แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 1003

มั่วซินหมัวมัวเห็นนายหญิงเฟิ่งทรุดนั่งบนเก้าอี้ ท่าทางเจ็บปวดรวดร้าว ก็รีบเข้าไปประคองนางขึ้นมา

“ฮูหยินเฟิ่ง ท่านเป็นอะไรไป!”

หลิวอิ๋งเองก็รีบลุกขึ้น “มั่วซิน รีบไปเรียกหมอหลวงมา ไม่รู้นางเป็นอะไรไป อยู่ ๆ ก็หายใจไม่ออก”

ไม่นาน หมอหลวงก็มา

หลังจากฝังเข็มเสร็จ อาการของนายหญิงเฟิ่งก็ดีขึ้น

เพียงแต่ แววตาของนางว่างเปล่า ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

เจิ้งจียืนอยู่ข้างมารดา ดวงตาเต็มไปด้วยแววคาดโทษ

นังแก่นี่ กล้าปากมากก็ลองดู!

ทว่า ต่อให้ท่านป้าผู้เป็นประมุขแคว้นรู้แล้วอย่างไร? นางกับท่านแม่ต่างหากคือครอบครัวเดียวกัน แล้วนังแก่นี่เป็นใคร?

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน นายหญิงเฟิ่งก็ค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมา

“ข้าจะกลับแคว้นหนานฉี”

มั่วซินหมัวมัวมีสีหน้าเรียบเฉย “รอบ่าวไปเรียนแจ้งประมุขแคว้นสักครู่”

หลิวอิ๋งค่อนข้างสงสัยฉงนใจ

ถึงขั้นส่งมั่วซินหมัวมัวตามมาที่ตำหนักข้างด้วยขนาดนี้ เหมือนประมุขแคว้นจะใส่ใจหลิวหนิงมากเกินไปแล้ว

ทว่า ประมุขแคว้นยอมให้นายหญิงเฟิ่งกลับไปที่แคว้นหนานฉีทันที ทำลายล้างความสงสัยของหลิวอิ๋ง

นายหญิงเฟิ่งออกจากวังหลวง โดยมีหลิวอิ๋งมาส่งนาง

ขณะกำลังจะแยกจากกัน หลิวอิ๋งก็แสร้งทำเป็นอาลัยอาวรณ์

“ท่านพี่ เดินทางปลอดภัยนะ เมื่อครู่ตอนอยู่ในตำหนักข้าง บางคำ ข้าก็พูดแรงเกินไปจริง ๆ”

“เรายังจะเป็นพี่น้องกันตลอดไป ดีหรือไม่?”

หลังจากได้รับบทเรียนก็ตาสว่าง

นายหญิงเฟิ่งไม่เชื่อนางอีกต่อไป

“อาอิ๋ง เจ้าทำตัวเองให้ดี ๆ แล้วกัน” พูดคำนี้จบ นายหญิงเฟิ่งก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

หลิวอิ๋งยืนอยู่ที่เดิม สายตาเยือกเย็นเล็กน้อย

คนที่ควรทำตัวเองให้ดี ๆ คือหลิวหนิงนั่นแหละ!

ณ ตำหนักหลัก

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีโอวหยางเหลียนพร่ำบ่นอยู่ข้าง ๆ

“ท่านประมุข ไม่ผิดแน่ ฮูหยินเฟิ่งผู้นั้น มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นซู่ยวนน้องสาวของท่าน ต้องเป็นหลิวอิ๋งเอาปิ่นครึ่งท่อนนั้น มาสวมรอยเป็นแน่ ท่านอย่าให้ฮูหยินเฟิ่งกลับไปเด็ดขาดเลยเพคะ”

แม้นประมุขแคว้นจะป่วย แต่ใบหน้ากลับดูสุขุมเจ้าแผนการ

“ดูเพียงหน้าตา ยังไม่สามารถแน่ใจได้ว่าฮูหยินเฟิ่งคือซู่ยวน เพราะอายุของนางกับซู่ยวนไม่ตรงกัน”

โอวหยางเหลียนร้อนใจแทบคลั่ง

“ไม่ใช่แค่หน้า แต่ฮูหยินเฟิ่งผู้นั้นเหมือนท่าน แม้กระทั่งนิ้วก้อยที่โค้งงอ ซึ่งได้มาจากบุพพการีของพวกท่าน เรื่องนี้จะอธิบายอย่างไร?”

