แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 1002

นายหญิงเฟิ่งยืนอึ้งอยู่กับที่

เจิ้งจีพร่ำเพ้อถึงฝ่าบาท ทั้งยังคิดจะตั้งครรภ์ราชโอรส!

เช่นนั้นก็ไม่แปลกใจ ที่จิ่วเหยียนจะไล่พวกนางออกไป

“อาอิ๋ง เรื่องนี้ เจ้ารู้หรือไม่?” ความรู้สึกผิดบนใบหน้าของนายหญิงเฟิ่งเลือนหายไป แปรเปลี่ยนเป็นซักถาม

หลิวอิ๋งไม่ปฏิเสธ

“ท่านพี่ พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน เด็กที่เจิ้งจีคลอดออกมา ก็คือหลานของฮองเฮา แทนที่จะเสียเปรียบให้นางสนมคนอื่น มิสู้…”

“อาอิ๋ง เจ้าเลอะเลือนหรือไร!” นายหญิงเฟิ่งตำหนิอย่างเด็ดขาด

ไม่คิดเลยว่าอาอิ๋งจะมีความคิดเช่นนี้

นายหญิงเฟิ่งตำหนิพวกนางต่อ

“พวกเจ้า เหตุใดพวกเจ้าถึงได้คิดเยี่ยงนี้! จิ่วเหยียนลูกของข้า ไม่ชอบให้มีอะไรขัดหูขัดตา พวกเจ้าคิดจะให้ท่าฝ่าบาทต่อหน้าต่อตานางเช่นนี้ แล้วจะไม่ให้นางโกรธได้อย่างไร?”

เจิ้งจีเลิกเสแสร้ง แสยะยิ้มออกมา

“ให้ท่าอะไร? ลูกสาวของท่านไม่มีน้ำยาเอง ยังมีหน้าอยากครอบครองฝ่าบาทอีก! ต่อให้ไม่มีข้า ไม่ช้าก็เร็วฝ่าบาทก็ต้องให้ความโปรดปรานแก่สตรีคนอื่นอยู่ดี ถึงเวลานั้น พวกท่านสองแม่ลูกต้องร้องไห้แน่!”

หลิวอิ๋งเองก็ห้ามปรามด้วยน้ำเสียงไพเราะ

“ท่านพี่ แม้นข้าจะเป็นคนของแคว้นซีหนี่ว์ แต่พวกเราก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันมาครึ่งชีวิต ในสายตาของข้า ท่านยังเป็นเหมือนพี่สาวแท้ ๆ

“คำพูดของเจิ้งจีอาจจะฟังดูหยาบคายไปหน่อยแต่ก็มีเหตุผลทุกอย่าง ฮองเฮาไม่สามารถมีบุตรได้ ให้เจิ้งจีตั้งครรภ์แทนนาง มันเหมาะสมที่สุดแล้ว

“ท่านลองคิดดูนะ ถึงอย่างไรก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เชื่อใจกันได้”

แม้นนายหญิงเฟิ่งรู้สึกผิดต่อหลิวอิ๋ง แต่เมื่อใดที่เรื่องมันเกี่ยวข้องกับลูกสาว นางก็ค่อนข้างหวาดระแวง

คำพูดเมื่อครู่ นางได้ยินเจตนาแอบแฝงของสองแม่ลูกหลิวอิ๋งอย่างชัดเจน

ครอบครัวเดียวกันอะไร?

ครอบครัวเดียวกันยังเพ้อฝันถึงสามีของอีกฝ่ายได้หรือ?

“อาอิ๋ง เรื่องของเจ้ากับเฟิ่งหลินในตอนนั้น เป็นข้าทำผิดต่อเจ้าก่อน ข้าจึงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า

“แต่ตอนนี้ ลูกสาวของเจ้าคิดอยากเป็นสนมของฮ่องเต้ ชิงดีชิงเด่นกับลูกสาวของข้า ข้ายอมไม่ได้เด็ดขาด!

“ไม่ใช่ว่าจิ่วเหยียนไม่สามารถมีบุตรได้ แค่มีบุตรยากเท่านั้น อย่างไรเสียนางกับฝ่าบาทต้องมีลูกด้วยกันไม่ช้าก็เร็วอยู่ดี!”

เห็นนายหญิงเฟิ่งมีท่าทีเช่นนี้ เจิ้งจีก็ยิ่งทนไม่ได้

“ตลก! เห็น ๆ กันอยู่ว่าไม่สามารถมีลูกได้ ยังจะแถสีข้างถลอกเพื่อปกปิดอยู่อีกหรือ?

“ท่านป้า หากข้าเป็นท่าน ก็คงวางแผนไว้ตั้งนานแล้ว

“ท่านดูถูกข้า ทว่าข้าสามารถให้กำเนิดบุตรได้ดีกว่าฮองเฮา…”

“ที่เอาใจเจ้าในตอนนั้น ก็แค่เห็นว่าเจ้ายังพอมีประโยชน์ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเหมือนเฟิ่งหลิน ควบคุมอะไรลูกสาวของตัวเองไม่ได้

“ตอนนี้ ข้าคือว่าที่กษัตริย์ของแคว้นซีหนี่ว์ ข้าไม่ต้องการพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว”

นายหญิงเฟิ่งกำเสื้อบริเวณหน้าอก จ้องสองแม่ลูกหลิวอิ๋งอย่างไม่อยากเชื่อ

นี่น่ะหรือธาตุแท้ของพวกนาง

พวกนางหลอกใช้นาง และโกหกนางมาโดยตลอด

เจิ้งจีเดินมาหยุดตรงหน้านายหญิงเฟิ่ง ยิ้มอย่างลำพองใจ

“ข้าขอพูดความจริงกับท่านนะ อีกไม่นานข้าก็จะได้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีกับแคว้นหนานฉีแล้ว ทุกคนต่างพึ่งความสามารถของตัวเอง ไม่ควรมีใครมาโทษใครกันทั้งนั้น

“ส่วนท่าน อย่าคิดว่าท่านป้าเชิญท่านมา เพราะอยากขอบคุณท่านจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะตระกูลหลิวลักพาตัวท่านแม่ของข้าไปและคิดเองว่าได้เลี้ยงดูท่านแม่ข้าด้วยหวังดี ไม่แน่ท่านแม่ของข้าก็คงได้กลับมาที่แคว้นซีหนี่ว์ตั้งนานแล้ว

“หากรู้จักวางตัว ก็รีบไสหัวกลับไปที่แคว้นหนานฉีได้แล้ว”

นายหญิงเฟิ่งหายใจหนักหน่วง รู้สึกเหมือนมีเสียงดังสนั่นในหู ได้ยินคนเบื้องหน้าพูดสิ่งใดไม่ชัด

ทว่า สีหน้าของสองแม่ลูก สะท้อนอยู่ในแววตาของนางอย่างชัดเจน

นางเห็นพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน อยากปกป้องพวกนาง ชดให้ให้พวกนางเท่าที่จะทำได้ แต่พวกนางกลับประสงค์ร้ายต่อจิ่วเหยียนของนาง…

ขณะหลิวอิ๋งยังอยากพูดอะไรบางอย่าง เพื่อให้นายหญิงเฟิ่งลำบากใจและล่าถอย รีบกลับไปที่แคว้นหนานฉี มั่วซินหมัวมัวก็เดินเข้ามา