แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 1001

นายหญิงเฟิ่งสงสัยในตัวตนของหลิวอิ๋ง

แต่บางอย่าง นางไม่สามารถพูดออกไปในตอนนี้

อาอิ๋งกับประมุขแคว้นซีหนี่ว์นับญาติกัน เพราะมีหลักฐานยืนยัน

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้อาอิ๋งหน้าเหมือนท่านแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว ก็ไม่สามารถมั่นใจได้ว่า อาอิ๋งคือลูกแท้ ๆ ของท่านแม่

บางที อาอิ๋งอาจจะเป็นน้องสาวของประมุขแคว้นซีหนี่ว์จริง ๆ…

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์จ้องนางเขม็ง สายตาลุ่มลึกคลุมเครือ

โอวหยางเหลียนที่นั่งอยู่ยิ้มอย่างใจดี

“ฮูหยินเฟิ่ง หลายปีมานี้ ต้องขอบคุณท่านที่ช่วยดูแลซู่ยวนมาโดยตลอด แน่นอนว่าที่เชิญท่านมา ไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงอยากแสดงความขอบคุณต่อท่าน ท่านอยู่ที่แคว้นซีหนี่ว์สักพักดีหรือไม่?

“ท่านสบายใจได้ ประมุขแคว้นของเราส่งจดหมายไปบอกฮ่องเต้ฉีกับฮองเฮาแล้ว พวกนางต่างรู้ว่าท่านอยู่ที่ใด”

นายหญิงเฟิ่งมีสีหน้าตกตะลึง พลันผุดตัวลุกขึ้น

“อาอิ๋งอยู่ที่ใด? ข้าอยากเจอนาง”

นางเสียมารยาทบ้าง ทว่า ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ไม่ถือสา

ฝ่ายหลังเป็นผู้ใจกว้าง จึงออกคำสั่งมั่วซินหมัวมัว

“พาฮูหยินเฟิ่งไปที่ตำหนักข้าง”

“เพคะ ท่านประมุข”

จากตรงนี้ถึงตำหนักข้าง ใช้เวลาไม่นาน

นายหญิงเฟิ่งกลับรู้สึกว่า เส้นทางนี้ยาวเป็นพิเศษ

นางคิดหลายเรื่องมาก ทั้งหมดล้วนเกี่ยวกับอาอิ๋งทั้งนั้น

“ฮูหยินเฟิ่ง ใต้เท้าซู่ยวนอยู่ในนี้” มั่วซินหมัวมัวชี้ทางพร้อมรอยยิ้ม ให้นายหญิงเฟิ่งเข้าไปคนเดียว

นายหญิงเฟิ่งลังเลชั่วครู่ สุดท้ายก็เดินเข้าไปในตำหนักข้างเพียงลำพัง

ภายในตำหนักข้าง

หลิวอิ๋งกับลูกสาวกำลังหารือกันเรื่องแผนการ ก็เห็นนายหญิงเฟิ่งเดินเข้ามา

พวกนางพลันเก็บสีหน้าไม่ได้ในทันที มองนายหญิงเฟิ่งอย่างสับสน

“ท่าน ท่านพี่ เป็นท่านจริง ๆ หรือ!?” หลิวอิ๋งแสร้งทำเป็นคิดถึง รีบวิ่งเข้ามาหา

เจิ้งจียืนอยู่ที่เดิม มือกำเข้าหากันเป็นหมัด ริมฝีปากสั่นระริก

นางกับท่านแม่กำลังมีชีวิตดี ๆ แล้วผู้หญิงคนนี้มาทำไม?

นายหญิงเฟิ่งจ้องหลิวอิ๋งที่อยู่ข้างหน้า ราวกับอยู่คนละโลก

กาลครั้งหนึ่ง อาอิ๋งยังเป็นแค่น้องสาวตัวเล็ก ๆ ของนาง ตอนนี้กลับกลายมาเป็น ใต้เท้าซู่ยวนแห่งแคว้นซีหนี่ว์…

“ท่านพี่ ท่านมาที่แคว้นซีหนี่ว์ได้อย่างไร?” ใบหน้าของหลิวอิ๋งปกคลุมด้วยรอยยิ้ม ราวกับดีใจนักหนาที่นายหญิงเฟิ่งมา

นายหญิงเฟิ่งพูดตามความจริง

“คนของแคว้นซีหนี่ว์ พวกนางพาข้ามา อาอิ๋ง พวกนางบอกว่า เจ้าคือน้องสาวแท้ ๆ ของประมุขแคว้น คือเรื่องจริงหรือ?”

“เรื่องจริงน่ะสิ!” หลิวอิ๋งยังไม่ได้ตอบ เจิ้งจีก็เดินเข้ามา เชิดหน้าเปล่งเสียงออกมา

หลิวอิ๋งทำท่าราวกับว่าถึงยามนี้ยังไม่อยากจะเชื่อ จูงมือนายหญิงเฟิ่งนั่งลง แล้วพูดกลั้วยิ้ม