นิ้วก้อยของคนทั่วไป ส่วนใหญ่จะเหยียดตรง และชิดกับนิ้วนาง

เดิมทีคิดว่า มีเพียงประมุขแคว้นที่ได้รับลักษณะพิเศษนี้มาจากบิดา แต่วันนี้พอเห็นฮูหยินเฟิ่งผู้นั้น นางก็ตั้งใจสังเกตนิ้วก้อยของอีกฝ่าย จึงพบว่ามีลักษณะโค้งงอเหมือนกัน

ประมุขแคว้นพูดอย่างเรียบนิ่ง

“ก็แค่เรื่องบังเอิญ”

สายตาของนางจดจ้องไปยังเบื้องหน้า

ที่นาง “เชิญ” ฮูหยินเฟิ่งผู้นั้นมาที่แคว้นซีหนี่ว์ ตอนแรกแค่อยากใช้นางมาขู่หลิวอิ๋ง บีบให้หลิวอิ๋งยอมบอกเบาะแสที่แท้จริงของซู่ยวน พร้อมกันนั้นก็อยากเร่งเฟิ่งจิ่วเหยียน ให้นางรีบสืบ และให้คำตอบแก่ตัวเอง

ทำเช่นนี้ มันอาจจะดูไม่เลือกวิธีการไปหน่อย

ทว่า เวลาของนางเหลือไม่มากแล้วจริง ๆ

ที่อาการดีขึ้นเมื่อหลายวันก่อน มันเหมือนเป็นภาวะแสงสุดท้าย ร่างกายของนาง ถูกพรากไปตั้งนานแล้ว อย่างมากก็คงอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน

นางจึงต้องบังคับพวกนาง

ไม่คาดคิด ว่าฮูหยินเฟิ่งจะหน้าตาเหมือนท่านพ่อของนาง

นางไม่เคยเจอท่านพ่อ และไม่เคยเห็นภาพวาดของท่านพ่อ ฟังจากที่ท่านป้าเล่ามา ฮูหยินเฟิ่งผู้นั้นหน้าตาเหมือนท่านพ่อ ตามหลักแล้ว นางไม่ควรเชื่อง่าย ๆ แต่เรื่องนิ้วก้อย…

คล้ายกันหนึ่งจุดเหมือนจะบังเอิญ แต่ถ้าคล้ายกันสองจุด เกรงว่าต้องใช่แล้วแน่ ๆ

หากฮูหยินเฟิ่งคือซู่ยวนจริง ๆ แผนการของนางก็จะเปลี่ยน

เรื่องแรกที่ต้องสืบ คืออายุ

นางส่งคนไปที่แคว้นหนานฉี สืบประวัติความเป็นมาของตระกูลหลิว และการเข้ารับตำแหน่งของท่านผู้เฒ่าหลิว

ตกกลางคืน ประมุขแคว้นก็มา

นางลากร่างป่วย ๆ ส่งรอยยิ้มอันไมตรีให้นายหญิงเฟิ่ง

“ฮูหยินเฟิ่ง ไม่ต้องกลัว เราให้เจ้าอยู่ที่นี่อีกสักพัก ก็เพื่อซู่ยวน”

เพื่อหลิวอิ๋ง?

นายหญิงเฟิ่งอดสงสัยไม่ได้ เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับนาง?

ประมุขแคว้นนั่งลงบนเก้าอี้ เอื้อนเอ่ย

“เรือนแห่งนี้ เคยเป็นเรือนของพ่อแท้ ๆ ของเรา และเป็นสถานที่ที่เรากับซู่ยวนพลัดพรากจากกัน

“ในปีนั้น พวกเราอายุเพียงสองขวบ ในวังมีกบฏกองทัพล้อมโจมตี เสด็จแม่ให้คนพาพวกเราออกไป ส่วนท่านพ่อถูกทำร้าย เพราะปกป้องพวกเรา

“สี่สิบปีมานี้ ความปรารถนาสูงสุดของเรา คือการตามหาซู่ยวนให้เจอ และพานางกลับมายังเรือนบรรพบุรุษ เพื่อบอกกล่าวดวงวิญญาณเสด็จแม่กับท่านพ่อที่อยู่บนสวรรค์ให้หายห่วง”

ยิ่งฟังนายหญิงเฟิ่งก็ยิ่งงุนงง

ประมุขแคว้นเล่าเรื่องเหล่านี้ให้นางฟัง มีเจตนาอะไรกัน?

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์พูดจบ ก็จ้องมาที่นาง พูดช้า ๆ ว่า

“ซู่ยวน…นางกลับมาแล้ว”

หลายวันต่อมา

ณ แคว้นซีหนี่ว์

ขณะที่ประมุขแคว้นป่วยหนัก แคว้นเจิ้งกับแคว้นเสี่ยวโจวก็โกลาหลไม่หยุด สงครามเริ่มขึ้นอีกครั้ง

ภายในห้องบรรทม ประมุขแคว้นเรียกขุนนางคนสนิทเข้ามา ปรึกษาเรื่องสงคราม

เวลาเพียงไม่กี่วันสั้น ๆ นางก็ไม่ต่างอะไรกับไม้ใกล้ฝั่ง พูดเพียงไม่กี่ประโยค เปลือกตาก็หนักอึ้ง จำเป็นต้องให้หมอหลวงคอยฝังเข็มให้

มั่วซินหมัวมัวเดินเข้ามา โค้งตัวกระซิบข้างหูของประมุขแคว้น

“ท่านประมุข ฮองเฮาแคว้นหนานฉีเสด็จมาแล้วเพคะ”

แววตาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์เปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลานสาวของนาง ในที่สุดก็มาสักที

ไม่เสียแรงที่นางรอมานานขนาดนี้…