงโป๋จี ท่าน..."

"เสี่ยวเฟย" ฟู่จิ้นเชินตัดบทฟู่จาวเฟย เดินเข้าไปข้างเขา "ถามเขาดูว่าจดหมายอยู่ที่ไหน"

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนทนาวันวานกับโป๋จี

โป๋จีมาส่งจดหมายให้เขา ก็เท่ากับมาผลักเขาลงนรก เข้ามาด้วยเจตนาร้าย ไม่ใช่ผู้อาวุโสในวันวานของฟู่จาวเฟยอีกแล้ว