แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 998

ณ แคว้นซีหนี่ว์

หลายวันมานี้มีหมอเทวดาท่านหนึ่งมา ด้วยการรักษาของเขา อาการป่วยของประมุขแคว้นเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น

คนล้วนพูดกันว่าเรื่องน่ายินดีทำให้จิตใจเบิกบาน พอท่านประมุขแคว้นหาใต้เท้าซู่ยวนผู้เป็นน้องสาวพบ อาการป่วยก็ดีขึ้น

ภายในห้องโถงด้านข้าง

สีหน้าของหลิวอิ๋งดูดำมืดอย่างยิ่ง

เดิมคิดว่าประมุขแคว้นนี่ใกล้จะตายแล้ว

นึกไม่ถึงว่าจู่ ๆ จะอาการดีขึ้นเช่นนี้!

หมอสมควรตายนี่โผล่มาจากที่ใดกัน!

ยามนี้ดูไปแล้ว ประมุขแคว้นนั่นคงจะไม่ตายในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้แล้ว

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เมื่อไหร่จะถึงคราวที่นางได้เป็นประมุขแคว้นล่ะ?

ความทะเยอทะยานในดวงตาของหลิวอิ๋งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่ได้!

นางจะรอแบบนี้ต่อไปไม่ได้ นางต้องทำอะไรซักอย่าง

หลิวอิ๋งลุกขึ้นยืนทันที แล้วไปขอเข้าเฝ้าประมุขแคว้น

ภายในตำหนักบรรทม

ประมุขแคว้นเพิ่งจะดื่มยาเสร็จ

หลิวอิ๋งเดินเข้าไปด้านหน้าแท่นบรรทม แล้วโค้งกายคารวะ

“ท่านพี่”

ประมุขแคว้นเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาแฝงด้วยรอยยิ้มและความอ่อนโยน

“ซู่ยวน เจ้ามาแล้วหรือ ทำไม มีเรื่องอะไรหรือ?”

สาวใช้ยกเก้าอี้กลมเข้ามา หลิวอิ๋งนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ

นางเริ่มพูดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

“ได้รู้ว่าอาการของท่านพี่ดีขึ้น ข้าก็วางใจได้ซักที

“เพียงแต่ตอนนี้มีเรื่องด่วน ไม่พูดกับท่านพี่ไม่ได้”

ประมุขแคว้นพยักหน้าเบา ๆ “เจ้าว่ามา”

หลิวอิ๋งพิจารณาถึงความเหมาะสมแล้วค่อย ๆ พูด

“ท่านพี่ทราบหรือไม่ว่าแคว้นหนานฉีในยามนี้นั้นสู้แต่ก่อนไม่ได้

“หลังสงครามใหญ่ หลายแคว้นก็เฉือนดินแดนเป็นค่าชดเชยให้แคว้นหนานฉี ทำให้เกิดเส้นทางการค้ามากมาย แม้แต่แคว้นตงซานก็ถูกบังคับให้เปิดเส้นทางการค้ากับแคว้นหนานฉี

หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง นางก็กล่าวว่า “เรื่องนี้ เราจะนำไปประชุมกับเหล่าขุนนาง”

หลิวอิ๋งอยากได้อำนาจในการบริหารการค้าหลวงของแคว้นซีหนี่ว์ จะได้ทำการค้ากับทุกแคว้นได้อย่างอิสระ

นางเสนอต่อ

“ท่านพี่ ข้าเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของท่าน ไม่มีใครเหมาะสมในการทำเรื่องนี้ไปกว่าข้าแล้ว แน่นอนว่าพวกเราสองพี่น้องเพิ่งจะได้พบกัน ข้าเองก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนท่านให้มาก ๆ เพียงแต่พอเห็นแคว้นหนานฉีตักตวงผลประโยชน์หลังจากเปิดเส้นทางการค้าแล้ว ข้าก็ร้อนใจจริง ๆ”

ประมุขแคว้นตอบเสียงเบา

“ซู่ยวน เราเชื่อเจ้า เพียงแต่เรื่องใหญ่เช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องที่เราตัดสินใจได้”

มั่วซินหมัวมัวพูดแทรกขึ้นมาในจังหวะที่เหมาะสม

“ใต้เท้าซู่ยวน ท่านประมุขเพิ่งจะดื่มยาเสร็จ จะต้องพักผ่อนให้มาก”

หลิวอิ๋งจึงได้ลุกขึ้นบอกลา

“เช่นนั้นท่านพี่พักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะรอข่าวดีจากท่าน!”

สมควรตายนัก

หากไม่ใช่เพราะประมุขแคว้นนี่ดวงแข็งล่ะก็ นางจะยังต้องรออีกหรือ?

เอาแต่ลังเลไม่ตัดสินใจเช่นนั้น สมบัติเงินทองก็ถูกผู้อื่นเอาไปหมดแล้ว!

หลังจากหลิวอิ๋งออกไป สีหน้าของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ก็เย็นชาขึ้นโดยพลัน