แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 825

ใบหน้าที่แท้จริงของหลิงเหยี่ยน เหมือนกับรูปเหมือนที่ตงฟางซื่อวาดไม่ผิดเพี้ยน!

ใบหน้าหล่อเหลางามสง่าอย่างผู้มีคุณธรรม

ถึงจะถูกเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ทว่าเขาไม่ตื่นตระหนก เขาเพียงจ้องมองเฟิ่งจิ่วเหยียนตาไม่กระพริบ แววตาแฝงด้วยความรู้สึกผิด

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบรูปเหมือนที่กางอยู่บนโต๊ะน้ำชาขึ้นมาด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วเอาให้หลิวเหยี่ยนดู

“นี่คือรูปเหมือนที่ข้าให้คนวาดขึ้นจากความทรงจำเมื่อตอนนั้น

“หลิวเหยี่ยน จนถึงยามนี้แล้ว เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีกหรือไม่!”

เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

หลิวเหยี่ยนมองรูปเหมือนนั้นที่หล่นอยู่บนพื้น แววตาเข้มขึ้นเรื่อย ๆ

จากนั้นเขาก็ฝืนยิ้ม

“สุดท้ายก็ถูกเจ้ามองออกจนได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำหมัดแน่นขึ้นอย่างอดไม่ได้

เป็นเขาจริง ๆ ด้วย!

เขาช่างปิดบังได้เก่งนัก ยามนี้ยังมาซ่อนตัวใต้เปลือกตาของนางอีก!

เมื่อตอนนั้นที่เขายังชื่อ ‘โจวเยี่ยน’ เขาเคยเป็นสหายสนิทของนาง

ในสนามรบ เขาเคยสละชีพช่วยนาง

ต่อมาเขากลายเป็นกุนซือของนาง ช่วยนางวางแผนและร่วมกันสู้ต่อกับข้าศึก

เรียกได้ว่าพวกเขาเป็นสหายร่วมรบที่รู้ใจกันมากที่สุด ที่ค่ายเป่ยต้ายิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นมาได้ มีความดีความชอบของโจวเยี่ยนอยู่ด้วย

ผู้คนล้วนกล่าวกันว่าเขาเป็นสายลับของแคว้นศัตรู ทว่านางเคยเห็นกับตา เพื่อที่จะแย่งชิงเสบียงและเบี้ยหวัดให้เหล่าทหารแล้ว เขายืนกรานที่จะเขียนจดหมายส่งไปราชสำนักทุกวัน ต่อให้จดหมายเหล่านั้นไปไม่ถือมือของฝ่าบาทก็ตาม และมีอีกหลายครั้ง เพื่อที่จะช่วยทหารที่บาดเจ็บหนักแล้ว เขาเสี่ยงชีวิตเข้าไปแบกทหารกลับมาที่ค่าย เขายังสอนและถ่ายทอดยุทธวิธีให้นาง...

นางไม่เคยเจอสายลับแบบนี้มาก่อน

ด้วยเหตุนี้ตอนนั้นที่เขาทรยศระหว่างรบแล้วแทงนางเข้าหนึ่งดาบ นางจึงไม่อาจทำใจได้มาตลอด

แม้แต่ฝันก็ยังอยากที่ตามหาเขาให้เจอแล้วถามเขาว่า ทำไมต้องทำเช่นนี้ด้วย!

ยามนี้ ในที่สุดก็หาเขาเจอแล้ว

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนคมปลาบ นางกดอารมณ์ที่พุ่งพล่านแล้วถามเสียงทุ้มว่า

“เจ้าเป็นสายลับของแคว้นใด มาแคว้นหนานฉีเพื่อจุดประสงค์ใดกัน!”

หลิวเหยี่ยนจ้องมองไปที่นาง แววตายังดูจริงใจเหมือนเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด

“ตอนนี้ถึงข้าจะพูดอะไรไป เจ้าก็ไม่เชื่อข้าแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นยืน มองตรงไปที่เขา

“ข้าเคยเชื่อใจเจ้ามาก่อน”

ทั้งค่ายเป่ยต้า นอกจากท่านอาจารย์แล้ว เขาคือคนที่นางเชื่อใจมากที่สุด

ทว่าเขาทำอะไรลงไปล่ะ!

เขาต้องการฆ่านาง!

เหมือนโจวเยี่ยน ฐานะของหลิวเหยี่ยนก็เป็นของปลอมเช่นกัน!

“ทำไม ยังอยากฆ่าข้าอีกครั้งหรือ?” นางจ้องไปที่เขาอย่างเย็นชา

หลิวเหยี่ยนยืนอยู่ไม่ขยับ

“สายลับตัวจริงอยู่ข้างกายเจ้า

“มีเพียงผู้ที่รู้ล่วงหน้าว่าเจ้าจะไปอุโมงค์ลับเท่านั้น ที่จะสามารถฝังดินระเบิดไว้ล่วงหน้าได้ ดังนั้นผู้ที่ทำร้ายเจ้า ไม่ใช่ข้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามข้อสงสัยทันที

“เจ้าก็รู้ว่าข้าเคยไปที่อุโมงค์ลับ”

หลิวเหยี่ยนส่ายศีรษะ

“นั่นไม่เหมือนกัน

“ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า พอตามไปตลอดทางถึงได้รู้ว่าเจ้าจะไปที่ไหน ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ข้าไม่อาจไปถึงอุโมงค์ลับก่อนเจ้าได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องวางดินระเบิดไว้ข้างในเลย

“หลังจากเจ้าเข้าไปในอุโมงค์ลับ ข้าก็อยู่ด้านนอก พอเห็นเจ้าออกมาอย่างปลอดภัย ข้าถึงวางใจที่จะ..”

สิ่งที่เขาพูดนั้นมีเหตุผลอยู่หลายส่วน ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เหลือความเชื่อใจต่อเขามานานแล้ว

“เรื่องอุโมงค์ลับ ข้าสามารถตรวจสอบเองได้

“เจ้าเพียงต้องบอกมาว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามาแคว้นหนานฉี แล้วรอบนี้ต้องการทำอะไรกันแน่”

น้ำเสียงของนางนิ่งเฉย ไม่เหลือไมตรีอีกต่อไป

หลิวเหยี่ยนถอนหายใจ

“ข้าไม่ใช่ชาวหนานฉี แล้วก็ไม่ใช่สายลับ ที่แทงเจ้าเมื่อตอนนั้นก็ไม่ใช่ความตั้งใจของข้า ข้าถูกคนวางแผนใส่”

เมื่อพูดจบ เขาก็ม้วนแขนเสื้อคลุมยาวขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนแขน

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเข้มขึ้นเล็กน้อย

แล้วก็เห็นเขาเปิดคอเสื้อออก ด้านล่างคอมีแผลเป็นอยู่ไม่น้อยเลยจริง ๆ...