แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 826

ขนตาของหลิวเหยี่ยนหลุบลง จนสะท้อนเป็นแสงเงา

“ที่ลงดาบในครานั้น ข้าสูญเสียสติ เพราะข้าโดนวางยาพิษ เกือบถูกทำให้กลายเป็นมนุษย์โอสถ…”

เมื่อได้ยินคำว่า “มนุษย์โอสถ” แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลิวเหยี่ยนหยุดนิ่งไปครู่ใหญ่ จากนั้นก็เอ่ยว่า

“พิษที่มนุษย์โอสถโดน มีฤทธิ์ทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้ กลายเป็นคนอารมณ์ดุร้าย ไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ เห็นใครก็ฆ่าคนนั้น”

เรื่องที่เขาพูด ตรงกับที่เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้เกี่ยวกับมนุษย์โอสถมาทั้งหมด

ไม่ว่าจะเป็นเหล่ามนุษย์โอสถที่นางเจอในวิหารลัทธิเต๋าในตอนนั้น หรือมนุษย์โอสถที่ถูกพรรคเทียนหลงใช้มาบุกโจมตีเมืองในภายหลัง ล้วนเป็นหุ่นเชิดที่มีความคิดอยากฆ่าคนเพียงอย่างเดียว

นางจำปฏิกิริยาของหลิวเหยี่ยนที่จะฆ่านางในตอนนั้นไม่ค่อยได้แล้ว

นางจึงถามว่า

“เจ้ากับข้าแทบจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แล้วเจ้าไปโดนพิษมนุษย์โอสถได้อย่างไร”

หลิวเหยี่ยนส่ายหน้า

“เรื่องที่ข้าเจออันตรายอย่างไรนั้น ข้าไม่สามารถบอกรายละเอียดกับเจ้าได้ เพราะข้ารับปากคนผู้หนึ่งเอาไว้ จะไม่ลากเจ้าเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเด็ดขาด”

“คนผู้นั้นคือใคร!” น้ำเสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนเข้มขึ้น

หลิวเหยี่ยนลังเลชั่วอึดใจ ตอบกลับไปว่า “ข้าบอกเจ้าได้แค่ว่า เป็นแม่ทัพเมิ่ง”

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนทอแววลุ่มลึก

เป็นอาจารย์หรอกหรือ?

หลิวเหยี่ยนอธิบายต่อ

“หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้น ข้ารู้ว่าคนในค่ายเป่ยต้าคงไม่มีผู้ใดเชื่อใจข้าอีกต่อไป อีกอย่างผู้ที่อยู่เบื้องหลังของมนุษย์โอสถเองก็จับตามองข้า ข้าจึงออกมาจากแคว้นหนานฉี และเริ่มสืบคดีมนุษย์โอสถมาตั้งแต่นั้น

“ต่อมา ข้าก็สืบเจอว่าคดีนี้เกี่ยวพันกับแคว้นตงซาน หลายปีมานี้ ข้าหลบซ่อนอยู่ในแคว้นตงซานมาตลอด เพื่อค้นหาแหล่งที่มาของมนุษย์โอสถอย่างลับ ๆ”

ข้อนี้ สอดคล้องกับเส้นทางการค้าที่เฟิ่งจิ่วเหยียนค้นพบ

นางเองก็สงสัย ว่าคดีของมนุษย์โอสถ ต้องมีแคว้นตงซานเข้ามาเกี่ยวพันด้วย

แต่เรื่องที่นางไม่แน่ใจก็คือ แคว้นตงซานอยู่ฝ่ายไหนในการซื้อขายนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้หูเบาเชื่อหลิวเหยี่ยนทั้งหมด

“หากเจ้าซื่อตรง เหตุใดถึงถูกหลอกอย่างง่ายดายถึงสองครั้ง”

หลิวเหยี่ยนกล่าวอย่างจริงใจ

“ข้าแซ่ถานไถ ชื่อเต็มถานไถเหยี่ยน”

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนนิ่งค้าง

“ถานไถตระกูลทหาร?”

เขากดคางลงเล็กน้อย “ใช่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมุ่นคิ้ว

เขาเทียนเหมินที่ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนแคว้นต่าง ๆ เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของตระกูลถานไถ

พวกเขาอยู่อาศัยแบบหลบซ่อนจากรุ่นสู่รุ่น ไม่ค่อยลงจากเขา

ลูกหลานล้วนฉลาดตั้งแต่กำเนิด แต่กลับไม่เข้าสังคม

บรรพบุรุษของถานไถ อยู่ในยุคสงครามเก้าแคว้น เป็นลูกศิษย์รุ่นสุดท้ายของซุนจ่างชิง

ใบหน้าหล่อเหลาขาวใสของถานไถเหยี่ยน ปกคลุมไปด้วยสีหน้าเป็นห่วงแคว้นและประชาชน

“ข้าอยู่แคว้นตงซานมาหลายปี กษัตริย์แคว้นตงซานจึงรู้จักตัวตนของข้าเป็นอย่างดี

“เขาข่มขู่ข้า ให้ข้าเป็นเครื่องมือใช้ประโยชน์ของเขา

“ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงรู้เป็นอย่างดี ว่าราชครูเป่ยเยี่ยน หรือแม้กระทั่งขุนนางในราชสำนักอีกหลายคน ต่างถูกแคว้นตงซานซื้อตัว พวกเขาวางแผนปลุกปั่นศึกระหว่างเป่ยเยี่ยนและแคว้นหนานฉี รอรับผลประโยชน์โดยไม่ต้องลงแรง รวบรวมผืนแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียว เหมือนซวี่หยางในตอนนั้น”

สายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนทอแววลุ่มลึก

นางกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยในถ้อยคำของถานไถเหยี่ยนผู้นี้

ถานไถเหยี่ยนพิสูจน์ตัวเองต่อ

“กษัตริย์แคว้นตงซานระแวงข้า จึงส่งองครักษ์เฝ้าติดตามข้าหลายคน ซึ่งความจริงแล้วเป็นการจับตามองเสียมากกว่า

“ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับเจ้าอย่างตรงไปตรงมาได้

“ข้าทำได้เพียงอาศัยการปลุกปั่นความสัมพันธ์ของทั้งสองแคว้น ด้วยการส่งเหยาเหนียงมาให้เจ้า”

“เหยาเหนียงคือคนของเจ้าหรือ?” ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก คนที่เข้ามาคือเซียวอวี้

ก่อนที่เฟิ่งจิ่วเหยียนจะมาที่สถาบันทางการทหาร เซียวอวี้ก็อยากมากับนางตั้งแต่แรก แต่กลับถูกนางเร่งให้ไปว่าราชกิจเช้า

ดังนั้นเขาจึงให้องครักษ์ลับและองครักษ์อีกหลายคน ตามคุ้มกันความปลอดภัยให้นาง

เมื่อว่าการเสร็จ เขาก็รีบตามมาที่นี่เป็นอันดับแรก

ทันทีที่ได้ยินว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนอยู่ในห้องโถงหลักกับหลิวเหยี่ยนเพียงลำพัง เขาก็ยิ่งร้อนใจ

เมื่อเปิดประตูเข้ามาพลันได้ยินเรื่องของเหยาเหนียง